กลับบ้าน


ฉันกลับมาแล้ว

จำไม่ได้ว่าในรอบกี่เดือนที่ได้กลับมาบ้านของตัวเอง

แต่มันก็รู้สึกดีทุกครั้ง ที่ได้กลับมา

เสียงของแม่ที่ผ่านจากลำโพงของโทรศัพท์

คำถามเดิมๆซ้ำๆ "เมื่อไหร่จะกลับมาบ้าน"

วันนี้ได้กลับมาแล้ว......

การหอมแก้มแม่ เมื่อก่อนเป็นสิ่งที่จะทำแล้วรู้สึกอายมาก

แต่ตอนนี้ทำได้โดยไม่มีความเคอะเขินแม้แต่น้อย

แม่เริ่มเป็นยายแก่แล้ว หนังเริ่มหย่อนยาน มือเท้าด้าน จากการทำงานหนัก

ไม่ต้องถามว่าความรู้สึกมันเป็นยังไง

เมื่อไหร่จะเรียนจบสักทีกันนะ

ตัวโตกว่าแม่ขึ้นทุกวัน แต่ยังไงก็ยังเป็นเด็กในสายตาแม่อยู่ทุกที

ถึงจะเหมือนเด็กจริงๆก็ตามเถอะนะ ^^


รอบรั้วขอบเขตบ้าน มีผักและดอกไม้ที่แม่บรรจงปลูกอยู่เต็มไปทั่ว

ดอกทานตะวัน ดอกกุหลาบ ที่หน้าบ้าน

ผักสวนครัวอยู่ตรงสวนหลังบ้าน มีไม่กี่แปลง แต่มีผักปลอดสารพิษมากมาย

ต้นหอม ผักกาด ผักสลัด บรรยากาศของบ้านนอกที่อบอุ่น หาในเมื่องไม่มีหรอกนะ จะบอกให้


คุณยายของฉัน กับหนังย่นๆเหมือนกัน ฟันหลอไปหมดแล้ว

แต่ก็ยังยิ่มสวย ..... ยายชอบให้กอด ทุกครั้งที่กลับมาบ้าน จึงกอดยายทุกวันที่อยู่ด้วยกันเสมอ

สายตาพร่าๆ ที่มองหน้าฉันไม่ชัดเจน แต่ยายจำฉันได้ชัดเจน ยายไม่ลืมหลานตัวเอง

ยายไม่เคยลืมลูกหลานคนไหน ช่วงหน้าเทศกาลอย่างนี้ ยายดีใจมาก

เพราะลูกหลานทุกคนจะกลับมาพร้อมหน้าพร้อมตากัน

ยายจะยิ้มทุกวัน......ยายไม่เหงาแล้วนะ



หมายเลขบันทึก: 588730เขียนเมื่อ 10 เมษายน 2015 19:42 น. ()แก้ไขเมื่อ 10 เมษายน 2015 19:42 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี