วันที่ 40 หล่อเทียนพรรษา (11/07/2559)

miwnii
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

สวัสดีเช้าวันจันทร์ วันทำงานของนักศึกษาฝึกสอน 555 หลังจากที่เสาร์-อาทิตย์ได้ไปอบรมภาษาอังกฤ๋ษมา แทบไม่มีเวลาได้หายใจ แปปเดียวก็วันจันทร์อีกแล้ว ขอเวลาพักหน่อยได้มั้ย 555 มาโรงเรียนด้วยเวลาสะลึมสะลือ เหมือนคนไม่ได้นอนมาสามคืน ก็ทำไงได้ล่ะ ร่างกายไม่ได้พักผ่อนเลยนะ

เช้านี้นักเรียนจะต้องนำเงินมาซื้อขี้ผึ้ง เพื่อจะได้ไปร่วมกันหล่อเทียนพรรษา ก็รับขี้ผึ้งไปคนละหนึ่งแผ่นแล้วไปเขียนชื่อมา บางคนก็เขียนชื่อพ่อแม่มาด้วย บางคนก็เขียนคำอธิฐานมาด้วย เอาที่นักเรียนสบายใจเลยจ้า


วันนี้เป็นวันแรกที่เริ่มมาตรการเก็บโทรศัพท์มือไว้ที่ครู ถ้านักเรียนคนไหนนำโทรศัพท์มาโรงเรียน ตอนเช้าเมื่อมาถึงโรงเรียนจะต้องนำมาไว้ที่ครู แล้วตอนเลิกเรียนตอนเย็นก็มารับคืน เพราะตอนว่างนักเรียนชอบนำโทรศัพท์มาเล่นเกม และไม่ลงไปวิ่งเล่นเหมือนเด็กๆคนอื่น มีคนนำมาเกือบครึ่งห้อง มีตั้งแต่โทรศัพท์ซัมซุงฮีโร่ไปจนถึงไอโฟนเลยล่ะ พ่อแม่สมัยนี้เลี้ยงลูกแบบผิดๆ ให้เด็กพกโทรศัพท์ได้ ซึ่งบางทีมันก็ส่งผลกระทบต่อตัวเด็กเหมือนกันนะ นี่แหละโทรศัพท์ที่นักเรียนนำมาฝากไว้


วันนี้ห้องเราถึงคิวต้องไปทำบุญตักบาตรที่หอกิตติธรรม ก็เลยไม่ได้ไปเข้าแถวหน้าเสาธง เด้กแต่ละคนก็เตรียมของมาใส่บาตรกันเยอะแยะ นักเรียนจะใส่บาตรตามพระประจำวันเกิดของแต่ละคน พอใส่บาตรเสร็จก็จะยกมาถวายพระสงฆ์ และก็ลาพระกลับห้องเรียน และนี่เป็นภาพที่นักเรียนใส่บาตรประจำวันเกิดของตนเอง


พอตักรบาตรเสร็จก็ขึ้นห้องไปเรียนกัน แต่คาบแรกเป็นวิชาภาษาไทยของเรานี่หน่า ได้สอนแค่ไม่กี่นาทีเอง แต่ก็ยังดีกว่าไม่สอนเนาะ ให้เด็กดูนิทานอีสป แล้วเขียนลำดับเหตุการณ์ให้ถูกต้อง แต่ละคนตั้งหน้าตั้งตาดูกันมาก และก็ทำใบงานได้ออกมาดีเช่นกัน

คาบสามก่อยนไปทานข้าว นักเรียนต้องลงไปหล่อเทียนพรรษา เราก็พาเด็กไปร่วม ให้ช่วยกันเป็นคู่ๆ เพราะถ้าหล่อทีละคนมันจะช้า มีพี่ๆรออยู่อีกหลายชั้น เราก็ต้องไปช่วยตักให้เด็ก เพราะขี้ผึ้งมันร้อนมาก กลัวมันจะลวกมือเอา วุ่นวายเหมือนกันนะ แค่หล่อเทียนเองนะเนี่ย แล้ววันที่จะต้องไปถวายจะวุ่นวายขนาดไหน 555 ไม่อยากจะคิด สงสัยคงจะได้อมยาแก้เจ็บคอไปหลายซอง เอ๊า!! ช่วยกันๆ


ได้เวลาไปทานข้าวแล้ว หลังทานข้าวเสร็จก็จะไม่อนุญาติให้ทุกคนขึ้นไปเล่นบนห้อง ให้ไปวิ่งเล่นกัน ผ่อนคลายบ้าง ไม่ใช่มาจมอยู่ในห้อง เล่นเกมโทรศัพท์เหมือนทุกวัน เราทานข้าวเสร็จก็ขึ้นมาบนห้อง ก็มีเด็กสามคนนั่งกินขนมอยู่หน้าห้อง ไม่ยอมลงไปเล่นกับเพื่อน เราก็เลยขู่ไปว่าเดี๋ยวถ้าเข้าเรียน หัวไม่เปียกเหงื่อจะไม่ให้เข้าห้องเรียนนะ ก็เดินมานั่งในห้อง สักพักก็ออกมาดู เด็กสามคนนั้นก็ไม่อยู่ละ ดีมากที่เชื่อคำขู่ของครู 555

พอเพลงมาร์ชดัง นักเรียนก็เริ่มทะยอยเข้ามาในห้อง สภาพหัวแต่ละคนมีแต่เหงื่อ บางคนนี่เหมือนสระผมมาเลยล่ะ 555 เล่นได้เต็มที่มากค่ะ ตอนบ่ายก็วิชาเราต่ออีกแล้ว วิชาคณิตศาสตร์ เรื่อง การวัดระยะทาง เราก็สุ่มนักเรียนออกมาวัดระยะทางของสิ่งของในห้องเรียน เด็กๆไม่กล้าจับตลับเมตร เพราะกลัวบาดมือ เราก็เลยต้องเป็นคนสาธิตเองเลยงั้น ดีนะที่เด็กห้องนี้เก่ง ทำใบงานแบบไม่ได้ลงมือทำจริงได้ ไว้คราวหลังจะพยายามหาตลับแมตรที่ไม่คมมาให้นะ วันนี้ก็ดูครูสาธิตไปก่อนละกัน

วันนี้ก็ยังดูแลเด็กพิเศษเหมือนเดิม แม้มันจะไม่ใช่หน้าที่ของเรา แต่ถ้าเราทำแล้วสุขใจ เราก็จะทำ แม่มันจะเหนื่อยก็ตาม ฝึกสอนแค่ไม่กี่เดือน เราจะทำมันให้ดีที่สุด..

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวนันทพร จันต๊ะวงค์ (ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (0)