ในการประชุมคณะกรรมการประเมินผลการปฏิบัติหน้าที่อธิการบดีของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง การแลกเปลี่ยนความเห็นในหมู่กรรมการ กับท่านอธิการบดีเอง และทีมบริหารของท่านอธิการบดี ทำให้ผมสะท้อนคิดว่า มหาวิทยาลัยไทยในยุคนี้ ถือว่าอยู่ในช่วงแห่งการเปลี่ยนแปลงใหญ่


การบริหารมหาวิทยาลัยจึงต้องมุ่งบริหารการเปลี่ยนแปลง แต่ภาพ macro ของการบริหารระบบอุดมศึกษาไทย ยังไม่ได้ขับเคลื่อนการบริหารการเปลี่ยนแปลงมาเพียงพอ


คนมหาวิทยาลัยเกือบทั้งหมด ไม่ตระหนักว่า หากไม่ปรับตัวอย่างรวดเร็วจริงจัง มหาวิทยาลัยจะถูกกระทำจาก disruptive change ตัวเองก็จะถูกกระทบอย่างรุนแรง


disruptive change ส่อสภาพของการทำลายของเก่า โดยของใหม่ที่เหมาะสมกว่า ใช้การได้ดีกว่า ตลาดต้องการมากกว่า


การทำลายคือการสร้างสรรค์ ต้องทำลาย เพื่อสร้างใหม่ สังคมจึงจะเจริญ


ในมหาวิทยาลัยไทย สิ่งที่ต้องทำลาย (อย่างมีศิลปะ) คือ comfort zone


วิจารณ์ พานิช

๑๒ ม.ค. ๖๐