@คำพูดจากใจของนักศึกษาสัคคสาสมาธิคนหนึ่ง.. ที่ได้แสดงความรู้สึกออกมาหลังจากที่เขาได้เรียน"สมาธิ"@ .

"ชีวิตคนเรานั้น..มันไม่แน่นอนจริง ๆ วันพรุ่งนี้..ไม่รู้ว่าเราจะมีชีวิตอยู่หรือเปล่า!! สมาธิที่เราเรียนนี่แหละ!! ทำไปเถอะ!! ...ความดีทั้งนั้น" .. .. และเมื่อถึงวันนั้น...เราจะไม่เสียใจเลยว่า ความดีนั้น...มันไม่ได้ซ่อนอยู่ที่ไหนหรอก ความดีนั้น...มันซ่อนอยู่ที่ "ใจ" ของเรา..นี่เอง!!

ผู้เขียนมีเรื่องเล่าของนักศึกษาคนหนึ่ง ที่เค้าได้เล่าความในใจให้ผู้เขียนฟังในฐานะอาจารย์สอนหลักสูตรสัคคสาสมาธิเรือนจำกลางสุราษฎร์ธานี.. 

..

..

เขาบอกว่า..เขาติดคุกมาตั้งแต่ปี'49 เจอ 3 คดี โทษจำคุก 34 ปี ใช้ชีวิตอยู่ในคุกมาแล้ว 3 เรือนจำ 

และตอนนี้เขาใกล้พ้นโทษแล้ว รออภัยโทษอีกครั้ง เขาก็จะได้กลับบ้าน...ได้กลับไปหาแม่ 

..

เขาคิดเสมอว่า...

เมื่อออกจากคุกไปแล้ว เขาจะบวชให้แม่(แม่อายุ60ปี และแม่ป่วยเป็นมะเร็ง) 

.. 

แม่ได้พูดกับเขาเสมอว่า..

"แม่จะรอลูกกลับบ้าน"  

แม่บอกว่า "ชีวิตของแม่นั้น แม่อาจอยู่ดูโลกใบนี้ได้ไม่นาน แต่แม่ก็จะรอลูกของแม่ก่อนเสมอ" 

.. 

.. 

แม่ของเขาเลิกกับพ่อ ตอนเขาอายูยังน้อย และแม่ก็แต่งงานใหม่อยู่กับพ่อคนใหม่ 

แต่บัดนี้พ่อใหม่ของเขานั้นได้เสียชีวิตไปแล้ว เมื่อ 2 ปีที่ผ่านมา..เขามีพี่น้อง 4 คน และเขาเป็นคนสุดท้อง 

.. 

ตัวเขาเองมีเมียและลูก 1 คน ระหว่างที่ถูกจองจำ.. เขาได้เขียนจดหมายหาลูกตลอดมา 

และทุกครั้งที่เขียนไป ไม่เคยมีจดหมายตอบกลับมาหาเขาเลย...สักฉบับเดียว 

.. 

มีแต่แม่คนเดียวเท่านั้น... ที่แวะเวียนมาเยี่ยมเขาเสมอ.. ตลอด ระยะเวลา 10 ปีที่ผ่านมา 

.. 

สิ่งนี้เองทำให้เขาคิดมาก..และคิดฟู้งซ่าน เคยคิดแม้กระทั่งการฆ่าตัวตายให้มันจบสิ้นไป  

..

เวลาที่เหลืออยู่นั้น..เขาใช้มันให้หมดไปวัน ๆ ด้วยการซ่อมอวนและอ่านหนังสือ...จนกระทั่งวันหนึ่งเขาได้อ่านหนังสือเล่มหนึ่ง "เสียดายคนตายไม่ได้อ่าน" เมื่อเขาอ่านจบ...ทำให้เขามี"สติ" และสติตัวนี้เองที่ทำให้เขารู้ได้ว่า "ชีวิตที่เหลืออยู่นั้น..เขาจะอยู่ไปเพื่ออะไร?" 

.. 

หลังจากวันนั้น...

เขาก็อ่านหนังสือธรรมะเรื่อยมา เมื่ออ่านหนังสือธรรมะแล้ว..ก็เริ่มสวดมนต์..การสวดมนต์ทำให้จิตใจของเขาสงบและเย็นลง 

และทำให้เขารู้ว่า "คนเรานั้น...พบกัน..อยู่กัน..ก็เพื่อจากกัน... ไม่วันใดก็วันหนึ่ง" 

.. 

ทุกครั้งที่เขาสวดมนต์...เขาจะอธิษฐานจิตให้แม่ของเขาเสมอ 

คำอธิษฐานที่เขาอธิษฐานคือ "ขอให้แม่อยู่รอวันที่ผมออกไปจากคุก และขอให้ได้บวชตอบแทนพระคุณแม่" 

.. 

และเขายังเล่าต่ออีกว่า... 

เขามีเพื่อนสนิทคนหนึ่ง .. เป็นคนกรุงเทพฯ(ถูกตัดสินจำคุก 17 ปี)เพื่อนคนนี้ชอบสวดมนต์และนั่งสมาธิ  

เพื่อนเคยพูดกับเขาว่า"คนเรานั้น เวลาตายก็เอาอะไรไปไม่ได้สักอย่าง นอกจากความดีและความชั่ว เท่านั้น" 

.. 

