จิตอาสา ณ มูลนิธิช่วยคนตาบอดแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชินูปถัมภ์

Image result for มูลนิธิช่วยคนตาบอดแห่งประเทศไทย

มูลนิธิแห่งนี้เป็นที่ๆ ช่วยเหลือผู้พิการทางสายตาไม่ว่าจะเป็น เด็ก หรือ ผู้ใหญ่ โดยให้ที่พักอาศัย ให้การเรียนการสอนแก่ผู้พิการทางสายตา โดยผู้ที่เข้ามาใหม่จะถูกฝึกให้ชำนาญพื้นที่ต่างๆในมูลนิธิโดยผู้ที่อยู่ก่อนแล้ว และมีการแบ่งเขตแดนของ หญิง และ ชาย ในส่วนของจิตอาสานั้นมูลนิธิจะเปิดรับผู้ที่ต้องการที่จะทำจิตอาสา โดยจะมีการรันกิจกรรมตั้งแต่เช้าจนเย็น ซึ่งผู้ที่ต้องการจะทำจิตอาสาสามารถโทรบอกทางมูลนิธิล่วงหน้าหรือสามารถเข้าไปติดต่อและทำได้ได้ทันที กลุ่มผมนั้น ได้ไปทำจิตอาสาในช่วงเวลาบ่ายซึ่งเขามีการรันกิจกรรมมาตั้งแต่เช้าแล้ว เมื่อไปถึงก็ทำการแลกบัตรประชาชนกับบัตรจิตอาสา บริเวณป้อมยามทางเข้ามูลนิธิ จากนั้นได้ไปสอบถาม สิ่งที่พวกผมจะสามารถช่วยเหลือผู้พิการทางสายตาเหล่านั้นได้ ซึ่งสิ่งที่เหลือให้พวกผมทำมีไม่มากนักเนื่องจากมีจิตอาสาที่มาช่วยทำตั้งแต่เช้าแล้ว สิ่งแรกที่ผมได้ช่วยเหลือคือ การอ่านหนังสือ พระบรมราโชวาท ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ภูมิพลดุลยเดช ให้น้องคนหนึ่งที่พิการทางสายตา ในตอนแรกผมเข้าไปหาน้องโดยมีหนังสือพระบรมราโชวาทเล่มหนึ่งที่พี่ผู้ดูแลได้ให้แก่ผมเพื่อไปอ่านให้น้องฟัง เมื่อเข้าไปถึงผมก็เริ่มอ่านพระบรมราโชวาทในโอกาสต่างๆที่พระองค์ท่านได้เสด็จไปงานต่างๆโดยเรียงจากหน้าแรกไปเรื่อยๆ จนผมมีความสงสัยว่าน้องเขาจะสามารถจำพระบรมราโชวาทได้อย่างไรเนื่องจากเนื้อหาค่อนข้างเยอะจึงถามน้องไปว่า "ที่อ่านให้ฟังนี่จำได้หมดหรอ?" น้องเขาจึงตอบว่า "เดียวผมไปหาข้อมูลในอินเตอร์เน็ตเพิ่มเติมอีกทีครับ" ด้วยความสงสัยผมจึงถามต่อไปว่า "น้องจะไปหายังไงเป็นคลิปหรอ" น้องตอบว่า "ผมค้นหาจากวันที่ ที่พี่อ่านให้ฟังแล้วเครื่องคอมมันมีโปรแกรมที่จะอ่านคำต่างๆที่ปรากฎมาบนหน้าจอให้ฟัง" ตอนนั้นผมมีความรู้สึก ทึ่งใจ และ ชื่นชม ที่ขนาดน้องเขาพิการทางสายตาแต่มีความเพียรพยายามที่จะหาความรู้มากขนาดนี้ แถมยังมีความสุขได้ถึงขนาดนี้อีกด้วย ที่ผมบอกว่าน้องมีความสุขเพราะว่าในขณะที่ผมได้พูดคุยกับน้องอยู่นั้นที่ๆเรานั่งกันเป็นโต๊ะหินอ่อนซึ่งผมสังเกตว่าน้องเขาจะเอาคางของเขาวางลงกับโต๊ะและมือทั้งสองข้างทำอะไรบางอย่างใต้โต๊ะผมจึงถามไปว่า "น้องกำลังทำอะไร?" น้องจึงตอบว่า "ยิงปืน" ในมือข้างหนึ่งของน้องได้กำขวดยาคูลที่ถูกตัดครึ่งไว้ และน้องได้อธิบายว่าเขายิงปืนยังไง โดยน้องได้เอาหินจากพื้นมากดลงที่ก้นขวดด้านในขวดเมื่อกดลงไปแล้วก้นขวดจะยุบลงจากนั้นน้องปล่อยหินก็จะกระเด้งขึ้นมา น้องเขาบอกว่า "เนี่ย ถ้าก้อนเล็กก็จะยิงแรง ก้อนใหญ่ก็จะยิงเบา" ซึ่งน้องเล่นอย่างมีความสุขผมจึงมีความรู้สึกแบบนั้นได้ตอนนั้น จากนั้นผมถามน้องว่า "จะเอาพระบรมราโชวาทไปทำอะไร?" น้องจึงตอบว่า "ผมจะเอาไปพูดหน้าเสาธง" ตอนนั้นผมจึงตั้งใจเลยว่า ผมจะทำให้น้องมีพระบรมราโชวาทไปพูดหน้าเสาธงให้ได้ ผมจึงเปิดหาพระบรมราโชวาทที่ไม่สั้นไม่ยาวจนเกินไปและเป็นพระบรมราโชวามที่น้องสามารถนำไปใช้ได้ในอนาคต ผมจึงเปิดไปเจอพระบรมราโชวาทที่เกี่ยวกับ ความรับผิดชอบของผู้มีความรู้ ซึ่งเป็นพระบรมราโชวาทที่ผมคิดว่า เหมาะแก่น้องที่กำลังศึกษาหาความรู้ ผมจึงพูดพระบรมราโชวาททีละช่วง จากนั้นก็จะถามทวนดูว่าน้องสามารถจำได้ไหม? ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆจนน้องสามารถจำพระบรมราโชวาทได้ทั้งหมด โดยพระบรมราโชวาทได้กล่าวว่า "ยิ่งรู้สูงรู้มากขึ้นเท่าใด ก็ยิ่งต้องมีความรับผิดชอบมากและสูงขึ้นเท่านั้น จึงจะสร้างสรรค์ความเจริญ ความดีงาม และความมั่นคงผาสุขได้สำเร็จดังที่มาดหมาย" ซึ่งการที่ผมอ่านและถามทวนน้องนั้นไม่เพียงแต่น้องที่ได้รับ ผมได้รับคำสอนที่ดีที่ผมจะนำไปปฎิบัติอีกคำสอนหนึ่งอีกด้วยและยังจำได้จนถึงตอนนี้ ความรู้สึกที่ผมสามารถช่วยให้น้องมีพระบรมราโชวาทไปพูดหน้าเสาธงได้นั้นคือความรู้สึกภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก นอกจากนั้นผมได้ถามน้องว่า "ชอบฟังเพลงไหม?" น้องตอบว่า "ชอบ"

