ลมหนาวมาท่ามะนาวในคราวนั้น

เหมือนภาพฝันวันที่ยังมีแม่

กลับมาบ้านท่านอยู่ให้ดูแล

ถึงจะแก่แต่หวังยังอยู่นาน


ช่วยแม่ใส่เสื้อผ้าหนาหนาหน่อย

แล้วแม่ค่อยนังลงตรงชานบ้าน

มองใบไม้ร่วงลงตรงริมลาน

ลมหนาวผ่านพลิกใบใกล้กำแพง


เทน้ำยาทายังผิวหนังย่น

ฟังแม่บ่น “คันจังผิวหนังแห้ง”

“ขอบใจเอ็งแต่ว่าห้ามทาแรง

ตรงหน้าแข้งหน้าขาทาอีกที”


ยามเช้าตื่นลืมตามองหาแม่

เห็นท่านแลชะแง้มองท้องวิถี

“แม่นั่งมองอะไรไม่เห็นมี”

“เอ็งลองดูอีกทีมีพระมา”


บ่ายแม่รอลูกหลานผ่านมาเยี่ยม

แม่คอยเตรียมของฝากจากบ้านป่า

ระหว่างคอยบ่อยครั้งแม่ตั้งตา

หากไม่มาหน้าเศร้าเงียบเหงาใจ


สายลมหนาวคราวนี้ไม่มีแม่

มีเพียงแต่เตียงโยกมีหยากไย่

ไม่มีแล้วแววตาแม่อาลัย

แม่จากไกลเกินกว่ากลับมากาญจน์


โสภณ เปียสนิท

ปลายเดือนมกราคม 2560