ความสุขที่เกิดด้วยอารมณ์ปรุงแต่ง....ในรอบ52ปีก็ว่าได้นะ... ที่เพิ่งเคยเห็นครั้งแรก

..

ผู้เขียนไปงานแต่งงานของคู่บ่าว-สาว คู่หนึ่งแทนพี่สาวแฟน ที่เพื่อนของเค้ามีลูกสาวโตเป็นสาว-เรียนจบ-ทำงานและเริ่มต้นสร้างครอบครัวในวันนี้ วันที่ 26 กันยายน 2558 ณ โรงแรมแห่งหนึ่งในจังหวัดสุราษฎร์ธานี

..

..

ภาพนี้ ผู้เขียน ถ่ายคู่กับแม่ของเจ้าสาว(เพื่อนของพี่สาวแฟน) เธออายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับผู้เขียน พี่สาวแฟนจบนาฏศิลป์ เธอเองก็คงเช่นกัน... ภายในงานนั้นแขกที่เข้ามาเป็นเกียรติให้เธอ และคู่บ่าวสาว จะแต่งตัวโทนสีส้มเสียเป็นส่วนใหญ่ เพราะเจ้าภาพบอกว่า..คืนนี้นั้น ขอให้เป็นคืนแห่งราตรีสีส้ม...ของคู่บ่าวสาว....ว่างั้นเถอะ

..

ดวงใจไม่มีเสื้อโทนสีส้มหรอก...ได้เสื้อสีชมพูของแม่สมัยสาว ๆ ก็เลยนำมาใส่.... ผู้เขียนสังเกตุเห็นว่า...การออกงานสังคมแบบนี้ของดวงใจ... ครั้งนี้น่าจะเป็นงานใหญ่ครั้งแรกของดวงใจก็ว่าได้นะ...เพราะผู้เขียนเห็นลูกเขินอาย ทำหน้าบิดเบี้ยวเกร็ง ๆ อย่างบอกไม่ถูก

..

ระหว่างเดินเข้าภายในงานพิธี ผู้เขียนสังเกตุเห็นว่า..ได้มีการตกแต่งบรรยากาศของงานได้งดงามมากทีเดียว มีทั้งมุมการถ่ายรูป มีเก้าอี้ให้แขกนั่งถ่ายเก็บบรรยากาศ สองข้างทางมีรูปถ่ายของคู่บ่าวสาว แสดงให้แขกดู มากมาย โดยเฉพาะรูปกรอบหลุยส์นั้น มีร่วม 10 รูปหรือมากกว่านั้น

..

..

ตัวอย่างรูปกรอบหลุยส์รูปใหญ่ ที่เรียงรายอยู่สองข้างทาง ..ผู้เขียนได้ข้อมูลจากการ์ดแต่งงาน ว่า เจ้าสาวนั้น ชื่อ น้องเกี้ยว(นางสาวธนรรณพร ชุติดำรง) ส่วนเจ้าบ่าวนั้นชื่อ ตูน (นายญัฐพงศ์ แสงสว่าง) ภาพทุกภาพที่นำมาตั้งโชว์ให้แขกผู้มีเกียรติชมนั้น นับว่าสวยสดงดงาม ตระการตาทุกรูป ...ทำให้อดคิดต่อไปไม่ได้ว่า...ยุคสมัยนี้มันเปลี่ยนไปจริง ๆ สมัยที่ผู้เขียนแต่งกับแม่น้องดวงใจนั้น ไม่มีบรรยากาศแบบนี้มากมายเป็นกิจลักษณะนัก

..

..

อย่างภาพใบนี้...เป็นภาพในวันที่ผู้เขียนแต่งงานกับแม่น้องดวงใจ เมื่อเกือบ 30 ปีที่แล้ว สมัยนั้นเป็นภาพถ่ายด้วยฟิลม์ม้วน คุณภาพความคมชัดของภาพเทียบสู้ไม่ได้เลยกับคุณภาพของภาพสมัยนี้..และก็ยังไม่มีความคิดที่จะถ่ายภาพสวย ๆ ก่อนแต่งงานเก็บไว้ทำเป็น Pre-wedding ด้วย

..

..

การมาในงานมงคลครั้งนี้... บรรยากาศการรับประทานอาหารก็ยังคงเป็นแบบเดิม ๆ เหมือนกับที่ผู้เขียนเคยไปมาในเกือบทุกงาน

มีอยู่สิ่งหนึ่งนะ ...ที่ผู้เขียนไม่เคยเห็นมาก่อนนั้นก็คือ.. บรรยากาศแบบนี้

..

.

..

มีการแสดงจินตลีลาประกอบเพลงจากท้ายเวที ไปจนถึงหน้าเวที .. บอกตรง ๆ ครับว่า .. อลังการมาก ๆ

แต่หากว่า...ย้อนกลับไปดูประวัติของแม่เจ้าสาว และตัวเจ้าสาวเองแล้ว ...ก็จะพบว่า ทั้งแม่และลูกนั้น จบการศึกษาทางด้านนาฏศิลป์มาทั้งคู่

และสิ่งนี้เองกระมัง!!..ที่ทำให้ผู้เขียนคิดต่อว่า..เธอช่างนำภูมิความรู้ที่อยู่กับตัวเองนั้น..มาใช้ได้อย่างสมเกียรติในวันสำคัญ ๆ เช่นนี้ของเธอเอง เลยทีเดียว

..

..

