๒๑๙. ขอจงมีความเพียรที่บริสุทธิ์..ปัญญาที่เฉียบแหลม..กำลังกายที่สมบูรณ์

ด้วยปริมาณและคุณภาพงานที่ต่อเนื่อง..จนบางครั้ง..ต้องยิ้มให้ตัวเอง..หัวเราะเบาๆ ฮัมเพลงไปด้วย เพลินๆ..เพราะ ณ เวลานั้น..คิดได้..แต่ทำไม่ได้ หมดแรงแล้ว ต้องพักผ่อน..มีแรงแล้วค่อยก้าวต่อ กราบพ่อ..แล้วออกจาก”ห้องพอเพียง”..

พระพรจากพระราชนิพนธ์ “พระมหาชนก”ที่พระราชทานแก่คนไทยทุกคน เพื่อเป็นสิริมงคลและใช้ในการดำเนินชีวิต..

ตามวิถีพอเพียง ตามคำพ่อสอน..ในโรงเรียนขนาดเล็ก ต้องยอมรับเลยว่า..ใช้ความเพียรพยายามอย่างยิ่งยวด ทั้งกิจกรรมเพาะปลูกและเลี้ยงสัตว์ ศึกษาเรียนรู้ เพื่อลดปัญหาและอุปสรรค ไม่ได้คาดหวังผลกำไร แม้จะมีหลากหลายกิจกรรม ทั้งเลี้ยงไก่ เลี้ยงปลานิล เลี้ยงกบ และอยู่ระหว่างการวางแผน /เตรียมการเลี้ยงเป็ดและเลี้ยงปลาดุก..ในรองปูนซีเมนต์

แปลงผักปลอดสารพิษ และกล้วยเสริมพลัง กำลังดำเนินไปได้อย่างสวยงาม..บ้านสมุนไพรกับสวนพฤกษศาสตร์..กำลังเห็นภาพที่เป็นรูปธรรม..

ผมเพียรพยายาม..จะสร้างแหล่งเรียนรู้ที่ใกล้เคียงวิถึชีวิตชุมชน เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันนักเรียนและไม่ทำลายสภาพแวดล้อม ตลอดจนต้องการให้นักเรียนร่วมปฏิบัติให้เกิดการพัฒนาทักษะขั้นพื้นฐาน

บางครั้งก็อดแปลกใจไม่ได้เหมือนกัน..ที่ไม่ได้มีสติปัญญามากมายอะไรนัก ไม่ได้ศึกษาเล่าเรียนมาโดยตรง..แต่มีความคิดความอ่านไม่หยุดยั้ง ทุ่มเทหัวใจไม่จบสิ้น อยากเรียนรู้ตลอดเวลา ยิ่งได้บริหารจัดการ”ห้องพอเพียง”ตลอด ๑๐ ปีที่ผ่านมา ทำให้มีโอกาสใกล้ชิดพระบรมราโชวาท..คำสอนของพ่อ..เชื่อว่าจุดนี้ที่ทำให้แตกฉาน และเดินถูกทางตลอดการเป็นผู้บริหาร....

ห้องพอเพียง..หรือ ห้องในหลวง..ในโรงเรียน..จึงเหมือนจุดประกายการทำงาน และสร้างแรงบันดาลใจ ให้เกิดทั้งเรี่ยวแรงและปัญญา หลอมรวมเป็น..กำลังใจ..ให้ทำงานได้โดยไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง..และไม่ต้องรอคำสั่งจากใครด้วย....

กำลังกาย..ยังต้องประคับประคอง ด้วยสติระลึกรู้ตัว เพื่อไม่ให้ตนเองหรือใคร ต้องเดือนร้อน เตือนตนด้วยตนเองอยู่เสมอว่า..ใช้ความเพียรพยายามแล้ว มีความคิดและสติปัญญา แสวงหาประสบการณ์ มุ่งมั่นเพื่อความก้าวหน้าขององค์กร..แต่ต้องไม่เบียดเบียนตนเอง และไม่สร้างความเดือนร้อนให้ใคร..

ด้วยปริมาณและคุณภาพงานที่ต่อเนื่อง..จนบางครั้ง..ต้องยิ้มให้ตัวเอง..หัวเราะเบาๆ ฮัมเพลงไปด้วย เพลินๆ..เพราะ ณ เวลานั้น..คิดได้..แต่ทำไม่ได้ หมดแรงแล้ว ต้องพักผ่อน..มีแรงแล้วค่อยก้าวต่อ กราบพ่อ..แล้วออกจาก”ห้องพอเพียง”....

สิ่งที่ต้องตระหนักและทำให้ได้ในเวลานี้ก็คือ..ความรู้ความเข้าใจ..ความรู้ในเรื่องคนและงาน ความเข้าใจในงานและคน.. ตลอดจนต้องคิดเสมอว่า..ก้าวเร็วก้าวช้าไม่สำคัญหรอก..ก้าวเล็กๆ ก้าวอย่างมั่นคง ไม่ซวนเซต่างหาก..จะทำให้ก้าวอย่างยั่งยืนและเป็นสุข...

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๐










บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บ้านหนองผือ...สถานศึกษาพอเพียง



ความเห็น (0)