และชีวิตที่เหลืออยู่นั้น..เพื่อนยังบอกอีกว่า..."ขอแค่ให้เป็นคนดีก็พอ..ให้ทำความดี หนีความชั่วให้เยอะ ๆ " 

.. 

แต่ตอนนี้ เพื่อนเขาคนนี้ได้ตายจากเขาไปแล้ว ที่คุกแห่งนี้ 

.. 

เพื่อนคนนี้..เค้าโชคดีที่ได้เรียนสมาธิของพระอาจารย์หลวงพ่อวิริยังค์ฯ

..

สมาธินั้น ทำให้จิตใจเขาสงบ 

.. 

เพื่อนคนนี้..ยังเคยพูดอีกว่า..."สมาธิ!! ทำไปตะ..ความดีทั้งนั้น" 

.. 

และก่อนที่เพื่อนเขาจะตาย ..วันก่อนตายเพื่อนเขาได้นั่งสมาธิและรู้สึกแน่นหน้าอก ตัวเขาเองเป็นคนประคองเพื่อนคนนี้ไปหาเจ้าหน้าที่เรือนจำ เพื่อนำส่งโรงพยาบาล

...

เมื่อหมอที่โรงพยาบาลตรวจแล้วบอกว่า..ไม่เป็นอะไรมาก ก็ส่งตัวเพื่อนกลับเข้าเรือนจำดังเดิม 

ในวันที่เพื่อนตายนั้น เขาได้กินข้าวเช้าแล้วก็ไปนั่งสวดมนต์ และขณะสวดมนต์อยู่นั้น..เพื่อนก็สลบไป มารู้อีกที ..เพื่อนคนนี้ก็เสียชีวิตแล้ว 

.. 

เมื่อเพื่อนตาย...ทำให้เขาได้ข้อคิดอีกว่า..."ชีวิตคนเรานั้น มันไม่แน่นอนจริง ๆ วันพรุ่งนี้ เราจะมีชีวิตอยู่หรือเปล่า...ก็ไม่รู้" 

.. 

การที่เขาได้มาเรียนสมาธินั้น ทำให้เขารู้ว่า...บาป-บุญ คุณ-โทษ มีอยู่จริง 

ไม่ต้องรอถึงชาติหน้า 

เวลานี้..ตอนนี้...เขารู้แล้วว่า... 

"ความสุขที่แท้จริงนั้น...มันไม่ใช่อยู่ที่ไหนหรอก 

ความสุขมันอยู่ที่ใจของเรา...ใจของเราที่ได้ทำสมาธิ 

ยิ่งทำ.. ก็ยิ่งสุข" 

.. 

และเขาให้สัญญาว่า...เขาจะทำสมาธิเรื่อยไป...จวบจนกระทั่งลมหายใจสุดท้ายของชีวิต 

..

เขาจะเป็นคนดี..เขาขอสัญญาต่อหน้ารูปพระอาจารย์หลวงพ่อฯ 

และขอให้อาจารย์ มีความเจริญในทุก ๆ ด้าน...

ขอขอบคุณที่อาจารย์ให้โอกาสเขาได้พูดในวันนี้

ด้วยความเคารพรักอย่างยิ่ง

.....ลงชื่อ.....

เห็นมั้ยครับว่า…ความในใจของผู้ชายคนหนึ่งที่เขารู้สึก ณ เวลานี้ เป็นเช่นไร?
..
ผู้เขียนอยากให้หันกลับมาสะท้อนถึงสัจธรรมข้อหนึ่งครับว่า..
..
“ชีวิตคนเรานั้น..มันไม่แน่นอนจริง ๆ 
วันพรุ่งนี้..ไม่รู้ว่าเราจะมีชีวิตอยู่หรือเปล่า!!
สมาธิที่เราเรียนนี่แหละ!! ทำไปเถอะ!! …ความดีทั้งนั้น”
..
..
และเมื่อถึงวันนั้น…เราจะไม่เสียใจเลยว่า
ความดีนั้น…มันไม่ได้ซ่อนอยู่ที่ไหนหรอก
<p>ความดีนั้น…มันซ่อนอยู่ที่ “ใจ” ของเรา..นี่เอง!! </p><p></p>

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน Digital KM

คำสำคัญ (Tags)#สมาธิ#ความดี#พงศ์เพชร์ แสงศรี#การแสดงความรู้สึก#สัคคสาสมาธิ#เรือนจำกลางสุราษฎร์ธานี#หลวงพ่อวิริยังค์ สิิรนฺธโร

หมายเลขบันทึก: 631080, เขียน: 14 Jul 2017 @ 21:22 (), แก้ไข: 15 Jul 2017 @ 11:27 (), สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง, ดอกไม้: 1, ความเห็น: 1, อ่าน: คลิก


ความเห็น (1)

Nurse
เขียนเมื่อ 

ชีวิตคนเรานั้น..มันไม่แน่นอนจริง ๆ วันพรุ่งนี้..ไม่รู้ว่าเราจะมีชีวิตอยู่หรือเปล่า