อยู่กับปู่ โดย นารีรัตน์ นาคะเวช
ตอนที่ 4 ธุดงค์ถ้ำไก่หล่น


วันที่ ๓๑ มีนาคม พ.ศ.๒๕๓๖ ตอนบ่ายเราเดินทางมุ่งหน้าสู่ "ถ้ำไก่หล่น" ทันที เตรียมตัวเต็มที่ถึงขนาดลงทุนซื้อเต็นท์ไปกางนอนที่ถ้ำ ถึงถ้ำเห็นผู้คนเริ่มทยอยกันมา เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องทาง ถ้ำได้เต็นท์จากศูนย์พัฒนาที่ดินฯ มากางตรงตีนถ้ำ ใกล้ทางขึ้นบันได ๒ เต็นท์เพื่อเป็นโรงครัวชั่วคราว เราเลือกชัยภูมิเหมาะๆ กางเต็นท์ ตรงป่าละเมาะเชิงเขา ใกล้บันไดทางขึ้นถ้ำ แต่อยู่อีกซีกหนึ่งห่างจากครัว

ในงานนี้ทำให้รู้จักผู้คนมากขึ้น ซึ่งแต่ละคนเป็นกำลังสำคัญในงานสร้าง-สรรค์ของหลวงปู่ทั้งสิ้น เช่น พี่จรรยา (ครูใหญ่ ร.ร.บ้านหนองกระทุ่ม) กับสามีคือคุณสุชาติ (อาจารย์ ร.ร.แถวกุยบุรี) พี่จรรยาร่างใหญ่ ค่อนข้างจริงจัง เคร่ง-ขรึม ส่วนคุณสุชาติตัวเตี้ยเล็ก ขี้เล่น สุภาพกับน้องจี๊ด พี่เฉลิมชัยกับน้อย (คนงาม) ยายเพ็ญ ขายผักตลาดหัวหิน (ยังโสด งานนี้บริจาคผักตลอด) พี่ประยูรกับอีแหมบ สาม ด. (เดช,ดำ,เดิม) ซึ่งเอ่ยชื่อตั้งแต่ตอนต้นแล้ว ฯลฯ ทหารตำรวจบริการน้ำตลอดงาน ข้าวสาร อาหารแห้งและสด กองเต็มในเต็นท์ ตอนนั้นผลไม้ที่มีมากที่สุดคือ สับปะรด (ไร่อยู่ใกล้ๆ แถวนั้นเอง) มะม่วง แตงโม ส้ม กล้วย เผือกฯลฯ รถขนเสบียง และเครื่องครัวจากวัดมาสมทบ ตามด้วยรถจากค่ายทหาร ซึ่งไปรับพระเณรมา มีพระเณรรวมทั้งหมด ๑๑๖ รูป คึกคักโกลาหล เณรเด็กๆ ซุกซนมาก พระพี่เลี้ยงเหนื่อยน่าดู เพราะมีเพียง ๕-๖ รูป เณรบางรูปห่มผ้าไม่เป็น เวลาเดินจีวรหลุดเป็นที่น่าขบขัน

เมื่อมาถึง พระเณรก็พากันไปปักกลดในป่า ห่างจากพวกเราพอสมควร บริเวณที่พระเณรอยู่นั้น ให้ท่านผู้อ่านจินตนาการตามผู้เขียนก็แล้วกัน คือ เมื่อเดินจนสุดถนนจะพบแนวป่า ข้างหน้าเป็นห้องน้ำ ข้างซ้ายเป็นบันไดขึ้นถ้ำ ข้างขวานี่แหละใช่เลย พื้นที่จะลาดต่ำลงไป เดินไปนิดเดียวจะมีลำธารขวางหน้าแต่ตอนนี้ไม่มีน้ำแล้ว บริเวณนี้จะเป็นป่ารก เดินไป...เดินไป ไกลพอสมควรจะสุดภูเขาอีกลูกที่หลวงปู่ไปสำรวจมาแล้วหนก่อน ที่นี่กลางคืนจะมีหมูป่าออกมาเอาปากดุนขาเณร (ลูกชายคนเล็กเล่าให้ฟังเขามาบวชปีหลังๆ) ที่น่าสยอง คือ ประ-มาณ ๒-๓ ทุ่ม ได้เวลางูจงอางเผือกตัวเขื่อง (มีคนเห็น) ออกมาหากิน เสียงร้องของมันกรีดแหลม เหมือนปี่ เสียดแทงเข้าไปในขั้วหัวใจ นอนฟังท่ามกลางความเงียบสงัดของป่าและขุนเขา เป็นความไพเราะที่น่าสะพรึงกลัวอย่างไรชอบกล

ฉันจำรายละเอียดในแต่ละวันไม่ค่อยได้ เพราะบันทึกเมื่อเหตุการณ์ผ่านมาหลายเดือนแล้ว กิจกรรมแต่ละวันมีดังนี้ เช้ามืด บรรดาแม่ครัวของวัดที่หัวหินและเพชรบุรี (ตอนนั้นมีป้าเยาว์ พี่จิต ยายฟู ฯลฯ คเชนทร์ลูกชายยายฟู ซึ่งมีหุ่นสูงชลูด ตัวดำ ฟันเหยิน พูดติดอ่าง ท่าทางน่าขัน) ช่วยกันเตรียมอาหารประเภทจานเดียว เช่น ข้าวต้ม ก๋วยเตี๋ยว ข้าวผัด ฯลฯ กลางวันมีกับข้าวหลายอย่าง อาหารหวานคาว เผ็ดจืด ขนมนมเนย ผลไม้ ฯลฯ บ่ายเตรียม น้ำปานะ กลางคืนก่อนนอนมีน้ำปานะอีกครั้ง อาหารเหล่านี้ได้มาจากการบริจาคเป็นวัตถุดิบ ส่วนหนึ่งใช้เงินที่คนมาทำบุญไว้กับถ้ำ บ้างก็ทำอาหารสำเร็จมาร่วมตักบาตร ว่างจากงานก็พักผ่อนตามอัธยาศัย

กิจกรรมของพระเณร เช้ามืดออกจากป่าขึ้นถ้ำสวดมนต์ ลงมารับบาตรประมาณ ๗.๐๐ น. ฉันเสร็จ(ฉันในบาตร) ล้างบาตร พระพี่เลี้ยงพาไปฝึกเข้มในป่า เพลมารับบาตรอีกครั้ง ฉันเสร็จ ล้างบาตร นอนพักในกลด ลูกชายบอกว่า ไม่ค่อยได้นอนหรอก คุยและเล่นกันมากกว่า พระพี่เลี้ยงต้องคอยขยับไม้เรียวไม่หยุดหย่อน บ่ายอาบน้ำ (วันหนึ่งให้อาบเพียงครั้งเดียว) มารับน้ำปานะ ขึ้นถ้ำสวดมนต์ พอ ๒ ทุ่มลงมารับน้ำปานะอีก แล้วจึงเข้านอน

