บทกวี :กระเจียวหลงกรุง

กระเจียวหลงกรุง

...นานแล้วเหมือนจะร้างหยาดฝน

แห้งเหี่ยวระคนร้อนทนทุกข์

เกาะก้อนดินหญ้าแห้งเป็นกระจุก

เคยล้มลุกกลบรากฝากดิน

...จึงแทงช่อชูอวดกิ่งก้าน

ไม่สะท้านดินดานต่างถิ่น

แม้นอยู่เมืองศิวิไลน์ไกลสิ้น

ขอได้กลิ่นไอฝนที่ทนรอ

...ใต้ร่มใบซ่อนดอกแดงงามเด่น

กลัวใครเห็นหรือไรถึงซ่อนช่อ

กระเจียวป่าเจียมตัวกลัวเกินกอ

คล้ายรีรอคนชมรื่นรมย์ใจ.

...................

20 กรกฎาคม 2558


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลมหายใจแห่งบทกวี



ความเห็น (9)

เขียนเมื่อ 

ไพเราะค่ะคุณพิชัย

"เห็นดอกกระเจียวคิดถึงสมัยเด็กไปเก็บมาต้มกินอร่อยมาก

เขียนเมื่อ 

สวยทั้งภาพ งามทั้งบทกวีจ้ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านครับ

กระเจียวต้นนี้ได้มาจากน้องคนหนึ่งปลูกมา2ปีแล้ว พอหน้าแล้งก็เหมือนจะล้มตายหายไป พอเจอฝนก็แทงยอดขึ้นมาได้

นี่คือดอกครั้งแรกตั้งแต่ปลูกมา

ตื่นเต้นมากครับ

เขียนเมื่อ 

สวยจังค่ะ พันธุ์นี้กินได้ไหมคะ

เขียนเมื่อ 

น่าตื่นเต้นที่ได้เห็น "ดอกครั้งแรกตั้งแต่ปลูกมา"

สวยมาก เป็นพี่ก็ต้องตื่นเต้น

เขียนเมื่อ 

ไม่แน่ใจว่าจะกินได้เปล่า ครับคุณหมอ น่าจะเป็นพันธ์ไม้ประดับ

ขอบคุณคุณหมอทั้ง2 ครับ

เขียนเมื่อ 

แวะมาชื่นชมกระเจียว..."มีหลากหลาย..พันธุ์..นะเจ้าคะ"...ที่เห็นเขาส่งมาขายกันที่นี่ สีม่วง ก้านยาว..วันหลังจะถ่ายภาพมาให้ชมค่ะ..

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับยายธี

ตอนนี้เริ่ทแทงจึ้นมาอีกช่อแล้ว ตื่นเต้นกันทั้งบ้าน

ว่าแต่ฝนสิเริ่มห่างหาย

เขียนเมื่อ 

ฝนหายห่างเหิน คิดถึงกวีที่มางเมิน

เกินกว่าจะทนรอ...