ชีวิตฉันเอง

สวัสดีค่ะ ดิฉันนางสาวอัญชลี แก้วเสน่หา ชื่อเล่น อัน อายุ22 ปีค่ะ เรียนคณะการบัญชีและการจัดการ สาขาการบัญชี ครอบครัวมีพี่น้องทั้งหมด 3 คน ดิฉันเป็นลูกคนโตน้องสาวอายุ 20 น้องชายอายุ 2 ขวบ เกิดมาในครอบครัวฐานะที่เริ่มต้นด้วยคำว่า จน เติบโตในบ้านไม้หลังเล็กๆที่พ่อแม่ร่วมมือกันสร้างเอง พ่อเป็นช่างรับก่อสร้างบ้านเลยสร้างบ้านเองตอนนั้นอายุ 4-5 ขวบ พอจำได้ ตอนนั้นชีวิตครอบครัวมีความสุขมาก ทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตามีรอยยิ้ม พอดิฉันอายุ7ปีขึ้นป.1 แม่ก็เล่มเล่นการพนันพ่อก็กินแต่เหล้าเมาทุกวันกลับบ้านมาก็ทะเลาะกันทุกวัน เกิดเป็นปมด้อยตั้งแต่แม่เล่นการพนันพ่อกินเหล้าชีวิตเริ่มไม่มีความสุขแต่พ่อแม่ก็ยังทำมาหากินส่งลูกเรียน แม่เป็นครูศูนย์เด็กเล็ก พ่อทำอาชีพอิสระ ส่วนใหญ่รับก่อสร้างบ้าน รับจ้างทำหน้าต่างประตูบ้าน เเต่ก่อนดิฉันเป็นเด็กที่มีการเรียนค่อนข้างดี พอเรียนจบประถมก็ได้เข้ามาเรียนโรงเรียนประจำอำเภออีกอำเภอหนึ่งซึ่งห่างไกลจากบ้านประมาณ 25 กิโลเมตรการเดินทางไปโรงเรียนต้องตื่นแต่เช้ามากเพื่อไปขึ้นรถรับส่ง พอขึ้นม.2 น้องก็จบ ป.6 ได้เข้าไปเรียนโรงเรียนประจำอำเภอซึ่งใกล้บ้าน ชีวิตช่วงนี้บ้านติดเพื่อนเกเรมาก โดดเรียนไม่เข้าเรียนแต่ก็ไม่เคยออกนอกโรงเรียนเพราะไม่กล้าไปไหนไกลเพราะต้องรอรถรับส่งกลับบ้าน ตอนมัธยมต้นไช้ชีวิตตื่นตี5ไปโรงเรียน กลับถึงบ้าน6 โมงถ้าช่วงไหนโรงเรียนมีกิจกรรมก็จะกลับค่ำถึงบ้านก็ 1-2 ทุ่ม กลับถึงบ้านส่วนมากไม่ค่อยเจอใครอยู่บ้านเลย หิวก็ต้องหากินเอง แต่บางทีดีหน่อยน้องจะเลิกเรียนถึงบ้านเร็วกว่าเรา น้องก็จะหุงข้าวรอดิฉัน ดิฉันเป็นคนทำอารไม่เป็นตอนนั้นทำไห้น้องกินได้เเค่ ทอดปลาทู ไข่ต้ม เมนูง่ายๆ มาจนถึงดิฉันจบมัธยมต้น จบด้วยเกรดเฉลี่ย 3.14 เป็นคนที่เกเรมากแต่ไม่เคยทิ้งการเรียน เป็นคนที่เลือกวิชาที่โดดเรียนไม่ชอบโดดเรียนตามเพื่อนเท่าไหร่ อาทิเช่นวิชาเพิ่มเติม ชั่วโมงชุมนุม ชั่วโมงปกครอง ชั่วโมงกิจกรรมลูกเสือ พอจบมัธยมต้นความที่เป็นวัยกำลังห้าวเพื่อนชวนไปเรียนที่ในเมือง ได้ขอแม่เข้าไปเรียนที่อาชีวะและได้เรียน พอไปเรียนก็ติดเพื่อนเที่ยวไปดูหนัง ไปเดินเล่นที่หนองประจักษ์ พอเรียนไปด้วยความที่เกเรเข้าในเมืองเจอเพื่อนเจอสิ่งต่างๆ ไม่เข้าเรียนเกรดเทอมแรก 1.98 โดนแม่ด่ามาก ต่อมาเทอม2แม่ไม่ส่งเรียนต้องย้ายหอไปอาศัยอยู่กับเพื่อน กินอยู่ไช้เงินกับเพื่อนสักพักใหญ่ๆ ยืมเงินเพื่อนไช้ไปก่อนและทำงานเสาร์อาทิตย์ ไปเรียนตามปกติ ทำงานไปด้วยเรียนไปเที่ยวด้วยสุดท้ายลาออก กลับบ้านไปขอแม่เรียนต่อผู้ช่วยพยาบาล พ่อแม่ส่งเรียนและรับเคสผู้ป่วยไปด้วยจนจบ พอจบไปทำงานดูแลผู้ป่วยคนแก่ต้องอาบน้ำไห้ เช็ดอุจระไห้ ทำได้ 2 วันลาออกพอคิดได้ไม่อยากทำงานแบบนี้ไปทั้งชีวิต เลยขอแม่ไปเรียนต่อมัธยมปลาย เริ่มเรียน ม. 4ใหม่ ตอนนั้นอายุ 17ปี อายเพื่อนมากที่ต้องกลับไปเรียนแบบนี้ แต่ก็อดทนๆ จนผ่านไปชักพักเพื่อนก็เริ่มไม่พูดถึง ก็เรียนๆจนจบม.6 จบม.6ด้วยเกรดเฉลี่ย 2.86 พอเรียนจบแม่ก็บอกไห้ไปหาทำงาน แม่ไม่มีเงินส่งเรียนเนื่องจากค่าไช้จ่ายเยอะมาก น้องก็ต้องขึ้น ม.6 น้องตัวเล็กอีกคนก็พึ่งจะคลอด ด้วยความที่เป็นคนหัวลี้นดื้อชนเลยบอกแม่ไปว่าจะเรียน ยังไงก็จะเรียนไห้ได้ถ้าไม่ส่งจะหาเงินเรียนเอง ตอนนั้นก็พูดไปงั้นๆแหละพอมีความหวังว่าตัวเองต้องได้เรียน ตอนที่จบม.6 ดิฉันเป็นรุ่นแรกที่มหาลัยจะเปิดพร้อมอาเซียน เลยมีเวลาหาเงินก่อนเปิดเรียน 6 เดือน ตอนแรกก็ไปสมัครมหาลัยเอกชนแห่งหนึ่งในจังหวัดขอนแก่นซึ่งสมัครลงเรียนระบบเรียนเสาร์อาทิตย์ไว้ ช่วงเวลาที่ปิดเทอมก็ทำงานเก็บเงิน ตอนที่อยู่ม.6 ก็เคยยื่นสมัครโควต้าสารคามไว้ พอมหาลัยประกาศก็เอาเงินที่ทำงานได้ไปรายงานตัว สอบสัมภาษณ์ แต่ดีที่ดิฉันทำงานที่บริษัทของย่า แต่ไม่ใช่ย่าที่เป็นแม่ของพ่อแต่ย่าเป็นญาติห่างๆทางพ่อ พ่อไห้เรียกว่าย่า ซึ่งดิฉันเคยเจอย่าครั้งหนึ่งตอนงานศพปู่ก็เคยได้สวัสดีและรู้จักกับย่าครั้งแรก ก็เลยสมมารถเบิกเงินล่วงหน้าได้เพื่อนำมาจ่ายค่าไช้จ่ายต่างๆ และก็ได้บอกแม่ว่าจะเรียนต่อมหาลัยมหาสารคาม พอทำงานเดือนสุดท้ายเดือนมิถุนายนเสร็จก็กลับไปบ้าน ไปอ้อนแม่ขอเรียนต่อพูดเหตุผลต่างๆนาๆ จนแม่ยอมส่งเรียนเเละรับปากแม่ว่าจะอยู่หอใน ก็ได้ไช้ชีวิตมหาลัยเหมือนเพื่อนๆ มันคือความฝันที่อยากใส่ชุดนักศึกษาอยากเรียนมหาวิทยาลัย ระหว่างที่เรียนก็มีความท้อแท้ เจออุปสรรค เจอเพื่อนที่ดีและไม่หวังดีกับเรา เหนื่อยกับปัญหาที่ต้องเจอแต่ไม่เคยคิดจะถอยค่ะ ส่วนน้องที่เรียนจบ ม.6 ก็ไม่ได้เรียนต่อ น้องตัวเล็กตอนนี่ก็เข้าโรงเรียนศูนย์เด็กเล็กกับแม่แล้วค่ะ พอถึงวันนี้ฉันลองมองย้อยกลับไปตอนที่อายุ 16 ปี ตอนนั้นฉันไม่เคยคิดที่จะได้มายืนอยู่ในรั้วมหาลัยเลยค่ะ ไม่เคยคิดว่าแค่เด็กจบมัธยนต้นนั้นจะมีโอกาสเติบโตมาได้ไกลขนาดนี้ ขอบคุณพ่อแม่ที่ไห้โอกาสลูกคนนี้ได้มีชีวิตดีๆไห้โอกาสต้นไม้เล็กๆที่แห้งเฉาได้โตบโตขึ้นมาอีกครั้ง