หลวงปู่ได้ให้ข้อคิดเกี่ยวกับการดูแลฝึกอบรมเด็กว่า ถ้าทำสิ่งแวดล้อมให้เหมาะสม เช่น การกินอิ่ม นอนหลับฯลฯ การจะบรรจุอะไรลงไปในสมองของเขาย่อมง่าย วิธีการลงโทษเณรที่ทำผิดเพราะความเลินเล่อ มักจะเป็นไปในทำนองตลกขบขัน เช่น ใครทำบาตรหาย ก็จะให้ถือกาละมัง ถาด หรือ ถังพลาสติกแทน ใครทำช้อนหาย ให้ใช้ทัพพีตักแกงแทนช้อน ฯลฯ เป็นต้น คนถูกลงโทษเช่นนี้จะอาย ต้องระวังตัวมิให้กระทำผิดอีก บางครั้งถูกทำโทษทั้งกลุ่ม (ถึงจะทำผิดคนเดียว) ให้คลานด้วยเข่าไปตามถนน ฯลฯ เขาจะดูแลซึ่งกันและกันอย่างดี เพราะกลัวการถูกลงโทษเป็นกลุ่ม หลักสูตรเหล่านี้ ตลอดจนรายการอาหาร มีหลวงปู่เป็นผู้กำหนด สามารถยืดหยุ่นได้ตลอดเวลา นี่เป็นความสามารถอีกอย่างหนึ่งที่เราจับตามอง

ผู้ใจบุญจากจังหวัดราชบุรี เจ้าของโรงงานโอ่งดินทอง (คุณสมหมายกับเจ๊ต๊ะ) บริจาคโอ่งให้มากมาย ครอบครัวนี้มีความผูกพันกับหลวงปู่มานาน ศิษย์รุ่นแรกๆ ก็ว่าได้ หลวงปู่ให้ความเมตตาช่วยเหลือสมัยธุดงค์อยู่แถวถ้ำรังเสือ จนกิจการเจริญรุ่งเรือง เขาปวารณาตัวรับใช้ตลอด เรียกว่าหลวงปู่อยู่ไหน โอ่งตามไปที่นั่น

หลังจากงานเลิกแล้ว พวกเราทั้งหลายรวมพลังขนโอ่งขึ้นถ้ำ! ทุกวันนี้ยังสงสัยไม่หายว่า เอาขึ้นไปได้ยังไง ลำพังพาร่างขึ้นถ้ำก็จะเอาตัวไม่รอดอยู่แล้ว นี่แหละหนา พลังอะไรจะมาแรงเท่าพลังศรัทธาเป็นไม่มี แต่หลวงปู่เตือนพวกเราเสมอว่าศรัทธาควรประกอบด้วยปัญญา มิเช่นนั้นเราจะเสียรู้กลายเป็นคนโง่ให้ใครๆ จูงจมูก

พลังศรัทธา พลังสามัคคี หลั่งไหลมามิขาดสาย สิบวันในป่าช่างเป็นชีวิตที่สนุกสนานอะไรเช่นนี้ รู้สึกแปลกใหม่ เพราะไม่เคยสัมผัสมาก่อน อยู่มาถึงครึ่งชีวิตก็ว่าได้ เพิ่งจะรู้รสชาติของชีวิตที่นอนกลางดินกินกลางทรายท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพร ป่าซึ่งหลวงปู่ให้ข้อคิดว่า มันมีอำนาจและพลังดึงดูดอะไรบางอย่างให้ซึมสิงในตัวเรา ทำให้เรามีจิตวิญญาณที่บริสุทธิ์ ฉะนั้น จะเห็นว่าพระที่บวชเพื่อความหลุดพ้นจะอยู่แต่ในป่า

ตกกลางคืนฟังเสียงสัตว์ร้องไพเราะกว่าเสียงดนตรีใดๆ ในโลก ทำให้นึกถึงบทกวีในวรรณคดีของไทย (จำไม่ได้ว่าอยู่ในเรื่องอะไร) สมัยเป็นนักเรียน

"...กะลิงกะลางนางนวลนอนเรียง พญาลอคลอเคียง

แอ่นเอี้ยงอีโก้งโทงเทง ค้อนทองเสียงร้องป๋องเป๋ง

เพลินฟังวังเวง........... "

ไม่นึกว่าบทร้อยกรองนี้จะเป็นจริงในชีวิตของเรา เพราะชื่อสัตว์ที่เอ่ยมา เกือบทั้งหมดจะมีอยู่ที่ถ้ำไก่หล่น โดยเฉพาะเสียงนกร้องแปลกๆ ยามดึกดื่นค่อนคืนดังแว่วมาแต่ไกล คล้ายๆ ใครเอาขวานจามต้นไม้ เสน่ห์มนต์ขลังแห่งป่า มันเพลินฟังวังเวงจริงๆ !

เช้ามืดก็ลุกขึ้นมารับอากาศสดชื่นลงมือทำงาน เหนื่อยกายแต่ใจเป็นสุข ทำงานไปก็พูดคุยกันไป หัวเราะครื้นเครง ทุกคนเพิ่งมารู้จักกัน แต่ก็สนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว แล้วใครล่ะที่อยู่เบื้องหลังของกิจกรรมเหล่านี้? เป็นช่วงชีวิตที่ไม่เคยลืมเลือน

ขณะกำลังเขียนเล่าเรื่องอยู่นี้ ภาพต่างๆ ยังโลดแล่น โดดเด่น แจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ แม่ครัวจากนครปฐม หัวหิน เพชรบุรีเข้ากันได้ดี บางคืนฉันนอนในเต็นท์คนเดียว ใหม่ๆ รู้สึกกลัวนานไปก็ชิน ไม่ค่อยมียุงเพราะเป็นฤดูร้อน กลางวันร้อน กลางคืนอากาศเย็นสบาย วันแรกๆ หลวงปู่ไม่ยอมลงมาให้แม่ครัววัดเห็นหน้าเลย ท่านพูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเย็นชาว่า