ผู้เขียนถ่ายภาพเหล่านี้ด้วยกล้องจากโทรศัพท์มือถือ.. (หากรู้อย่างนี้แล้วทำให้อดคิดถึงกล้องตัวที่ผู้เขียนชอบใช้ถ่ายภาพสวย ๆ มาให้สังคมแห่งนี้ชมไม่ได้.... ไม่เช่นนั้นแล้วภาพที่เห็นนี้จะออกมาสวยและได้อารมณ์มากกว่านี้จริง ๆ )

บทเพลงที่เลือกช่างสอดคล้องกับบรรยากาศในคืนวันนี้เสียนี่กระไร...นี่แหละที่เขาเรียกว่า....ความสุขที่เกิดจากอารมณ์ปรุงแต่ง...

..

..

..แต่มันก็เป็นความสุขที่มนุษย์ทุกผู้ทุกนาม...ก็แสวงหากันมาทุกยุคทุกสมัย..มิใช่หรือ?

ความสุขทางโลก ที่ช่วยปลอบประโลมการดำรงอยู่ของชีวิตเรา...และน้อยคนนักที่จะปฏิเสธสิ่งนี้..

..

..

ผู้เขียนชอบบรรยากาศของภาพนี้.. ที่เป็นภาพการแสดงความรักแบบเปิดเผยต่อบุพการีของทั้งสองฝ่าย... บรรยกาศ และเสียงเพลงนั้นทำให้ผู้เขียนเชื่อว่า...แขกผู้มาเป็นเกียรติในงานมงคลครั้งนี้.. อินไปกับอารมณ์ของภาพที่ปรากฏออกมาจริง ๆ....บอกได้คำเดียวครับว่า..รู้สึกซาบซึ้งตามไปด้วย

..

..

พิธีจบลงด้วยการตัดเค๊กแต่งงาน และโยนดอกไม้ของเจ้าสาวตามประเพณีฝรั่ง..

..

ขอชื่นชมกับความสุขเช่นนี้..และครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปี ที่ผู้เขียนไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลยจริง ๆ

..

ก่อนกลับบ้าน.. ดวงใจได้แวะถ่ายถาพที่เก้าอี้ยาวรับแขกของงานตัวนี้

..

..

ผู้เขียนมองอากัปกิริยาของลูกแล้ว... เห็นได้ชัดเลยว่า.. อารมณ์ที่ปรุงแต่งของลูกก่อนเข้างานและหลังงานนั้น มันแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด....สิ่งนี้เองจึงทำให้ผู้เขียนได้เห็นความสุขของคนเราที่เกิดขึ้นจากอารมณ์ที่เข้าไปปรุงแต่งจิตใจ.. โดยเฉพาะลูกสาวของตัวผู้เขียนเอง...อึม!!..มันเป็นแบบนี้นี่เอง...

..

ผู้เขียนเองขอขอบคุณวันดี ๆ และสิ่งดี ๆ ที่ผู้เขียนและลูกสาวได้รับ ...และสิ่งนี้ก็ถือเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตผู้คนนะ.. ที่ส่วนใหญ่แล้ว....ก็จะคิดถึงวันนี้ เมื่อวันนั้นมาถึง..ในช่วงวัยที่เหมาะสมและสมควร

..

..

ผู้เขียนเองได้เห็นสิ่งที่ลูกได้เข้ามาเรียนรู้ ในวิถีชีวิตของตัวเองมากขึ้น ....และได้มองไปถึงวันหนึ่งในอนาคตข้างหน้านั้น..

เค้า...โตขึ้น เค้าก็จะได้พบเจอสิ่งนี้เช่นกัน

..

..

ขอบคุณความสุขในค่ำคืนนี้... พี่ผู้เขียนและลูกสาวได้รับ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ชื่นชม....ถนนสายชีวิต



ความเห็น (7)

เขียนเมื่อ 

ความสุข ณ ช่วงเวลาเริ่มต้นเดินทางของชีวิตนะคะ

ขอบพระคุณคุณหมอธิรัมภา มากนะครับ

:)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ แสงแห่งความดี..แวะมาอ่าน..บทความนี้..เลยมี..จินตนาการ..เลยเถิดไปถึง..สมัย..พระเจ้าสุทโทธนะ..จัดการแต่งงาน..เจ้าชายสิธทารถะ..จัดแต่งรูปลักษณ์แห่งความสุข..เพื่อที่จะไม่ให้..บุคคลคนนี้ได้เป็นพระศาสดา..ดังคำทำนาย......

สุดท้าย ก็ห้ามไม่ได้ ฉุดท่านไม่อยู่ใช่มั้ยครับ...ยาย

..

ความสุขทางโลกนี้ ...อย่างงัยเสียก้ขาดไม่ได้

หากได้ต่อยอดความสุขทางธรรมเอาไว้....ผมหวังไว้ครับว่า...สักวันหนึ่ง หากมิใช่ชาตินี้ ก็ขอเป็นชาติหน้า และจะอธิษฐานอย่างนี้เรื่อยไปครับ....จนกว่าจะถึงวันนั้น

..

ขอบคุณยายมากนะครับ

เขียนเมื่อ 

อ่านแล้วทำให้นึกถึงบทกวีของท่านอังคาร ที่แกเขียนว่า ใครดูถูกดูหมิ่นศิลปะฯ ครับ

ชื่นชมภาพความหลังของคู่คุณแสงฯ ...น้องดวงใจโตพออกงานเป็นเพื่อนคุณพ่อได้แล้ว...น่ารักมากๆค่ะ...

ขอบคุณทุกความเห็นและดอกไม้กำลังใจครับ