อย่าให้คนแก่สอน อย่าถือว่าเก่ง

นายหัว
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

แหลงกับแด็กเรียนเมืองนอก หมันแหลงแก่งฉิบหาย แหลงได้แหลงเป็น ชับแหม็ดไปทุกเรื่อง กุแลๆกุโบ๋ทันที

มาบ้านกุ คนแก่ถามว่าเรียนไหนล่ะบ่าว หมันกาแหลงสายาวยืด โม้ขึ้นควันดึ่งๆ คนแก่เลยรำคาญ
เลยช่ายหมันไปลิดพร้าว

อ่ายบ่าวเมิงจบเมิงนอกเรียนเมืองหรั่งไปลิดพร้าวแก่ให้กุแลสักสองสามลูกถิ
ขวานเหน็บแค่เล้าไก่นั่น แล้วไปยิกไก่ใต้ถุนมาสองตัว แหน่ะมากัน เดี่ยวกุแกงให้ กุจีแลถิเรื่องโบ๋ๆพรรนี้มันจีมีอากายแบดหัวทำพรรพรือ

หมันนั่งงงแดก ทามไรไม่โถก

สุดท้ายก็ลงแบดหัวกุหล่าวแล้!!! มานุดเราแก่งกาแก่งม่ายช่ายทุกเรื่อง ทั้งโบ๋ทั้งแก่งฉ่ำๆกัน อย่าเที่ยวไปดูโถกไค
โลกเหราขาดคนโบ๋ม่ายด้ายเหมือนกันคับ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน วรรณกรรมการเมือง เศรษฐกิจและสังคม



ความเห็น (0)