ผู้เฒ่าฉำฉา

ผู้เฒ่าฉำฉา


ผู้เฒ่าฉำฉาทรุดกายลงนั่งทอดหายใจ..สายตาเพ่งมองออกไปผ่านเปลวแดดที่แสนจะร้อนระอุของเดือนเมษา พยายามหรี่ตาอันฟ้าฟางมองแนวทิวเขาสลับกันไปยังลูกไกลโพ้น ที่ปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆสีขาวๆ น้อยใหญ่ ในใจคิดขึ้นมาถึงลูกหลานที่แยกจากไปมีครอบมีครัว..นานแล้วที่ไม่มีใครกลับมาเลย..เขาจะรู้ไหมหนอว่า..ตาคิดถึง คิดถึงพวกเขามาก ๆ ..อยากเห็นหน้าพวกเจ้าสักครั้ง..มันนานเกือบจะสองปีแล้ว..ที่ตารอคอยพวกเจ้าอยู่..นาผืนนี้ตาทำรอพวกเจ้านะ ได้ข้าวพอกินอยู่ เมื่อไหร่พวกเจ้าจะกลับมา ตาจะได้ฝากให้พวกเจ้าเอาไปกินบ้าง..ตาเป็นห่วงและคิดถึงพวกเอ็งรู้ไหม..ในใจของเฒ่าฉำฉาเวลานี้..รู้สึกอย่างนี้..นับตั้งแต่คู่ชีวิตจากไปเมื่อหลายปีก่อน..รู้ไหมยาย..ตาอยากได้ยินเสียงยายบ่น เสียงยายด่าเหลือเกิน..คิดแล้วน้ำตาก็เอ่อล้นและไหลออกร่วงมา..และมันรู้สึกจุกขึ้นมาในลำคอจนพรึมพรำไม่ออก..เฒ่าฉำฉาค่อยๆ เอนตัวลงนอนช้าๆใต้ต้นฉำฉา บนผ้าขาวผ้าผืนบางเก่าๆคร่ำคร่าอยู่ติดตัวกันมานานเนาว์..ผู้เฒ่าเอย..อย่าไปคิดเสียใจ ถึงยังไงยังมีต้นฉำฉา เป็นเพื่อนคู่คิดเป็นมิตรเรื่อยมา เป็นร่มชายคาให้ผู้เฒ่านอน..อย่าเสียใจ..อย่าเสียใจ..ถึงยังไงยายก็ไม่ฟื้นกลับมา..ชีวิตยังมีหวังคนเรายังไม่หลับตา..ลูกหลานไม่กลับมาก็อย่าไปนึกเสียใจ..อย่าเสียใจ..อย่าเสียใจ..อย่าเสียใจ..อย่าเสียใจ ถึงยังไงยังมีต้นฉำฉา เป็นเพื่อนคู่คิดเป็นมิตรเรื่อยมา เป็นร่มชายคาให้ผู้เฒ่านอน.อย่าเสียใจ..อย่าเสียใจ….อย่าเสียใจ


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน วิถีชีวิตและจิตวิญญาณ



ความเห็น (0)