เนื่องจากครูอ้อยลาหยุดโรงเรียนเพื่อภารกิจบางอย่างที่สำคัญของครูอ้อย เป็นจำนวน 3 วัน โรงเรียนมีการประชุมครูทั้งโรงเรียนและมีอะไรที่ดีดี ที่มีผู้รายงานว่ามีข่าวที่น่าชื่นชม แต่ตกข่าวของครูอ้อย จึงขอมาบอกเล่าในบันทึกของครูอ้อยเอง ไม่ว่ากัน

เมื่อวันพุธที่  8  พฤศจิกายน549 มีการประชุมครูประจำเดือนพฤศจิกายน  ที่โรงเรียนพระยาประเสริฐสุนทราศรัย(กระจ่าง สิงหเสนี)  ซึ่ง  มีผู้ที่เกี่ยวข้องรายงานไปแล้ว  ที่นี่  แต่ท่านคงตกข่าวดีของครูอ้อย ที่ได้รับรางวัลเหมือนกัน จาก สคส. ไม่ว่ากัน  คงจะคิดว่าข่าวของครูอ้อยไม่ใช่ข่าวที่ดี.....ความเก่าไม่เข้าใครออกใคร

จากการที่ครูอ้อยเคยเขียนบันทึกเรื่อง  ไม่กลัวหนาวอีกต่อไปแล้ว ซึ่งเป็นเรื่องที่ครูอ้อยได้รับรางวัลมา  ท่านผู้อำนวยการโรงเรียนชื่นชมกับครูอ้อยด้วยวาจาแล้วทีหนึ่ง  และครูอ้อยก็เขียนบันทึกแล้ว  เรื่อง นานๆครั้งที่เจ้านายจะชมว่าเก่ง 

และคราวนี้  ท่านผู้อำนวยการได้กล่าวชมเชย..ครูอ้อยในที่ประชุม

ครูอ้อยรู้เพราะ  เพื่อนๆที่รักครูอ้อยด้วยความจริงใจ  โทรศัพท์มาบอกครูอ้อยทันที....ที่บ้าน  พวกเธอดีใจ  ระคนแปลกใจว่า  ....ครูอ้อยทำได้อย่างไร...แจ้งเกิดอีกครั้ง

แต่ผู้รายงานข่าวคงจะตกข่าวครูอ้อยไป   ไม่ได้ประท้วง  แต่จะเรียนให้ทราบ  นักข่าวที่ดี  ที่จะเป็นนักข่าวหัวเห็ดนั้น  ต้องเก็บข่าวที่ดีที่น่าชื่นชมมารายงานให้ครบถ้วน  เท่านั้นค่ะ

ไม่ว่ากัน  เรามาลงข่าวในบันทึกนี้ก็ได้  คาดว่ามีผู้อ่านมากกว่า  57 คนเสียอีก

แต่ครูอ้อยก็เสียดาย ไม่ถึงกับเสียใจ  ที่ไม่ได้ฟังกับหูตัวเอง  ต้องอาศัยหูของเพื่อนรัก เสียดายเล็กน้อยถึงปานกลาง

ครูอ้อยฟังมาเต็ม  สองรูหูแล้ว  ด้วยตาต่อตา รอยยิ้มสู่รอยยิ้ม ที่ท่านผู้อำนวยการชื่นชมครูอ้อยในวันนั้น  ไม่รู้ก็รู้เสีย...นี่