ย้อนอดีต

เมื่อย้อนไปเมื่อปี พ.ศ.๒๕๒๖ ผู้เขียนได้รับคำสั่งโยกย้ายมาจากจังหวัดลำปาง มาดำรงตำแหน่งที่สำนักงานฯอาคารหลักเมือง ใกล้กับศาลหลักเมือง ได้ไปเช่าบ้านอยู่แถวหลังหมู่บ้านศิวาลัย โพธื์สามต้น เขตบางกอกใหญ่ ช่วงนั้น การเดินทางจะนั่งรถสามล้อ(รถป๊อก ๆ)วิ่งระหว่างพรานนก - ศิริราช มาลงแถววัดอรุณฯ แล้วข้ามเรือจากท่าวัดอรุณฯ-ท่าเตียนและเดินจากท่าเรือไปยังที่ทำงาน ในช่วงเวลานั้น ค่าเรือขาฟาก ๕๐ สตางค์

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ได้มีโอกาสเข้าไปร่วมประชุสัมมนาที่หอประชุมกองทัพเรือ ปรากฏว่า บ้านเมืองได้มีการพัฒนาไปมาก ถนนสายเดิมที่เคยผ่านมาไม่มีสภาพเดิมอีกแล้ว มีการตัดถนนเพิ่มใหม่อีก ซอยที่เคยเดินผ่านมาในอดีต จำไม่ได้เสียแล้ว

ลูกสาวจะขับรถไปส่ง บอกลูกสาวว่า...แถวนั้น พ่อเคยอยู่มาก่อน ชำนาญทาง ไม่ต้องห่วง ไปเองได้ ...แต่ความจริงวันนี้ ไม่ใช่อดีตเสียแล้ว..ทำให้หลงทางเช่นกัน

เราจะเอาข้อมูลเก่า ๆ มาตัดสินใจ กับข้อมูลและข้อเท็จจริงในปัจจุบันไม่ได้เสียแล้ว... เวลาเปลี่ยน โลกมันเปลี่ยน และสภาพแวดล้อมก็เปลี่ยนเช่นกัน...

ถนนที่เคยเดินคับแคบ มาวันนี้กว้างขวางกว่าเดิม มีความสะอาดมากกว่า แต่ที่ไม่เปลี่ยนแปลมากนักคือ...ท่าเรือ ตัวเรือ และศาลานั่งรอเรือ...

แต่ที่เปลี่ยนแปลงไปมากคือค่าโดยสารเรือ สมัยปี พ.ศ.๒๕๒๖ ค่าโดยสาร ๕๐ สตางค์ แต่วันนี้ค่าโดยสาร ๓ บาท คงจะเป็นเพราะค่าน้ำมัน ค่าครองขีพ ค่าของเงินมีการเปลี่ยนแปลงมากข้น อีกทั้งค่าครองชีพก็วิ่งนำหน้า

วันธรรมดา จะมีนักท่องเที่ยวมาที่วัดอรุณฯจำนวนมากเช่นกัน ส่วนมากจะเป็นนักท่องเที่ยวชาวจีนมากกว่าทุกชาติ การพูดจาเสียงดัง และมาเป็นกลุ่ม ๆ ชาวยุโรปมีน้อย นอกนั้นก็มีชาวอินเดียบ้าง

ตามลำน้ำเจ้าพระยาก็จะมีเรือรำเที่ยว พานักท่องเที่ยวล่องไปตามลำน้ำ มีทั้งเรือหางยาว และเรือขนาดใหญ่ เสียงมัคคุเทศน์บรรยาย เสียงภาษาจีนดังไปทั่วลำน้ำ ช่วงนี้จึงเป็นยุคทองของนักท่องเที่ยวชาวจีน...ประเภททัวร์สูญเหรียญหรือไม่หนอ...

บรรยายกาศวันนี้ ช่วงบ่ายอากาศดีมาก เย็นสบาย ไม่ร้อนมาก นักท่องเที่ยวจะถ่ายรูปวิวสวย ๆ ของเจ้าพระยา และ วัดพระแก้วกันด้วยความสนุกสนาน กัน

เจ้าพระยาวันนี้ กับ ๓๐ ปีที่ผ่านมา ต่างกันมาก เดิม ๆ จะเงียบสงบ แต่วันนี้มีแขกต่างเมืองเข้ามาเที่ยวมากขึ้น ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป...โลกมีการเปลี่ยนแปลงไปทุกวัน อีก ๓๐ ปีข้างหน้า จะมีหน้าตาเป็นอย่างไรบ้างหนอ..!!!








บนเรือข้ามฟากท่าเรือวัดอรุณฯ - ท่าเตียน

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน รอย...ของชีวิต



ความเห็น (0)