คำแทนความ : ความเศร้า

คุณอุทิศ เหมะมูล นักเขียนซีไรท์ชื่อดัง เคยเขียนว่า จงแสดงให้เห็น อย่าเพียงเอาแค่บอกเล่า เมื่อลงมือเขียนถึงตัวละครสักตัวที่เหงา เศร้า และโดดเดี่ยว คุณต้องไม่เขียนคำว่า เหงา เศร้า และโดดเดี่ยว ลงไปในงานของคุณ ทำให้ผมมีแรงบันดาลใจเขียนคำแทนความ เพื่อใช้กับงานเขียนของตนเอง (หรือมือใหม่หัดเขียนทุกท่านครับ)



-ร้องไห้จวนจะสิ้นสติ

-ร้องไห้ฟูมฟาย

-หมอบตัวสั่นระริก ซบหน้าอยู่ด้วยความอาลัย น้ำตาหลั่งไหลออกมา

-หมอบซบร้องไห้อยู่นานเท่าไรก็จำไม่ได้

-รู้สึกว่าชีวิตประจำวันว่างเปล่า ไม่มีอะไรจะทำ ไม่มีความหมายอีกต่อไป


-หมดอาลัยตายอยาก หมดความสนใจในสิ่งแวดล้อมที่อยู่รอบๆ ตัว

-รู้ใจว่าผมว้าเหว่

-อดทนต่อความทุกข์ความเปล่าเปลี่ยวใจต่างๆ

-ฟุบหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น

-กำลังสะอึกสะอื้นร่ำไห้


-ไม่สามารถจะทำใจให้ถูก ไม่สามารถจะปลงได้ว่าความตายเป็นของธรรมดา

-คำปลอบประโลมของคนอื่น ที่ไร้ความหมายไร้ความจริง

-น้ำตาทีกลัดอยู่ข้างในจนขุ่นข้น เหมือนจะกลายเป็นหนองเป็นพิษในหัวใจ

-ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร

-แสงสว่างในโลกนี้ ก็ดูเหมือนจะมืดมิดไปทั่ว


-โลกทั้งใบดูอ่อนไหวและเปราะบาง

-แม่พลอย เธอทนได้อย่างไรถึง 4 แผ่นดิน ฉันแค่แผ่นดินเดียวก็แทบจะทนไม่ไหวแล้ว

-ใจหายวาบต้องทรุดตัวลงนั่ง

-หลักหรือแกนของโลกมนุษย์ ที่เคยรู้จักนั้นสลายลง

-ความร้าวรานในใจเริ่มทวีขึ้น


-ต้องแบกรับชะตากรรมไปตลอดชีวิต

-ผมลืมตาตื่นด้วยเสียงร้องไห้ของตัวเอง

-แม้จะตื่นแล้วแต่ผมยังไม่อาจหยุดร้องไห้ได้

-ร้องคร่ำครวญหนักจนใบหน้าเลอะเทอะ

-ผมต้องการปลดปล่อยความทุกข์ทั้งปวงที่สะสมในร่างกายออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตาให้หมด

-ผมชอบสายตาที่ไม่อาจหยั่งรู้ได้ว่ากำลังมองอะไรอยู่

-ภายในใจรู้สึกทุรนทุรายลึกๆ ทุกครั้งที่สูดลมหายใจเข้า

ฯลฯ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า...รอยเท้า...ทางเดิน...เหินฟ้า



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

เข้าใจอย่างยิ่งเลยค่ะ พวกเราอีกหลายล้านคนก็ร่วมความรู้สึกนี้ด้วยกันค่ะ ทำความเข้าใจกับความรู้สึกของเราเองและตั้งสติให้กลับมา เพื่อทำหน้าที่ของเราต่อไปให้ดีที่สุดเพื่อถวายเป็นราชพลี ให้สมกับที่พระองค์ท่านทำเพื่อพวกเรามาชั่วชีวิตของเรานะคะ