วันที่ 40 เมื่อฉันตีเด็กจนร้องไห้ (22 ธันวาคม 2559)

วันนี้รู้สึกว่าตัวเองทำเกินไป แต่ก็เคารพการตัดสินใจของตัวเอง 2 สัปดาห์แล้วที่ทวงงานวิชาศิลปะ สอนและให้ทำใบงานตั้งแต่ 2 อาทิตย์ที่แล้ว แต่ ณ วันนี้ยังมีนักเรียน 12 คนที่ยังไม่ได้ส่งงาน อาทิตย์ที่แล้วก็ทวงไปพร้อมยาแก้ลืมไปคนละ 17 ที วันนี้ 12 คน ต้องกินยาแก้ลืมไปแบบคูณสอง ที่ทำไปก็แค่อยากให้นักเรียนรับผิดชอบ ไม่ได้มีเจตนาใด ๆ ทั้งนั้น หลายคนจะบอกมาว่าครูปิ๋มใจร้าย ครูปิ๋มดุ ไม่มีครูคนไหนหรอกจะดุจะด่านักเรียนตลอด ถ้านักเรียนทำตัวดีครูก็จะพูดดี แต่นี่ต้องตักเตือนกันบ้าง เหตุผลต่าง ๆ นานา ที่นักเรียนยกมาอ้าง ใครที่พอจะยกโทษให้ครูก็รับฟัง แต่คำว่าลืม ไม่เสร็จ ไม่น่าให้อภัย 12 คน โดนตีมือเท่ากันทุกคน นี่คือบทลงโทษสำหรับคนที่ไม่รับผิดชอบ เพื่อน ๆ ในชั้นก็ให้ดูเป็นตัวอย่าง คราวหน้าถ้ายังไม่ส่งอีกก็คูณสามแล้วกัน

มันจะไม่เป็นเรื่องถ้าไม่มีคนร้องไห้ แต่นี่มีคนร้องไห้ ครูปิ๋มก็เลยมารู้สึกผิด ทำให้กลับไปคิดว่าบทลงโทษควรที่จะเป็นแบบอื่น

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวศศิภา อ่อนเขียว (ภาคเรียนที่ 2/2559)



ความเห็น (0)