พ่อ..ในใจผม.ตลอดไป

ผมบอกพ่อ...การศึกษาขึ้นอยู่กับผู้นำ...ทำให้ดู อยู่ให้เห็น..เน้นการมีส่วนร่วม..ผมปฏิบัติตามแนวทางที่ผมเห็นพ่อทำ..ผมไม่จบเอกบริหาร..แต่..พ่อก็สอนศาสตร์บริหารที่ดีงาม..อย่าคาดไม่ถึง..และใช้ได้ผลตลอดมาครับ

หลายคนให้ข้อมูลผมและบอกผมว่า..พ่อ..ระยะสุดท้าย..แล้ว..วันนี้ผมเห็นหน้าพ่อเป็นครั้งแรก พ่อจะอยู่ต่อได้อีกนาน แต่ที่นานไปกว่านั้น พ่อ จะเป็นพ่อผม อยู่ในใจผม ตลอดไป

ผมจากพ่อมาตั้งแต่ปี ๒๕๓๔..จากนั้นมีโอกาสกลับไปเยี่ยมพ่ออีกครั้งหนึ่ง ...ด้วยงานและสุขภาพชีวิต ทำให้ไม่ได้พบหน้าพ่ออีกเลย กว่า ๑๐ ปี...พบกันวันนี้ ผมกับพ่อ โอบกอดและยิ้มให้กัน กับร่างกายที่ชราภาพไปด้วยกัน พ่อ..ดูทรุดโทรมมาก เพราะอายุและโรคภัยรุมเร้า ส่วนผม..ก็ดูไม่ค่อยเหมือนเดิม..ใจและกายกรำงานการศึกษา จนบางครั้งก็รู้สึกจะไม่ค่อยไหวแล้ว

แม่บอกว่า..พ่อเจ็บหนักมา ๙ เดือนเต็ม ทรมานที่สุดในชีวิต บ่นคิดถึงผมอยู่ตลอด วันนี้พ่อดูแจ่มใสขึ้น จากที่เคยนอนเงียบๆ วันนี้ลุกขึ้นนั่ง พูดคุย เล่าเรื่อง..ตอบคำถามอย่างมีความสุข..พ่อจำเรื่องราวในอดีตในโรงเรียนได้ทุกเรื่อง จำเพื่อนครู รวมทั้งลูกคนนี้ ที่ได้อาศัยอยู่บ้านเดียวกับพ่อ ตั้งแต่บรรจุเป็นครูวันแรก ๒๙ เมษายน ๒๕๒๙

ข้าวคำน้ำขัน..เขายังจดจำและตอบแทนคุณ ผมอยู่กับพ่อมานานนับปี พระคุณชาตินี้คงชดใช้ไม่หมด ได้มีโอาสกราบพ่อวันนี้..รู้สึกถึงคุณค่าชีวิต ภูมิใจและมีความสุข ดีใจที่ผมยังมีลมหายใจ ได้มาพบพ่อ ..จึงบอกพ่อไปว่า..พ่อต้องอดทน..และแข็งแกร่งต่อไป แต่พ่อ..ต้องปฏิบัติตามที่หมอบอก พ่อต้องสบายใจ อยู่เป็นขวัญและกำลังใจให้ครอบครัวของพ่อ..ลูกหลานทุกคน รักและห่วงใยพ่อทุกคน อยากให้พ่ออยู่รับรู้ความกตัญญูของลูกๆ อยู่ดูความสำเร็จของลูกหลาน...ไม่มีใครแทนพ่อได้...พ่อ..ต้องไปต่อให้ได้นะครับ

พ่อ..ย้อนหลังไปเมื่อ๒๐ กว่าปี กับงานความสำเร็จในโรงเรียนขนาดเล็ก ในถิ่นทุรกันดาร อำเภอเล็กๆ ในจังหวัดศรีสะเกษ พ่อ..ผม..และเพื่อนครู มีกันไม่กี่คน พัฒนาจนต้นสังกัดยอมรับ..ให้เป็นโรงเรียนดีเด่น นักเรียนได้รับรางวัลมากมาย..ปิดท้าย..พ่อให้ข้อสังเกตว่า..การศึกษาพัฒนาขึ้น..อาคารเรียนใหญ่โตก้าวหน้าเร็วมาก แต่..นักเรียนกลับอ่านหนังสือไม่ออก..ผู้ปกครองชุมชน..ไม่สนับสนุนกิจการโรงเรียน ผิดกับสมัยที่พ่อเป็นผู้บริหาร...งานไม่ต้องใหญ่..ชาวบ้านให้ใจ..กับโรงเรียนของเขาดีเหลือเกิน

ผมบอกพ่อ...การศึกษาขึ้นอยู่กับผู้นำ...ทำให้ดู อยู่ให้เห็น..เน้นการมีส่วนร่วม..ผมปฏิบัติตามแนวทางที่ผมเห็นพ่อทำ..ผมไม่จบเอกบริหาร..แต่..พ่อก็สอนศาสตร์บริหารที่ดีงาม..อย่าคาดไม่ถึง..และใช้ได้ผลตลอดมาครับ

ก่อนลากลับ..ประโยคท้ายของพ่อ...พ่อบอก..ชีวิตก็มาไกลพอสมควรแล้ว..จะเกิดอะไรขึ้นตอนนี้ ก็ไม่ได้หวั่นกลัว..หมอ..เขาทำให้เราอยู่ได้ เราก็อยู่ ถ้าอยู่ไม่ได้เราก็ไป...

พ่ออยู่แบบไม่เจ็บปวดเพราะพ่อได้มอร์ฟีน และตอนนี้คุณหมอปรับยาและวิธีการรักษาใหม่ และร่างกายพ่อรับได้และรู้สึกดีขึ้น...แต่..พ่อต้องพบหมอและฉายแสงทุกวัน ผมขอกลับก่อน แล้วจะมาเยี่ยมพ่ออีก พ่อต้องกินได้ นอนหลับและพบหมอตรงเวลา...พ่อต้องทำได้นะครับ...แล้วเจอกันนะพ่อ...พ่อยิ้มเหมือนจะรับคำที่ผมบอก

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๙ เมษายน ๒๕๕๘

</span></strong>

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

ใช่เลย ถูกต้อง ทิศทางการจัดการศึกษาของโรงเรียน

ขึ้นอยู่กับ ผอ. (ผู้นำ)

" ไม่มีโรงเรียนไหนดี....ถ้าผู้บริหารแย่ ไม่มีโรงเรียนไหนแย่....ถ้าผู้บริหารมี "

ซึ้งมาก....กับคำกล่าวนี้

ขอให้ท่าน ( พ่อ ) หายป่วยในเร็ววันนะจ๊ะ

เขียนเมื่อ