ผมจึงถามต่อว่า "ศิลปินอะไร?" น้องจึงตอบว่า "บอดี้สแลม" ผมจึงเปิดเพลงบอดี้สแลมเพลงหนึ่งจากโทรศัพท์ให้น้องได้ฟังทันทีที่เสียงเพลงดังขึ้นน้องรีบเอาหัวมาใกล้บริเวณที่เสียงได้ดังออกมา และยิ้มอย่างมีความสุข เมื่อผมได้เห็นรอยยิ้มนั้นผมมีความสุขมาก เราได้ฟังเพลงกันจนถึงเวลาที่น้องนัดเพื่อนเอาไว้จึงลากันก่อนที่จะแยกย้ายกันไป

จากการที่ได้ไปทำจิตอาสาในครั้งนี้ ผมได้ข้อคิด ได้ความรู้สึกหลายๆอย่างกลับมาซึ่งล้วนแต่เป็นความรู้สึกที่ดีๆ และข้อคิดที่ได้คือ ไม่ว่าเราจะเป็นอะไร อยู่ในสภาพแบบไหนถ้าเราเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันเราก็สามารถที่จะมีความสุขได้

ที่มา: http://www.pttplc.com/TH/Pages/home.aspx

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน OTMUWORK



ความเห็น (0)