เวลาขณะนี้ เงินจากชนบท ถูกส่ง เข้าเมืองเพื่อช่วยเหลือ ช่างฝีมือ และธุรกิจครอบครัว ให้หมุนอยู่ในวงจรเศรษฐกิจให้ได้ สินค้าที่ชนบทได้รับช่างมีคุณค่ากับลักษณะสังคมไทย ....นี่เป็นแผนจัดการอาการกันตาย ไว้ก่อน ทั้งสองสังคม ได้ประโยชน์ร่วมกัน ผู้เขียนลุ้นผล หรือ จะเรียกว่าแผน ระยะต่อๆไป เศรษฐกิจ อยู่-เหลือ จะเป็นอย่างไร ? มิน่า ...เราจึงเริ่มจากการจัดการให้ อยู่-รอด ก่อนล่ะหรือ?
ทุนของงานวิชาการชิ้นนี้ ส่วนแรก มาจากการสนับสนุนของเจ้าของโรงงานรองเท้าตัด โดยที่เขาไม่รู้ตัว...(ว่าเป็นงานวิชาการ) นั่นคือ ตัวสินค้าที่เอาไปขายก่อน แล้วทยอยชำระเป็นงวดจากรายได้การขายสินค้า อีกส่วนมาจาก การลงแรงของผู้เขียนและทีม แปลงกายเป็น แม่ค้ารองเท้าตัด ลงสู่ภาคสนามตลาดรูปแบบต่างๆ อุปกรณ์การขาย มาจาก การประยุกต์ใช้วัสดุในบ้าน นามบัตรและถุงบรรจุสินค้า ลงทุนไม่เกิน ๑๐๐ บาท
ภายในสัปดาห์แรก เราต้องเติมสินค้า จาก เริ่มต้น ๒๔ คู่ เป็น ๑๒๒ คู่ พิสูจน์สมมุติฐานเบื้องต้น ตอนที่ ๑
- ผู้เขียนจะนำผลงานนี้ ไปจำหน่ายในชนบท ที่อุดมสมบูรณ์ และเชื่อว่า ผู้บริโภค จำนวนหนึ่งมองเป็น และมองออก เพื่อพิสูจน์ให้ทางโรงงานมีกำลังใจทำงานต่อไป
- ผู้เขียนคาดหวังสร้างโอกาสนำสินค้าที่ดีงามส่งถึงมือผู้บริโภคในชนบทโดยตรง ผู้บริโภค ต้องมีโอกาสในการตัดสินใจเลือกซื้อ ผลิตภัณฑ์ งานฝีมือ หรือ บริโภค สินค้า Mass Products
สิ่งที่ผู้เขียนได้สัมผัสคุณค่า เหนือความคาดหวัง คือ อรรถรส ความปลื้มปิติ จากปรากฏการณ์ เหล่านี้ เป็นต้น
ลูกค้าในชนบท ที่ซื้อรองเท้าตัด นอกจากสวมเอง แล้ว จำนวนเกินครึ่ง นั้น เป็นการ ซื้อฝาก คนในครอบครัวที่เขารัก เช่น ลูกฝากพ่อ แม่ฝากลูก พ่อซื้อให้ลูก แม่บ้านฝากสามี ในส่วนนี้ มีพี่หรือน้องซ้ือฝากกัน และน้าซ้ื้อให้หลาน หลานซื้อให้ปู่หรือตาบ้าง นั่นแสดงถึง ความเข้มแข็งของสถาบันครอบครัวไทย ในชนบท ที่แสดงสายใยออกมาให้เราได้สัมผัส เขาจำขนาดเท้าได้ แทบไม่ต้องเอ่ยเบอร์... ในขณะที่สังคมเมืองหลวง ในห้างสรรพสินค้า ผู้เขียน เคยไปเลือกซื้อรองเท้าให้ตัวเองเท่านั้น การซื้อให้ญาติพี่น้องต้องมีเจ้าตัวไปด้วย แต่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นน้อยมาก ถ้าท่านผู้อ่านเป็นคนสังคมเมือง ท่านคิดว่าท่านมีพฤติกรรมการบริโภค สินค้านี้อย่างไร?
ลูกค้าจำนวนมากรู้สึกเกรงใจ ไม่ต้องการให้ผู้เขียน ช่วยเขาลองรองเท้า แต่ผู้เขียน ยินดี และเต็มใจ นั่น ทำให้ ผู้เขียน ได้เรียนรู้ว่า เท้าของแต่ละบุคคล ช่างมีความแตกต่าง ตามที่ธรรมชาติกำหนด อย่างไม่น่าเป็นไปได้ เช่น สั้น อูม ยาว กว้าง เล็ก ใหญ่ เป็นต้น คนจำนวนมาก ไม่สามารถหารองเท้าสวมได้ถูกใจ นั่นเพราะสินค้าในตลาดประมาณ 95 % เป็นงานรูปแบบอุตสาหกรรม มีขนาดตามจำนวนผลิตที่ต้องขายให้ได้มากเท่านั้น ในที่สุด เราก็ได้พบลูกค้า รายพิเศษ เป็นงานสั่งตัด เพราะ ต้นมีน้ำหนักถึง ๑๒๐ กิโลกรัม
เวลาขณะนี้ เงินจากชนบท ถูกส่ง เข้าเมืองเพื่อช่วยเหลือ ช่างฝีมือ และธุรกิจครอบครัว ให้หมุนอยู่ในวงจรเศรษฐกิจให้ได้ สินค้าที่ชนบทได้รับช่างมีคุณค่ากับลักษณะสังคมไทย ....นี่เป็นแผนจัดการอาการกันตาย ไว้ก่อน ทั้งสองสังคม ได้ประโยชน์ร่วมกัน ผู้เขียนลุ้นผล หรือ จะเรียกว่าแผน ระยะต่อๆไป เศรษฐกิจ อยู่-เหลือ จะเป็นอย่างไร ? มิน่า ...เราจึงเริ่มจากการจัดการให้ อยู่-รอด ก่อนล่ะหรือ?