"คอยดูนะ ตลอด ๑๐ วันนี้ กูจะไม่ให้พวกมันเห็นหน้ากูเลยแหละ การอบรมสั่งสอนพระเณรก็เหมือนกัน กูจะไม่ยุ่งเกี่ยวด้วยเป็นอันขาด คนเขามีก็ทำหน้าที่ไปซิ"

พอถึงเวลาจริงๆ หลวงปู่ลงมาช่วยทำครัวทุกวัน ท่านอดไม่ได้ด้วยความเมตตาที่มีอยู่เต็มเปี่ยมหัวใจ ท่านทำอาหารเก่งมาก เคล็ดลับคือ การบ้วนน้ำลายใส่แทนผงชูรส! ทำเฉพาะที่ถ้ำไก่หล่นเท่านั้น ฉันคิดเอาเองว่า ท่านต้องการจะปราบทิฐิมานะในตัวพวกเรา เลยเรียกศิษย์รุ่นนี้ว่า "รุ่นน้ำลายปราบลิง" ถ้าเป็นการอบรมที่ภาครัฐ จัดกันอยู่เนืองๆ เขาเรียกว่า "Ice Breaking" (ละลายพฤติกรรม) แต่ละลายพฤติกรรมวิธีของหลวงปู่นี่สุดหฤโหด

วันแรกที่ท่านเดินลงมาจากถ้ำ แม่ครัวนครปฐมทรุดลงกราบ กับพื้นน้ำตาไหล เราซึ่งเป็นคนใหม่มองแล้วงงๆ ยังไม่ค่อยรู้ซึ้งอะไรมากนัก หลวงปู่เตรียมจะสวดอย่างเต็มที่ เจอภาพนี้ถึงกับนิ่งอึ้งหนึ่งอึดใจ แล้วเอ่ยวาจาว่า

"พวกมึงเรียกหากูนักเรอะ หามาให้ด่ารึไง"

พี่จิตแม่ครัวอาวุโสท่านหนึ่งตอบว่า "จากกันเสียนาน ไม่ได้เห็นหน้าหลวงปู่รู้สึกคิดถึง นานๆ ได้ฟังเสียงหลวงปู่ด่าสักหน่อยจะเป็นไรไป"

ทุกคนฟังแล้วรู้สึกลำคอตีบตันบอกไม่ถูก เริ่มรู้ซึ้งถึงความผูกพันของพวกเขากับหลวงปู่ดี เขาติดตามร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมานาน แล้วจู่ๆ ต้องจากกันร่วมปี คิดดูเถอะ ขนาดเราไม่เห็นหน้าท่านจันทร์ถึงศุกร์ยังกระวนกระวาย พอถึงวันเสาร วันอาทิตย์ต้องรีบเผ่นขึ้นถ้ำ บ้านช่องไม่สนใจ ปล่อยรกจนงูเงี้ยวเขี้ยวขอจะอยู่แทนเจ้าของบ้าน สุนัขที่บ้านกลายเป็นขี้เรื้อน เพราะไม่มีเวลาอาบน้ำให้ ต้องเสียเงินเสียทองรักษาหลายอัฐ ลูกหลานหลวงปู่เป็นอย่างนี้ทุกคน สามีขนาดเป็นผู้ชายแก่ๆ คนหนึ่งยังติดหลวงปู่ แจทีเดียว ติดเหล้า ติดบุหรี่ ติดการพนัน ติดผู้หญิง ยังเลิกได้หมด แต่ติดหลวงปู่นี่ซิ เลิกไม่ได้ มันน่าแปลกใจนัก หลวงปู่เรียก อาการนี้ว่า "หลวงปู่ลิสซึ่ม" พูดภาษาอังกฤษเสียด้วย

แต่ท่านบอกว่า "กูเรียนอะไรไม่จบหรอก จบแค่ ป.๔ ไม่ค่อยจะรู้อะไร พูดส่งๆ ไปอย่างนั้นเอง"

แต่ฉันชอบเรียกว่า "หลวงปู่ฟีเวอร์" แบบเดียวกับที่คนคลั่งปุ๋ย (ภรณ์ทิพย์) หรือ ไมเคิล แจ็คสัน อะไรทำนองนั้น ก็จะไม่ให้พวกเราเคารพนับถือท่านได้อย่างไร ไปมาก็หลายวัด พบพระก็หลายรูป แต่ไม่เคยมีโอกาสได้ใกล้ชิดอย่างหลวงปู่เลย ทุกครั้งที่สนทนากับหลวงปู่จะเหมือนได้เปิดหูเปิดตาเห็นโลกกว้าง สิ่งที่ไม่เคยได้ยินก็ได้ยินจากปากท่าน สิ่งที่ไม่เคยพบเห็น ก็ได้พบเห็นจากการกระทำของท่าน มันเป็นโลกอีกโลกหนึ่ง โลกไร้มายา ไร้การแต่งแต้มเติมสี ทุกสิ่งทุกอย่างพิสูจน์ทราบได้ ธรรมะของท่านตรง ทันสมัย ประเทืองปัญญา ถ้าเรารู้จักเก็บเกี่ยว เราจะกลายเป็นคนมีเหตุมีผล ไม่หลงเชื่อหรือถูกใครหลอก มั่นคงไม่หวั่นไหว ยืนหยัดอยู่ได้ด้วยตนเอง ต่อจากนั้นรู้จักแบ่งปัน เอื้ออาทรผู้อื่น ข้อสุดท้ายนี้ ท่านเน้นย้ำมาก จากการได้ติดตามท่านอยู่เป็นเดือนๆ ทำให้พอสรุปข้อธรรมที่ท่านเน้นย้ำได้ดังนี้

๑. ความมีสติทำอะไรต้องมีสติกำกับทุกอิริยาบถ เมื่อเป็นเช่นนี้ เราจะไม่มีวันคิดผิด พูดผิด ทำผิด ต่อตัวเองและผู้อื่นเลย

๒. พึ่งตนเอง ฝึกตนเองให้แกร่ง อยู่รอดได้ ไม่เป็นภาระ แก่สังคม จากนั้นก็ทำตนเป็นที่พึ่งแก่คนอื่นบ้าง

๓. เอื้ออาทรต่อสรรพสิ่ง สรรพชีวิต โลกก็จะอยู่รอดร่มเย็น

๔. หมั่นสร้างกุศล ปฏิบัติธรรมเพื่อขัดเกลาตนเอง โดยการทำงาน ทำหน้าที่ มีศรัทธาในสิ่งที่ควรศรัทธา คือใช้ปัญญาในการทำความดีนั่นเอง ทำดีอย่างชาญฉลาด ข้อนี้ต้องพึงสังวรณ์ ถ้าเราขาดสติปัญญาในการสิ่งใด บางครั้งผลลัพธ์ที่ออกมา กลายเป็นมลภาวะแก่ตัวเองและผู้อื่น แล้วจะมาตีโพยตีพายไม่ได้ว่า "ทำดีไม่ได้ดี"

