ครั้งนี้เป็นการนิเทศครั้งที่ 2 ของครูปรียานุช ศรีทัน ที่ทำการนิเทศนักศึกษาฝึกสอนทุกคน ฉันถูกนิเทศเป็นคนสุดท้ายในวันนี้ ซึ่งเพื่อนฝึกสอนคนอื่นได้รับการนิเทศไปหมดทุกคนแล้ว และก็เป็นการนิเทศครั้งสุดท้ายของการเป็นนักศึกษาฝึกสอนของฉันแล้ว ฉันจึงตั้งใจทำสื่อ และเตรียมการสอนมาเป็นอย่างดี แต่ก็ยังมีลืมใบงานไว้ที่ห้องวิชาการ จึงสร้างเงื่อนไขให้กับนักเรียนว่า ถ้าคนไหน ลุกออกจากที่นั่ง เล่น หรือคุยกันเสียงดัง จะไม่แจกใบงานให้ แล้วฉันก็รีบวิ่งไปเอาใบงานที่อยู่ห้องวิชาการทันที พอกลับมาถึงห้อง นักเรียนอยู่ในอาการสงบมาก แทบไม่เชื่อตาตัวเองว่านักเรียนจะเรียบร้อยได้ขนาดนี้ หรืออาจเป็นเพราะมีครูปรียานุชนั่งอยู่ในห้องก็ได้ แต่ครูท่านก็ชมเราว่าสร้างเงื่อนไขได้ดีมาก สามารถสอนตามแผนได้ดี การพูด น้ำเสียง การควบคุมชั้นเรียนดีหมดแทบทุกอย่าง แต่มีอยู่อย่างเดียวที่แนะนำคือ ควรร้องเพลงในขั้นนำ หลายๆ รอบ เพราะว่ากว่าที่เด็กเล็กจะร้องเพลงหรือปรบมือตาม เพลงก็จบไปแล้ว ผลการนิเทศก็ยังเป็นที่น่าพอใจในความรู้สึกของฉัน ซึ่งความรู้สึกแตกต่างจากครั้งแรกที่ได้รับการนิเทศมาก ครั้งแรกเกิดอาการตื่นเต้น ประหม่า พูดติดๆ ขัดๆ แต่ตอนนี้ฉันเริ่มชินกับการนิเทศแล้ว ไม่ค่อยตื่นเต้น พูดได้ดีขึ้น แต่ก็ยังกังวลว่าจะทำออกมาได้ดีหรือไม่ ท้ายที่สุดแล้วนั้นไม่ว่าผลการนิเทศจะออกมาเป็นอย่างไร เราก็สามารถผ่านมาได้ถึง 14 ครั้ง ใน 1 ปีการศึกษา
ขอขอบพระคุณครูปรียานุช ศรีทัน เป็นอย่างมากที่ท่านได้เสียสละเวลามานิเทศให้กับนักศึกษาฝึกสอนทุกคน ดิฉันเชื่อว่านักศึกษาฝึกสอนคนไหนที่ผ่านครูปรียานุชไปได้ รับรองเลยว่าไม่เป็นครูที่ดี และมีความสามารถในอนาคตได้แน่นอน เพราะครูท่านเป็นแบบอย่างในการทำงานที่ดีมาก ไม่เคยกลับบ้านหลังโรงเรียนเลิกก่อน 18.00 น. เลยด้วยซ้ำ ทำงานหนักมากจริง ๆ ฉันจะจดจำในสิ่งที่ครูท่านสอนไว้ ทั้งการใช้ชีวิตและการทำงาน สักวันฉันจะต้องเป็นครูที่ดีแบบครูปรียานุช