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึก



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

ด้วยความที่เกเรเข้าในเมืองเจอเพื่อนเจอสิ่งต่างๆ ไม่เข้าเรียนเกรดเทอมแรก 1.98 โดนแม่ด่ามาก ต่อมาเทอม2แม่ไม่ส่งเรียนต้องย้ายหอไปอาศัยอยู่กับเพื่อน กินอยู่ไช้เงินกับเพื่อนสักพักใหญ่ๆ ยืมเงินเพื่อนไช้ไปก่อนและทำงาน เสาร์อาทิตย์ ไปเรียนตามปกติ ทำงานไปด้วยเรียนไปเที่ยวด้วยสุดท้ายลาออก กลับบ้านไปขอแม่เรียนต่อผู้ช่วยพยาบาล พ่อแม่ส่งเรียนและรับเคสผู้ป่วยไปด้วยจนจบ พอจบไปทำงานดูแลผู้ป่วยคนแก่ต้องอาบน้ำไห้ เช็ดอุจระไห้ทำได้ 2 วัน ลาออก พอคิดได้ไม่อยากทำงานแบบนี้ไปทั้งชีวิต เลยขอแม่ไปเรียนต่อมัธยมปลาย เริ่มเรียน ม. 4ใหม่.....

....

ขื่นชม ครับ