ท่านสอนอะไรๆ อีกมากมาย ไม่สามารถจะบรรยายเป็นตัวอักษรได้หมดในทันที อ่านไปเรื่อยๆ จะรู้จะเห็นเอง ที่เอ่ยมาข้างต้น เป็นกุศลธรรมที่เรียบง่าย เหมาะสำหรับคนที่ไม่ค่อยได้เคยเข้าใกล้วัด เรียกว่า สอนลูกศิษย์โดยลงมือกระทำให้ดู ยังมีที่ลึกซึ้งกว่านี้ ค่อยถ่ายทอดให้ฟังในบทหลังๆ ก็แล้วกัน ปัญหามันมีอยู่ว่า บางครั้งฟังแล้วเล่าต่อไม่ถูก เพราะฉันเป็นคนโง่เขลาเบาปัญญาในเรื่องศาสนา สมัยเป็นนักเรียนก็เรียนแบบท่องจำ เพื่อให้สอบได้เท่านั้น ไม่ซึ้งในคำสอนสักเท่าไร ถือศาสนาพุทธตามทะเบียนบ้านเท่านั้นเอง

หลวงปู่ลงมืออบรมพระเณรก็หลายครั้ง บางครั้งท่านใส่บาตรพระเณรด้วยตัวเอง ค่ำมืดดึกดื่นเดินท่อมๆ ไปดูพระเณรในหุบลึก ว่าอยู่สุขสบายดีหรืออย่างไร โดยไม่เคยใช้ไฟฉาย หรือ เทียนไขเลย แปลกที่ว่าท่านไม่ยักถูกหนามหรือหินทิ่มตำ ไม่เดินชนอะไร หรือลื่นล้ม เวลาเดินมาแต่ไกล เราจะรู้ว่านั่นคือหลวงปู่ เพราะท่านจะมีท่าทางการเดินเฉพาะตัวจริงๆ หน้าตรง คอตรง หลังตรง เหมือนนางงามเดิน แขนแกว่งแต่พองาม ขาก้าวช้าๆ มั่นคง ท่าเดินเนิบนาบ นิ่มนวล แต่ไม่ใช่กระตุ้งกระติ้งนะ เป็นผู้ชายที่เดินงามน่ามอง เห็นเดินเนิบนาบอย่างนั้นเถอะ เวลาเดินบุกป่า ปีนเขา พวกเราตามไม่ทันก็แล้วกันแหละ

ครั้งหนึ่งมีอาจารย์หญิง (ร่ำเรียนสูง) ถกเถียงกับท่าน (จะลองภูมิกระมัง) คุณเธอใส่คำพูดฉอดๆ พวกเรานั่งเชียร์อยู่แถวนั้น ไม่ใช่เชียร์หล่อน แต่เชียร์หลวงปู่ ปรากฏว่าหลวงปู่เถียงเธอไม่ทัน ท่านไม่คิดจะเอาชนะคะคานเธอด้วยแหละ นานๆ ถึงจะเอ่ยปากสัก ๒-๓ คำ แต่เธอไม่ฟัง เธอพูดแว้ดๆ เสร็จก็ลุกสบัดก้นพรืดไป หลวงปู่ยังยกมือค้างทำท่าทางประกอบคำพูดยังออกเสียงอิ๊ๆ อึ๊ๆ อยู่ในคอฉันหัวเราะก๊าก ขำท่าทางของท่าน

"หลวงปู่คะ เขาไปแล้วค่ะ หลวงปู่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย แพ้แล้ว"

ท่านยิ้ม "กูไม่ได้คิดจะแข่งแพ้แข่งชนะกับมัน แต่กำลังจะบอกให้มันได้คิด เฮ้อ! น่าสงสาร ไอ้พวกหลงตัวเอง"

ที่เล่าเรื่องนี้ให้ฟังเพื่อให้ท่านผู้อ่านนึกภาพออกว่า หลวงปู่พูดช้า ถึงพูดไม่เพราะ ปากจัด แต่ไม่ใช่จัดแบบแม่ค้าตลาดสดที่พูดรัวด่าคนสามชั่วโมงไม่ซ้ำคำพูดเลย ท่านพูดไม่ไพเราะแต่ไม่หยาบ ด่าเก่งแต่น่าฟัง พูดเนิบนาบแต่คนฟังจะไม่รู้สึกเหนื่อย หรือระคายหู

ย้อนกลับมาที่ถ้ำไก่หล่นอีกครั้ง มีอยู่วันหนึ่งหลวงปู่แอบขึ้นรถคุณไก่ไปสำรวจ "ถ้ำพระธาตุ" ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกของถ้ำไก่หล่น เราขับรถปิคอัพตามไป มีคนติดตามท่าน ๕-๖ คน นอกนั้นไม่มีใครรู้เลย ถ้ารู้จะยุ่งกว่านี้มาก เรายังเป็นคนใหม่ไม่ค่อยกล้านัก แอบตามไปห่างๆพอไปได้หน่อยหนึ่ง ก็เปลี่ยนใจ ขับรถกลับ กลัวหลวงปู่จะว่าเอา ตอนนั้นยังไม่คุ้นกับท่านมากนัก พอขับรถย้อนกลับทางเดิม พบเด็กผู้ชาย ๒-๓ คน ยืนโบกมือขวางทาง ฉันคิดว่าเห็นไหม หลวงปู่ให้เด็กมาขวางรถเราไม่ให้ตามไป แต่พอเข้าไปใกล้ๆ เด็กบอกว่า

"ลุงครับ ป้าครับ ขอไปด้วยคนซี หลวงปู่ให้มาขึ้นรถคันนี้"

เท่านั้นแหละ หัวใจของเราก็พองโต หลวงปู่เมตตาเราแล้ว ท่านไม่มีอคติกับลูกศิษย์คนใด เราคิดมากไปเองว่า ท่านสนิทสนม กับลูกศิษย์ที่รวยๆ มีรถเก๋งคันโก้ซึ่งมาก่อนเรา จะเข้าหาหลวงปู่ต้องใจกล้า ตื๊อลูกเดียว! นานไปจะรู้ว่าท่านไม่ได้นิยมคนมีเงินเลย

