บทกวี :กระเจียวหลงกรุง


กระเจียวหลงกรุง

...นานแล้วเหมือนจะร้างหยาดฝน

แห้งเหี่ยวระคนร้อนทนทุกข์

เกาะก้อนดินหญ้าแห้งเป็นกระจุก

เคยล้มลุกกลบรากฝากดิน

...จึงแทงช่อชูอวดกิ่งก้าน

ไม่สะท้านดินดานต่างถิ่น

แม้นอยู่เมืองศิวิไลน์ไกลสิ้น

ขอได้กลิ่นไอฝนที่ทนรอ

...ใต้ร่มใบซ่อนดอกแดงงามเด่น

กลัวใครเห็นหรือไรถึงซ่อนช่อ

กระเจียวป่าเจียมตัวกลัวเกินกอ

คล้ายรีรอคนชมรื่นรมย์ใจ.

...................

20 กรกฎาคม 2558


หมายเลขบันทึก: 592671เขียนเมื่อ 20 กรกฎาคม 2015 13:50 น. ()แก้ไขเมื่อ 20 กรกฎาคม 2015 13:52 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (9)

ไพเราะค่ะคุณพิชัย

"เห็นดอกกระเจียวคิดถึงสมัยเด็กไปเก็บมาต้มกินอร่อยมาก

สวยทั้งภาพ งามทั้งบทกวีจ้ะ

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านครับ

กระเจียวต้นนี้ได้มาจากน้องคนหนึ่งปลูกมา2ปีแล้ว พอหน้าแล้งก็เหมือนจะล้มตายหายไป พอเจอฝนก็แทงยอดขึ้นมาได้

นี่คือดอกครั้งแรกตั้งแต่ปลูกมา

ตื่นเต้นมากครับ

สวยจังค่ะ พันธุ์นี้กินได้ไหมคะ

น่าตื่นเต้นที่ได้เห็น "ดอกครั้งแรกตั้งแต่ปลูกมา"

สวยมาก เป็นพี่ก็ต้องตื่นเต้น


ไม่แน่ใจว่าจะกินได้เปล่า ครับคุณหมอ น่าจะเป็นพันธ์ไม้ประดับ

ขอบคุณคุณหมอทั้ง2 ครับ

แวะมาชื่นชมกระเจียว..."มีหลากหลาย..พันธุ์..นะเจ้าคะ"...ที่เห็นเขาส่งมาขายกันที่นี่ สีม่วง ก้านยาว..วันหลังจะถ่ายภาพมาให้ชมค่ะ..

ขอบคุณครับยายธี

ตอนนี้เริ่ทแทงจึ้นมาอีกช่อแล้ว ตื่นเต้นกันทั้งบ้าน

ว่าแต่ฝนสิเริ่มห่างหาย

ฝนหายห่างเหิน คิดถึงกวีที่มางเมิน

เกินกว่าจะทนรอ...

สงวนลิขสิทธิ์ © 2005-2021 บจก. ปิยะวัฒนา
และผู้เขียนเนื้อหาทุกท่าน
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี