๗๔๐. ความจริงของชีวิต

ความจริง

มีคนเคยคิด...กันบ้างหรือไม่ว่า...คนเราเกิดมาเพื่ออะไร เกิดมาทำไม...

ดิ้นรน ทำมาหากินกันไปเพื่ออะไร...รู้เรื่อง "ความจริง" กันมากน้อยเพียงใด

ยอมรับใน "ความเป็นจริง" นั้นหรือไม่...เท่าที่ฉันสังเกตดู...เหมือนกับว่า

"ทุกคน"...หลีกหนีความจริง...เช่น ยามเกิดมาจากครอบครัวที่ยากจน

ก็ดิ้นรนเสาะแสวงหาให้ได้มาซึ่งทรัพย์สิน ความมั่งมีเงินทอง ความสุขทางโลก

แม้แต่อาชีพที่ตนเองต้องทำ...ก็เสาะแสวงให้ได้มา ซึ่งเกียรติยศ ความภาคภูมิใจ

เกียรติภูมิ...โดยเฉพาะการเข้ารับราชการ ซึ่งอาจติดมาจากระบบเดิม ๆ ของสังคมไทย

เพราะในข้าราชการจะมีอำนาจแฝงอยู่...ให้ได้มาซึ่งสิ่งที่แอบแฝงอยู่ในระบบ

เพราะไม่เข้าใจในความเป็นจริงว่า คืออะไร...บางคนเกิดมาจากครอบครัวที่ร่ำรวย

ก็เสาะแสวงหาให้ได้มาซึ่งทรัพย์สิน เงินทองที่มากขึ้นกว่าเดิม...เพราะเหตุใด

การสอนก็สอนแบบไม่ให้รู้หลักของความเป็นจริง...สอนเพียงแค่ให้รู้ แต่ไม่ให้รู้แบบลึกซึ้ง

หากการสอน...สอนให้รู้จักหลักความจริงบ้างจะได้หรือไม่...เพราะจะได้เพลา ๆ เรื่อง

ของการทุจริต คอรัปชั่น การกอบโกย การถือครองเอาไปเป็นสิทธิ์ของตนเอง...

เห็นแต่กอบโกยเอาไปเป็นของตนเอง...แต่สุดท้าย...ไม่เห็นใครสักคนที่กอบโกยเอาไป

นั้น สามารถเอาติดตัวตามไปได้สักคนเดียว...สุดท้ายก็ยกไว้ให้กับโลก...แม้แต่สตางค์

เหรียญบาทที่เขาหยอดใส่ปาก...สุดท้ายก็อยู่บนพื้นของกองฟอน...แล้วกอบโกยกันไป

เพื่ออะไร...แสดงว่า ตั้งแต่แรกเกิดมา เรียนหนังสือจนจบปริญญาตรี โท เอก...ทำงาน

หาเงินเพื่อเลี้ยงชีพ...แทนที่จะเลี้ยงชีพให้พอเหมาะพอประมาณ แต่กลับหาจนล้นมือ

ไม่ได้สมกับคำว่า "ทำมาหากิน" เช่นกับคนสมัยก่อนบอกว่า คนเราเกิดมาเพื่อทำมาหากิน

หรือเป็นเพราะการศึกษาไม่ได้สอนให้คนเรา "รู้จักหลักของความเป็นจริง หรือเปล่า?"

ไม่รู้จักคำว่า "พอเพียง"...พอประมาณหรือไม่ จึงทำให้ทุกคนต่างกอบโกยให้มากที่สุด

หลง เหลิงกับทางโลกสะมาก สนองต่อความอยากของการที่ได้เกิดมาบนโลกมนุษย์มากไป

จนลืม "หลักของความเป็นจริงกัน"...เพราะเท่าที่เห็นในปัจจุบัน...ก็ไม่เห็นค่อยจะยอมรับ

กับความเป็นจริงกันสักเท่าไหร่...โดยเฉพาะ "ความเป็นจริง" ของชีวิต ซึ่งทุกคนยอมรับกัน

ไม่ได้เลย...สุดท้าย ในเรื่องของความตาย...มีคนมากน้อยเพียงใด...ที่เตรียมพร้อมกับ

การยอมรับในเรื่องของความตายกันได้...เตรียมพร้อมกับความตาย...จุดตรงนี้หรือไม่

ที่การศึกษาไทยจะต้องสร้างไว้ในหลักสูตร เพื่อให้เด็ก ๆ รุ่นหลังได้เข้าใจในเรื่องของ

การยอมรับกับความเป็นจริงของชีวิตว่า...วงจรของชีวิตมนุษย์นั้น คืออะไร...เราเกิดมา

ศึกษาเพื่อต้องการสิ่งใดกันแน่กับชีวิตของเรา...เมื่อจบได้ทำงานแล้วทำไปเพื่ออะไร

ให้กับตนเองได้มาก น้อยเพียงใด...ใช่หรือไม่ กับการหากินแล้วกอบโกยเข้าตนเอง

มากเกินกว่าเหตุ...รู้จักคำตอบมากน้อยเพียงใดว่า...เมื่อถึงเวลาที่คนเราต้องตาย...เรา

สามารถนำทรัพย์สมบัตินั้นติดตัวไปได้หรือไม่...คนเราเข้าใจกันได้มากน้อยสักกี่คน

กับ "หลักของความจริง"...ที่เห็นอยู่ทุกวันนี้...ทุกคนเหมือนกับหนีความจริงของชีวิต

แต่สุดท้าย ก็หนีไปไม่พ้นสักคนเดียว...ในเมื่อหนีไม่พ้น...ควรหรือไม่ที่สังคมต้องหัน

กลับมาให้ความสำคัญกับการเข้าใจในหลักของความเป็นจริงของชีวิตให้มากขึ้น...

นี่ใช่หรือไม่...ที่เป็นต้นเหตุให้กับทุกคนได้รู้ว่า...การเข้าใจในหลักของความจริง...

เป็นจุดเริ่มต้นของปัญหาเกี่ยวกับ "การศึกษาของคนไทย"...เขียนตามประสบการณ์

ที่ตนเองได้พบเจอและทราบปัญหาในการทำงานที่ตัวฉันเองได้พบมา...ว่าควรแก้ปัญหา

จากจุดไหน ที่จะทำให้ปัญหาสังคมลดลง...เพราะเท่าที่เห็น ส่วนมากจะชอบแก้ปัญหา

กันที่ปลายเหตุกัน...ซึ่งเห็นแล้วว่า "มันใช่หรือไม่ กับการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ"

ความจริงของชีวิต...เปรียบเสมือนกับการมีทักษะชีวิตที่ดี และยอมรับต่อความเป็นจริง

ของชีวิตมนุษย์...โดยเข้าใจอย่างแท้จริงว่า "ชีวิตมนุษย์เกิดมาเพื่ออะไร...ควรทำอะไร

ทำไปเพื่ออะไร"...

...

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ

บุษยมาศ แสงเงิน

๑๕ พฤษภาคม ๒๕๕๙

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่าของ "บุษยมาศ"



ความเห็น (0)