ถึงถ้ำพระธาตุ ก็ปีนขึ้นไป ถ้ำนี้ไม่มีบันได มิหนำซ้ำยังชันอีกด้วย เหนื่อยแทบขาดใจ หยุดพักระหว่างทางหลายครั้ง ไหนๆ ก็มาแล้ว ต้องปีนให้ถึงให้ได้ ฉันนั่งบนหินก้อนหนึ่ง ให้สามีถ่ายรูปเป็นที่ระลึก พอถ่ายเสร็จเขาเหลือบเห็นหลวงปู่กำลังปีนป่ายก้อนหิน ก็ยกกล้องขึ้นถ่ายภาพท่านทันที (ปกติจะไม่มีใครกล้าถ่าย เพราะท่าน ไม่อนุญาต บ่อยครั้งที่ท่านเอาหินปากล้อง ตามด้วยรองเท้า)

เสียงท่านดังมาว่า "ไอ้ห่า! ถ่ายรูปอีกแล้ว"

ท่านปีนหายลับไป เวลาท่านขึ้นเขาจะเห็นท่านเดินเรื่อยๆ แต่เราตามไม่ทัน นอกจากนั้นยังไม่แสดงอาการเหนื่อยหอบอย่างพวกเรา

ท่านบอกว่า การเดินขึ้นที่สูงต้องเดินช้าๆ หายใจลึกๆ ถ้าจะให้ดีลองนึกถึงท่าทางเดินของคนเมาดูซี นั่นแหละ นำท่านั้นมาใช้ในการเดินขึ้นเขาจะไม่เหนื่อย ทั้งนี้ก็เพราะว่าเขาจะปล่อยตัวตามสบาย ไม่ขืนกับแรงโน้มถ่วงของโลก ท่าโยนตัวไปมา แอ่นหน้าแอ่นหลังนั่นแหละ ผู้ใดจะนำไปใช้ในการปีนเขา ไม่สงวนสิทธิ์ แต่อย่างใด แต่ระวังอีตอนแอ่นไปแอ่นมา แอ่นตกเขาไม่รู้ด้วย!

ถึงตัวถ้ำ รู้สึกผิดหวังเพราะสวยงามสู้ถ้ำไก่หล่นไม่ได้เลย ภายในถ้ำแคบมาก มืดอับชื้น กลิ่นขี้ค้างคาวเหม็นฉุนจนแสบจมูก ตามฝาผนังและหินย้อยมีตะไคร่น้ำจับเขียวอื๋อ พวกเราเดินตามหลวงปู่เข้าไปข้างในซึ่งมืดมาก ต้องจุดเทียนเดินดูพื้นถ้ำ บางคนคุ้ยเขี่ยหาหินธาตุ ซึ่งคิดว่าเป็นหินศักดิ์สิทธิ์ แต่หลวงปู่ไม่แยแส ใครเอาให้ท่านดู ท่านจับๆ ส่ายหน้า โยนทิ้ง ถึงกระนั้นเห็นบางคนหอบไปเต็มกระเป๋า จำได้มีพี่เดิมคนหนึ่งที่ให้ความสนใจหินที่ว่านี้มาก มันจะมีหินปูนเกาะ ใช้ค้อนเคาะเบาๆ หินปูนจะหลุดออก ข้างในเป็นหินกลมเกลี้ยง ผิวและสีเหมือนเม็ดขนุน พอกลับไปถ้ำไก่หล่นจะนั่งเคาะกันง่วน ไม่เป็นอันทำอะไรจนหลวงปู่เอ็ด ฉันยังช่วยเคาะตั้งหลายก้อน

บริเวณถ้ำไม่กว้างขวาง และไม่มีอะไรจะให้ดู เราจึงพากันถอยออกมาปักหลักหน้าถ้ำ ต่างก็ยึดหินนั่งคนละก้อน มีสิ่งแปลกในตัวหลวงปู่อีกอย่างที่ไม่เหมือนคนทั่วไปคือ ท่านเป็นคนไม่มีเหงื่อไหลหยดอย่างคนทั่วไป ปีนถ้ำขึ้นมาจะเห็นแต่อังสะเปียก แต่ไม่เห็นเหงื่อเกาะตามผิวหน้า หรือผิวหนังเลย และเป็นอย่างนี้ตลอดไป ท่านมีวิชา แล้วจะบอกภายหลังว่าวิชาอะไร ไม่มีกลิ่นตัว ไม่ผายลม สามียกกล้องขึ้นถ่ายภาพท่านอีก คราวนี้กดชัตเตอร์ไม่ลงเสียแล้ว พี่เดิม พี่ดำ และพี่เดช ช่วยดูให้ก็แก้ไขไม่ถูก เลยต้องเก็บกล้อง สามีบอกหลวงปู่ว่า

"หลวงปู่ครับ กล้องผมเสียแล้วครับ"

หลวงปู่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้พูดว่า "สมน้ำหน้ามึง"

ระหว่างนั้นมีการสนทนา โดยหลวงปู่นั่งบนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง แล้วเล่าเรื่องความรู้ต่างๆ ให้ฟัง เสียดายลืมรายละเอียดหมดแล้ว จำได้บางอย่างเช่น ชีวิตความเป็นอยู่ของคนสมัยอยุธยา และรัตนโกสินทร์ ตอนต้นเป็นประวัติศาสตร์ที่ไม่เคยอ่านพบในตำราเล่มใด ท่านเล่าเหมือนตัวท่านเป็นคนในสมัยนั้นด้วย ยังพูดถึงเครื่องประดับของพระนางซูสีไทเฮา พระราชินีวิคตอเรียของอังกฤษ ทำให้รู้ถึงความโอ่อ่ายิ่งใหญ่ของคนในราชวงศ์ ความฟุ่มเฟือย และ ฟุ้งเฟ้อ ของพระนางซูสีซึ่งเป็นสาเหตุให้การปกครองระบอบฮ่องเต้ของจีนต้องล่มสลายในที่สุด

ท่านพูดถึงอัญมณีล้ำค่าที่เคยพบในถ้ำต่างๆ ฟังแล้วอ้าปาก หวอ น้ำลายไหลด้วยความอยากได้ ถามท่านว่า "หลวงปู่ไม่เอาติดตัวมาบ้างล่ะ? "

ท่านส่ายหน้า ไม่ยินดียินร้าย "ฮื้อ! เอามาทำไม ของพวกนี้เป็นสมบัติของแผ่นดิน คนไม่มีบุญวาสนาขืนเอาไปครอบครองก็มีอันเป็นไป มันคือหินที่มีสีสวยกว่าหินทั่วไปนั่นเอง กูไม่บ้าหอบให้หนักหรอก"

