การเรียนรู้ที่ไม่เคยหยุดนิ่งของความเป็นวัฒนธรรมศึกษา

ช่วงเย็นถึงค่ำของวันเสาร์ที่ 18  พ. ย. 49  ที่ผ่านมา  ผมอยู่รอรับอาจารย์ท่านหนึ่งที่สนามบินเมืองหาดใหญ่

คือได้ยินแต่เสียงทางโทรศัพท์ยังไม่เคยเจอตัว...ผู้ที่เคยเห็นอาจารย์แล้วเมื่อหลายปีคือพนักงานขับรถ...ผมจึงให้เขาดูผู้กำลังออกพ้นประตูทางออกว่า...

ผู้มาจากสายการบินไทยนั้นใช่อาจารย์มั๊ย..(.ผมได้รับการแนะนำจากเพื่อนร่วมงานถึงลักษณะของท่านบ้าง )...หมัน...คือคำตอบจากพนักงานขับรถ...ผมเลยเข้าไปทักทายท่าน อ. เพื่อให้แน่ใจว่าใช่...คือ ท่าน ศ.ดร. อานันท์  กาญจนพันธุ์    แห่งคณะสังคมศาสตร์  มหาวิทยาลัยเชียงใหม่...

ท่านมาสอนนิสิต ป. เอก  สาขาวิชาวัฒนธรรมศึกษา  สถาบันทักษิณคดีศึกษา  มหาวิทยาลัยทักษิณ...พอช่วงเช้าวันอาทิตย์  ที่ 19  พ. ย. 49  หลังการคุยกันแล้วประมาณ  เวลา  09.00 น.ท่านทำหน้าที่สอน...พักเที่ยงทานข้าวด้วยกัน...พอถึงบ่ายโมงท่านสอนต่อไปจนครบเวลา 16.30 น.  พอช่วงเย็นก็เดินทางกลับเชียงใหม่ครับ...ด้วยวาทะ...ลีลาการสอนแบบบรรยาย...ที่เหนือคำบรรยายของทาน อ.  ผมนั่งฟังเรียนรู้ความเป็นวัฒนธรรมในมุมมองที่ท่านอ .ชี้ชวนให้ดู

มันลึกล้ำเสียจริง ๆ...โดยเฉพาะความเป็นวัฒนธรรมศึกษาที่เป็นอยู่ในชีวิตประจำวัน...ที่มองเป็น 2  แง่คือ

แง่ที่เป็นวัฒนธรรมของความจำเป็นที่ถูกครอบงำคนกับแง่ที่เป็นวัฒนธรรมช่วงชิงความหมาย...ผมนั่งฟังการบรรยายและโต้ตอบกันอย่างออกรส...เป็นการ...ลปรร...ที่น่าสนใจยิ่งครับ...ท่านทิ้งท้ายว่า...

แค่มาจุดประกาย…การศึกษาวัฒนธรรมศึกษานี้ไม่เน้นที่สาขาแต่เน้นที่ประเด็นเป็นตัวตั้ง…คือมันหลุดออกไปแล้วจากกรอบวิชา…เราต้องไม่หยุดนิ่ง...ฮา ๆ เอิก ๆ...