ตอนที่ 8 เรื่องรถใครว่าส่วนเกิน

ตอนที่ 8 เรื่องของรถใครว่าส่วนเกิน

          รถเป็นอีกปัจจัยที่สำคัญของการดำเนินชีวิต เรายังวิ่งอยู่หมายเลข 70 มุ่งหน้าสู่ตะวันออกก็พยายามสังเกตเก็บข้อมูลโดยใช้โทรศัพทีเพื่อนยากเอชัสที่ถือมาจากเมืองไทยถ่ายภาพและพิมพ์ข้อมูลเพื่อส่งให้เพื่อนที่เมืองไทยอ่านตามที่ดร.วิญญูแนะนำ

             ทุกเมืองที่รถวิ่งผ่านไม่ว่าจะเป็นเมืองเล็กหรือเมืองใหญ่จะเห็นร้านขายรถจอดขายข้างถนน เขาขายกันจริงๆมีจอดเป็นร้อยๆคันให้เลือกไม่ได้จอดในโชว์รูมเหมือนไทย ราคาต้นๆก็อยู่ที่$15,000-40,000

           ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะซื้อขอให้มีเงินที่เขาซื้อรถเหตุผลหนึ่งเพราะบ้านเรือนอยู่ไกลกันมาก เรื่องเส้นทางไม่ต้องห่วงสะดวกมาก รถสามารถวิ่งไปจอดสนามบินนั่งเครื่องบินจากรัฐสู่รัฐได้สบายชึ่งแต่ละรัฐต้องมีสนามบินบางรัฐอาจหลายแห่งแล้วแต่ความจำเป็นและรายได้ของรัฐ

            ท่านพระอาจารย์นิคมถามว่าดร.ขาวยังคิดถึงทุ่งกุลาร้องไห้อยู่เหรอยังคิดจะไปชื้อม้าขี่ที่บ่อพันขันอยู่บ้อพวกเราได้แต่นั่งขำกันในรถ

อ.ขาว

1/5/60

2.30 น


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึก..คนทุ่งกุลาเหยียบเมกา



ความเห็น (0)