ทางสายเปลี่ยว
ไม่อยากผ่านเส้นทางนั้น
ทางที่ฉันต้องทุกข์ใจ
ละอองฝุ่นยังปลิวไหว
แม้นไกลกาลเนิ่นนานมา
ร่มไม้ชายคลองดูหมองเศร้า
เงียบเหงาวังเวงยิ่งกว่า
ใจตรมขมขื่นรื้นน้ำตา
อย่ากลับมาให้หวนทวนความจำ
เกลียดก้อนกรวดวางอยู่ดูเกะกะ
กอสวะลอยคลองมองไม่ขำ
หริ่งเรไรร้องรำคาญเรียงลำนำ
เจียนจวนค่ำย้ำใจให้ย้อนเยือน
ไม่อยากผ่านเส้นทางนั้น
ทางที่ฉันจำใจให้เธอเฉือน
ริ้วรอยจำจารึกสำนึกเตือน
จะลบเลือนอย่างไรให้บอกที.
เข้ามาขอบคุณคนอ่านและให้กำลังใจตัวเอง