หลวงปู่ยังพูดถึง "เมืองลับแล" ท่านเรียกว่า "เมืองบังบด" คนที่นั่นรูปร่างหน้าตาเป็นคนเหมือนเรา มีการทำมาหากิน แต่พวกเขามีศีลธรรมทุกคน ไม่มีเหงื่อ ไม่มีกลิ่นตัว เป็นอีกมิติหนึ่งที่ซ้อนอยู่กับโลกเรา คนมีบุญถึงจะได้เห็นพวกเขา

ตอนท้ายสามียังติดใจเรื่องกล้องถ่ายรูป จึงเอ่ยขึ้นว่า

"หลวงปู่ครับ ผมหวังว่ากล้องนี้คงไม่ต้องถึงมือเจ๊ก"

หลวงปู่ตอบว่า "กูไม่รู้"

พี่เดชขอดูกล้องอีก แล้วทักว่า ถ่านคงหมด เพราะแฟลชไม่ขึ้น จึงเปิดดูตรงที่ใส่ถ่าน ปรากฏว่าไม่มีถ่านจริงๆ! ทุกคนทำหน้าตาตื่นเป็นไปได้อย่างไร ก็เมื่อสักครู่ยังถ่ายรูปได้เลย อีกอย่าง ถ้าถ่านหล่นหาย ฝาต้องเปิดอ้า นี่ทุกอย่างอยู่ในสภาพเรียบร้อย กลับจากถ้ำ สามีกลับบ้าน หาถ่านใส่ แล้วถ่ายรูปต่อจนฟิลม์หมดม้วน จึงนำไปให้ร้านถ่ายรูปล้าง สิ่งที่ปรากฏคือ ภาพที่ฉันนั่งบนก้อนหินระหว่างทางขึ้นถ้ำชัดเจนดี ส่วนภาพหลวงปู่ตอนปีนขึ้นถ้ำไม่มีเลย! และภาพที่ถ่ายต่อหลังจากใส่ถ่านใหม่ก็ติดชัดเจนดี!

ตอนลงจากถ้ำเราออกรถก่อนเพื่อน หลวงปู่วิ่งตามหลัง เหยาะๆ โบกมือหยอยๆ ว่าจะขอไปด้วยคน (เห็นท่านวิ่งเป็นครั้งแรก และครั้งเดียวจริงๆ) เราดีใจมากที่หลวงปู่ขอนั่งรถโกโรโกโสของเรา (ใคร ๆ ก็อยากให้หลวงปู่นั่งรถของเขาทั้งนั้น) สามียังไม่ทันจะหยุดรถ ฉันเหลียวหลังไปดู ภาพที่เห็นคือ หลวงปู่กระโดดแผล็วเผ่นโผน โจนทยานขึ้นมาอยู่ท้ายรถปิคอัพเรียบร้อยซะแล้ว รวดเร็วมากจนดูไม่ทันว่าขึ้นได้อย่างไร รถปิคอัพของที่บ้านไม่ได้ถ่วงให้เตี้ยแบบรถวัยรุ่น แถมเอากันชนท้ายออก ลูกชายเป็นคนเอาออก เขาบอก ว่าตอนนี้วัยรุ่นกำลังนิยม ฉะนั้นเวลาจะขึ้นนั่งท้ายรู้สึกลำบากเพราะไม่มีที่เหยียบ แล้วนี่หลวงปู่นุ่งสบง รถก็กำลังแล่น ไม่ทราบท่านก้าวขึ้นอย่างไร เห็นแต่ท่านเอามือจับชายสบงให้กระชับ และกระโจนขึ้นมาทีเดียว เหมือนนักกีฬากระโดดสูงโดยไม่มีไม้ค้ำถ่อ ภาพอย่างนี้หาไม่ได้อีกแล้ว ไม่เคยเห็นท่านทำซ้ำสอง

ยังไม่หมด หลวงปู่ยังทำอะไรแบบอัศจรรย์อีกมากมาย แต่มักแสดงตอนเราเผลอ สามีหยุดรถลงไปนิมนต์ให้ท่านนั่งข้างหน้า ท่านปฏิเสธ ขอนั่งกับเด็กๆ ข้างหลัง วันนั้นท่านสวมหมวกกุ้ยเล้ย อีกมือถือพัด พูดคุยเฮฮากับเด็กๆ เป็นอีกรูปลักษณ์หนึ่ง

มีคนจากกรุงเทพฯ เช่ารถตู้มาหาท่าน เป็นหญิงจีนวัย ๕๐ กว่า รูปร่างท้วม ชื่อ "เจ๊ป้อม" อีกคนอ้วนกว่าชื่อ "เจ๊บ๊วย" เจ๊ป้อม เล่าว่า เธอตามหาหลวงปู่มานานถึง ๖ ปีแล้วจนได้ข่าวจากหนังสือโลกทิพย์ ซึ่งคนใช้นามปากกาว่า "น้องเอ๋" เขียนเรื่องหลวงปู่ไปลง เจ๊ทั้งสองไปสำนักสงฆ์ธรรมอิสระมาแล้ว ทางนั้นบอกให้มาที่นี่ เธอมั่นใจว่าเป็นองค์เดียวกับที่เธอกำลังติดตามอยู่ เจ๊ป้อมเล่าว่า เคยฟังธรรมะจากพระภิกษุรูปหนึ่งที่บ้านคุณณรงค์ (เพื่อนที่ปฏิบัติธรรมด้วยกัน) ซอยลาดพร้าวหลายครั้ง รู้สึกซาบซึ้งและศรัทธาในตัวท่าน เธอเชื่อของเธอว่าท่านคือ พระครูเทพโลกอุดรอีกร่างหนึ่ง จากนั้นพระภิกษุรูปนี้ก็หายหน้าไป ๖ ปีเต็ม เธอเฝ้าติดตามจนมั่นใจ ว่า เป็นองค์เดียวกับหลวงปู่นี่แหละ เธอจึงมา ถึงเห็นหน้าหลวงปู่ แล้วจะไม่เหมือนกับองค์นั้น เธอก็ไม่ว่าอะไร เธอยังยืนยันว่าเป็นองค์เดียวกัน แต่เปลี่ยนร่างใหม่ เพราะมีปฏิปทาเหมือนกัน เพียง แต่องค์โน้นพูดคำแทนตัวว่า "ฉัน" องค์นี้พูดคำแทนตัวว่า "กู"

