เมื่อเมืองหมด หมายมอง จึงท่องเทศ

มีเงินเศษ เงินสด ไม่อดเที่ยว

เขตที่ไทย ไม่สากล คนนิดเดียว

จึงไปเที่ยว เกี่ยวแฟน ในแดนไกล

สถานไทย เมื่อไปเที่ยว เดี๋ยวก็กลับ

ที่แคบคับ กลับไป-มา รถราหลาย

ผู้คนแน่น แสนร้อน นอนเรี่ยราย

กินนอนใน ถ่ายขยะ ป่าเลอะเลือน

เกิดภาวะ มลพิษ รถติดขัด

สารพัด ขาดนิสัย ในคนเถื่อน

สัตว์ในป่า รู้หน้าที่ มีคำเตือน

แม้ไส้เดือน รู้เรือนกิน ปรับดินดี

คนไทยไท ใจกล้า ราคาตั๋ว

เขาไม่กลัว รั่วไหล เงินหายหนี

อิสระ ท้าตน คนมั่งมี

ใช้ชีวี มีชีวา จนหน้าบาน

ได้ดื่มกิน ในถิ่นเทศ วิเศษนัก

ได้สร้างฉาก รากรอย ห้อยเป็นฐาน

เป็นตราชู ว่ากูรวย อำนวยการ

ทุกถิ่นฐาน ฉันไปเหยียบ มาเรียร้อย

สหรัฐ อังกฤษ มิตรยุโรป

ก็เจนจบ พบพาน ผ่านไปสอย

ทั้งญี่ปุ่น คุณหมิง ปักกิ่งดอย

เมืองจีนน้อย ไต้หวัน ผ่านฮ่องกง

สิงคโปร์ โผล่มาเลย์ เว้เวียดนาม

เมืองงดงาม อารามสิม ริมฝั่งโขง

เมื่องพุทธแท้ แลเจดีย์ วิถีตรง

ดูเผ่าวงษ์ หงษ์รามัญ ผ่านพม่า

แดนสวรรค์ อันวิไล ในผืนโลก

คนมีโชค มีช่อง ล่องศึกษา

มีเงินทอง เที่ยวท่องเทศ ทัศนา

เพิ่มวิชา ประวัติศาสตร์ ชาตินรชน

เห็นบ้านเมือง ที่เรืองรุ่ง กรุงต่างๆ

สิ่งก่อสร้าง ร่างเมือง มีเบื้องหน

มีอดีต ที่ผิด-ถูก ทุกชุมชน

มีผู้คน ที่ล้นหลาย ตายเซ่นมา

กำแพงชน คนจนจีน สิ้นเป็นร้อย

วัดอังกอร์ ก็ไม่น้อย ร้อยศีรษะ

ฆ่าสาวเป็น เพื่อเซ่นไหว้ ไฟบูชา

เมืองมายา ฆ่ามนุษย์ กุดหัวคน

เมืองต่างๆ ที่ย่างเท้า เข้าไปเที่ยว

ล้วนแต่เกี่ยว เข่นฆ่า ชีวาผล

จากการฆ่า ล่าชีวิต พิชิตชน

เพื่อถนน พลอำนาจ ชาตินิยม

แหล่งท่องเที่ยว จึงเกี่ยวก้อย ร้อยประวัติ

จากการขัด แย่งชน พลสะสม

กลายเป็นแอ่ง แหล่งท่องเที่ยว เทียวชื่นชม

ที่ขื่นขม จมประวัติ ขาดวิญญาณ(สำนึก)

ขอแค่ใจ ได้เที่ยว มาเยี่ยวฉี่

มานอนลี้ หนีอึดอัด บำบัดฉัน

ได้ดื่มด่ำ ธรรมชาติ ปราศการงาน

ได้อาหาร การพักผ่อน สุนทรใจ

จงสำนึก สังวร ก่อนท่องเที่ยว

อย่ามัวเกี่ยว เที่ยวท่อง มองเมินหมาย

ทุกๆที่ เขามีกฎ เป็นบทไกด์

อย่าทำลาย บรรยากาศ เหมือนชาติจีน

ควรเคารพ นบน้อบ ตามกรอบกฎ

ตามเขตพรต เขตป่า นานาถิ่น

เพราะนั่นคือ สื่อวิชา มหาจินต์

เป็นดั่งถิ่น วิทยา มหาลัย

จึงเกิดคำ ตามกิริยา มาสะท้อน

"ทัศนาจร" ป้อนฐาน ขั้นวิสัย

การท่องเที่ยว เคี่ยวให้เรา ได้เข้าใจ

มองโลกใหญ่ ในสมอง เพราะมองเอย


---------๒๔/๑๐/๕๘----------