เดินทางมาครึ่งทางของสัปดาห์นี้แล้ว ดีใจจัง...แต่แผนที่จะต้องส่งวันพรุ่งนี้ล่ะ ยังไม่ได้เริ่มเลย ทันอยู่ ๆ แหม่...ก็ชะล่าใจซะอย่างงี้ คงต้องมีเลื่อนส่งอย่างแน่นอน
สำหรับวันพุธ มีสอนสองคาบรวด เสียงหรอ แหบ ๆ ไปตามกัน แต่ก็ยังดีที่ได้สอนในช่วงเช้า ถ้าเป็นช่วงบ่าย เด็กคงไม่ฟัง และคงได้แต่ถามหาเวลากลับบ้านอย่างแน่นอน สำหรับการสอนภาษาไทยในวันนี้ ยังไม่หมดเรื่องมาตราตัวสะกด ซึ่งควรต้องสอนและเรียนกันต่อไป ส่วนวิชาคณิตศาสตร์ ก็ยังคงเช่นเดิมกับเรื่องการเรียงลำดับจำนวน และก็ยังมีนักเรียนบางคนนั่นแหละที่สอนเท่าไหร่ก็ยังคงไม่ได้ ไม่เข้าใจอยู่ดี เฮ้อ! ไม่รู้จะทำยังไงละนะ...พยายามเข้านะคะ
หลังจากสอนเสร็จก็ต้องตรวจงานอีกตามเคย เกิดปัญหาแล้ว...เด็กส่งงานกันไม่ครบ แล้วฉันจะต้องทวงยังไง ให้เด็กส่งซะที เป็นเรื่องที่ท้าทายนะ ลองไปคิดหาวิธีดู
ย่นเวลามาถึงคาบเรียน...นกสีฟ้า ก็ยังไม่คุ้นชินกับคำนี้เลย มันคือคำเรียก ผู้บำเพ็ญประโยชน์ ในช่วงอายุ 7 ถึง 11 ปีนั่นเอง...เนื่องด้วยเคยแต่สัมผัสกับยุวกาชาด และลูกเสือมาตลอดจึงไม่รู้ว่านกสีฟ้า เค้าทำอะไร ยังไงก็บ้าง แต่ท่าเรียกแถวน่ารักดีนะ จิ๊บ ๆ ๆ ๆ อะไรสักอย่างหนึ่ง ซึ่งก็ต้องเรียนรู้กันต่อไป และเนื่องจากครูผู้สอนติดธุระจึงต้องมาช้าหน่อย หน้าที่การสอนก็ต้องตกเป็นหน้าที่ของฉัน เอายังไงล่ะ ให้ท่องคำปฏิญาณ จัดแถว ตรวจเล็บ ตรวจเครื่องแต่งกาย เต้นเพลงประจำกลุ่ม อย่างเดียวเลย นอกจากนั้นไม่รู้แล้วว่าต้องสอนอะไรต่อไป แต่ดีนะที่ผู้สอนมาได้ทันเวลาที่ไม่รู้จะสอนอะไรพอดี
ถึงเวลาทำหน้าที่ครูเวร...เนื่องจากวันนี้มีประชุมครูแผนกประถมพอดี จึงเป็นหน้าที่ของนักศึกษาฝึกสอนที่ต้องดูแลเด็กจนกว่าผู้ปกครองมารับ...เฮ้อ...ต้องรอจนเด็กคนสุดท้ายกลับ ก็อย่างทุกครั้งนั้นแหละ ผู้ปกครองก็ไม่มารับสักที จนกระทั่งประชุมเสร็จเด็กก็ยังกลับไม่หมด...ทำหน้าที่...ครูเวรต่อไปค่ะ...