นอกจากนี้เจ๊ป้อมยังเอาล็อกเกตที่ห้อยคอซึ่งเป็นรูปหลวงปู่พระครูเทพโลกอุดรให้ดูแล้วบอกว่า หลวงปู่เป็นหลวงปู่พระครูเทพโลกอุดร ภาพในล็อกเกตเป็นภาพพระภิกษุนั่งเอามือทั้งสองวางบนเข่า เป็นภาพเดียวกับที่ฉันหยิบจากหนังสือโลกทิพย์ให้สามีดูว่าหลวงปู่ของเราหน้าตาอย่างนี้หรือเปล่า ฉันถามเจ๊ป้อมว่าทำไมไม่บอกคุณณรงค์กับพรรคพวกล่ะว่า พบหลวงปู่พระครูเทพโลกอุดรในร่างใหม่แล้ว เธอบอกว่า บอกแล้วแต่เขาไม่เชื่อ เฮ้อ! ก็ว่ากันไป ไม่รู้นะ ส่วนตัวเธอเชื่อมั่นในตัวหลวงปู่มากๆ มาแทบทุกอาทิตย์ ใหม่ๆ หลวงปู่ไม่ยอมให้พบ จนน่าสงสารเพราะเธอเป็นคนอายุมาก อุตส่าห์ปีนขึ้นเขาขึ้นถ้ำ บ้านก็อยู่ไกล รถหรือก็เช่าเขา ดูเถิดว่าเธอมีความศรัทธาแรงกล้าเพียงใด เธอตื๊อน่าดู จนในที่สุดหลวงปู่หลบไม่ไหวต้องให้พบ

เจ๊ป้อมยังล้วงภาพสีขนาดโปสการ์ดให้ดู เป็นภาพพระภิกษุ ๓ รูปยืนเรียงกัน องค์หนึ่งเป็นเจ้าบุญชุ่ม องค์ที่สองคือหลวงปู่โง่น อีกองค์มาแปลกเป็นพระแขก นุ่งห่มเหลืองแต่หนวดเครารุงรัง โพก ศีรษะ เจ๊บอกว่ารูปนี้ได้มาจากคุณณรงค์ คุณณรงค์ได้มาจากหลวงปู่โง่น หลวงปู่โง่นเล่าให้คุณณรงค์ฟังว่า

รูปนี้ถ่ายเมื่อครั้งหลวงปู่โง่นกับเจ้าบุญชุ่มไปจาริกที่เมืองอุตระ แถบเทือกเขาหิมาลัย เนปาล บ้านเกิดของหลวงปู่พระครูเทพ โลกอุดร หลวงปู่โง่นอ่านอักขระโบราณในแผ่นหินป้ายใหญ่ออก ทันใดนั้นปรากฏพระสงฆ์ร่างใหญ่เดินออกมาจากป้ายหิน ทักทายหลวงปู่โง่น หลวงปู่โง่นเห็นว่าพระภิกษุรูปนั้นแท้จริงก็คือ หลวงปู่ พระครูเทพโลกอุดรนั่นเอง ก็ตื่นเต้นยินดีมากกระโดดจับมือท่าน ถ่ายรูปเป็นที่ระลึก พอล้างฟิลม์ออกมา พระครูเทพโลกอุดรกลาย เป็นพระแขกเสียนี่

เฮ้อ! เล่าได้เป็นตุเป็นตะ ท่านผู้อ่าน อ่านแล้วอย่าคิดอะไรมากจะปวดหัวเปล่าๆ นึกว่าเป็นเรื่องเล่าสนุกๆ ก็แล้วกัน อย่าลืมว่าเรื่องนี้เล่าถึงสามสี่ต่อ ฉะนั้นต้องมีความคลาดเคลื่อนไปเป็นธรรมดา เริ่มต้น ก.ไก่ ไปถึงคนสุดท้ายไหงกลายเป็น ฮ.นกฮูกได้ ฉันคนเขียนรู้สึกทะแม่งๆ ยังไงชอบกล

รูปนี้เจ๊ป้อมเอาให้หลวงปู่ดู หลวงปู่พูดว่า "นี่อีตาโง่น นี่อีตา บุญชุ่ม แล้วนี่อาบังที่ไหน"

เจ๊ถามว่าใช่ตัวหลวงปู่หรือเปล่า หลวงปู่สั่นหัวย้อนถามว่า

"แล้วมึงว่าใช่มั้ยล่ะ ถามกู กูไม่รู้หรอก ทำไมมึงไม่ไปถามมันล่ะ" หลวงปู่มีวิธีเลี่ยงที่ฉลาดอย่างนี้เสมอ

บางวันมีนายทหารชั้นผู้ใหญ่นั่งเฮลิคอปเตอร์มาหาหลวงปู่ บ้างก็เป็นคุณหญิง คุณนาย ครูบาอาจารย์ ท่านจะไม่ใส่ใจนัก เหตุผลก็คือ เขาเหล่านั้นดีอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้ท่านช่วยเหลือ อะไร บางวันมีครอบครัวชาวไร่ชาวนา ค่อนข้างยากจน ใส่เสื้อผ้า เก่าๆ ซ้ำแข้งขายังพิการ ท่านจะนั่งสนทนาปราศรัยเป็นเวลานานๆ ด้วยความเอื้ออาทรอย่างสุดหัวใจ และจะเป็นปกติวิสัยอย่างนี้ บางวันมีแม่ชีมาหา ท่านไม่ยอมให้พบ ฉันสงสารจึงพาขึ้นไปนั่งคอย บนศาลา ท่านก็ไม่ให้พบจนเย็น

ในที่สุดแม่ชีก็ผิดหวังกลับไป หลวงปู่เอ็ดฉันใหญ่ ว่าวุ่นวาย ท่านไม่อยากให้ใครมารู้จัก มากราบไหว้ ที่ออกจากวัดมาอยู่ถ้ำก็เพราะหนีคน แล้วยังไม่วายตามมารังควานอีก อีกอย่างพวกชีนี่แหละ ตัวทำให้พระวุ่น วัดไหนมีชี วัดนั้นมักมีเรื่องวุ่นวาย สังเกต หลวงปู่ไม่ชอบชีเอามากๆ

มีชายคนหนึ่งมาค้างที่ถ้ำ ท่าทางมีฐานะ สังเกตจากเครื่องแต่งกายและรถที่ขับหน้าตาแบบคนจีน ผมยาว หนวดเครารุงรังเหมือนพวกฮิปปี้ สวมแหวนเกือบทุกนิ้ว เป็นพวกรับจ้าง ตกแต่งสวนตามรีสอร์ท ที่ท้ายรถปิคอัพมีต้นไม้เต็มไปหมด นัยว่า เป็นเพื่อนกับสมภาร ถามหลวงปู่ว่าเขาเป็นอย่างไรช่วยอธิบายที

หลวงปู่พูดแบบติดตลกว่า "อ๋อ! ก็ศึกษาเรื่องหิน นอนกับหิน พูดกับหิน สุดท้ายก็แดกหิน"

เขามีสมญานามว่า "ศาสดาหิน" เพราะสนใจศึกษาเรื่องหิน จากนั้นท่านวิจารณ์อย่างเป็นงานเป็นการว่า พวกนี้เป็นคนที่ขาด ความอบอุ่น ไม่ประสบความสำเร็จในชีวิต เกิดปมด้อยจึงพยายาม ทำตัวแปลกๆ เพื่อสร้างปมเด่น สร้างเอกลักษณ์ในตัวให้สังคมยอมรับ

ส่วนสมภารอาทิตย์ก็ทำตัวแปลกๆ เช่น พวกเราจะใส่บาตรให้ท่าน ท่านปฏิเสธไม่รับ อ้างว่าของเต็มบาตรแล้ว หนัก แบกขึ้นถ้ำไม่ไหว รวมความแล้วไม่ญาติดีด้วย ท่านไปบิณฑบาตที่ตลาด หนองพลับ

อีกวันมีเณรสองพี่น้องฝาแฝด เด็กหนองพลับหนีกลับบ้าน เพราะคิดถึงโยมแม่ หลวงปู่ให้คนไปตาม กลับมาจนมืดค่ำ ท่านเรียกมาเทศนาพักใหญ่

มีหญิงคนหนึ่งชื่อ "เล็ก" เป็นนางสาวแต่มีอายุแล้ว มาจากหัวหิน เธอปรึกษาหลวงปู่เรื่องหลานชายไปเรียนกรุงเทพฯ ถูกวัยรุ่น แทงตาย จะติดต่อวิญญาณเขาได้อย่างไร หลวงปู่ทำหน้าเมื่อยๆ แล้วพูดว่า

"อ้าว! กูจะไปรู้เรอะ กูยังไม่ตายนี่ ให้กูตายก่อนแล้วจะบอก"

พี่เล็กเซ้าซี้เพราะรู้ว่าหลวงปู่ช่วยได้ ถ้าจะช่วย เธอยังอาลัยอาวรณ์ในตัวหลานมาก ท่านปลอบว่า

"มันตายไปแล้ว มึงจะไปสนใจทำไม สนใจไอ้คนที่อยู่ดีกว่า คนตายไปแล้ว ถือว่าสบายไปแล้ว คนที่อยู่ซิ น่าเป็นห่วงกว่า.... เอาเถอะๆ แล้วกูจะดูให้นะ"

ท่านรับปากด้วยความเมตตา อีกไม่กี่วันแม่ของเด็ก (น้องสาวพี่เล็ก) ก็มาตักบาตรที่ถ้ำ เพื่อทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้ลูกชาย เธอมีท่าทางป้ำๆ เป๋อๆ คงเสียใจที่ลูกชายต้องมาเสียชีวิตอย่างน่าอนาถก่อนวัยอันควร เธอไม่ยอมให้ใครช่วยตัก จะตักเองแถมยังตักเสียมากมายสอ้างว่าลูกชายจะได้ไม่อด จนเณรบางรูปต้องเดินหนี เพราะมีกฎอยู่ว่า เณรห้ามฉันเหลือ มิฉะนั้นจะถูกลงโทษ ทำเอาเณรแย่ เวรกรรมแท้ๆ

"หลวงตาสุรพันธ์" จะกลับไปบวชลูกชายที่อีสานบ้านเกิด หอบสัมภาระพะรุงพะรัง ๕-๖ ห่อ บรรดาผู้ชายช่วยกันขนลงข้างล่าง หลวงปู่เห็น ท่านตำหนิว่าหลวงตาทำน่าเกลียด ทำตัวเป็นพระบ้าหอบฟางยังกับลาวอพยพ ไม่รู้จักลดละ แก่จนป่านนี้แล้ว ไม่รู้บวช ไปเพื่ออะไร ท่านประชดว่า พรุ่งนี้ให้จ่าเวียง (ดำ) ช่วยยกข้าวสาร แถมถ่านอีกกระสอบให้หลวงตาขนไปด้วย

รุ่งขึ้นหลวงตาลงจากถ้ำแต่เช้าตรู่ นั่งคอยรถ หมวดนิรันดร์ จะมารับ พอหลวงปู่เห็นหลวงตา ท่านก็สั่งให้ลูกศิษย์ยกข้าวต้มไป ถวายหลวงตา ทั้งๆ ที่เมื่อคืนว่าไว้มากมายเข้าทำนองปากร้ายแต่ใจดี

คืนหนึ่งหลวงปู่เรียกประชุมผู้ที่มาช่วยงานทั้งหมด เพื่อแจก ลูกอม ไม่ใช่ลูกอมฮอลล์ ลูกอมแฮ็คส์นะ ท่านทำเอง เอาผงโมกหอม ผสมกับกล้วยน้ำว้าที่สุกงอม น้ำมันตังอิ๊ว ดอกไม้บูชาพระตากแห้ง ฯลฯ ตำเข้าด้วยกัน แล้วบรรจงปั้นกับมือ เป็นลูกกลมๆ เล็กๆ น่ารัก ท่านใช้เวลาว่างกลางวันทำไปเรื่อยๆ ตรงกลางถ้ำใต้ปล่องที่มีพลังไอสุริยันจันทรานั่นแหละ

นอกจากนั้น แจกยันต์สวัสดิกะ เอาผ้าสีแดงกว้างยาว ๑ นิ้ว เขียนรูปยันต์สวัสดิกะสีขาวลงไป แล้วแปะบนกระดาษแข็ง ด้านหลังเขียนยันต์พุทธคุณ ๙ บทบ้าง ยันต์พระโพธิสัตว์ ๕ องค์บ้าง ท่านบอกว่าเป็นของชำร่วยเล็กๆ น้อยๆ ตอบแทนผู้ที่มาช่วยงาน นอกจากนั้นยังให้คำมั่นสัญญาอีกว่า หลังจากพระเณรกลับไปแล้ว จะสอนวิชาลม ๗ ฐานให้!