คำว่าแม่....


เปรียบแผ่นดิน....แผ่นน้ำแผ่นฟ้า


วันนี้มีโอกาสสอนเรื่องพระพุทธศาสนากับเด็กๆ ติวเตอร์จำเป็นอิอิ

เด็กบอกว่าครูขาหนูจะสอบสังคมเรื่องพระพุทธ หนูยังจำไม่ได้เลย

บางครั้งการได้เจอเด็กๆก็ทำให้คลายเครียดได้หลังจากที่นั่งอ่านLinear Model (ยากจัง)

พรุ่งนี้เด็กจะสอบ ติวเตอร์อย่างฉันก็ต้องสอบกัน คืนนี้อีกยาวไกลกับหนังสือกองโตอิอิ

ระหว่่างที่เราสอนเด็กก็ตั้งใจฟังอย่างมีความสุข สอนเรื่องบุตรที่ดี

น้องก็เลยเล่าให้ฟังว่า ครูขาหนูมีน้องข้างบ้านคนนึง พ่อกับแม่เขาติดสุรา ขี้เกียจทำงานทั้งพ่อและแม่

แต่น้องคนนี้ดีมากเลย อายุแค่6ขวบแต่ทำทุกอย่าง น้องบอกว่าโตขึ้นมาหนูจะไม่กินเหล้าเหมือนกับพ่อและแม่

ทั้งๆที่ไม่เคยมีใครได้สอน เราฟังก็รู้สึกปลาบปลื้มใจแทน ทองแท้แม้จะอยู่ที่ใดสุดท้ายก็ยังทรงคุณค่าเสมอ

มีโอกาสได้พูดถึงพระคุณของพ่อกับแม่ บางครั้งเราโตขึ้นเราได้เดินก้าวไปข้างหน้าเรื่อยๆจนลืมย้อนมองคนข้างหลัง

ตอนนี้หนูยังอยู่กับพ่อและแม่แต่ถ้าหนูโตขึ้น หนูอาจจะลืม ด้วยภาระหน้าที่หรือสิ่งใดก็ตาม

อยู่ๆเด็กร้องไห้ เราก็เลยบอกว่าหนูจำความรู้สึกวันนี้ให้ดี วันที่หนูบอกครูว่าหนูจะไม่ลืมท่าน

เพราะถ้าวันนึงด้วยความฝัน ด้วยหน้าที่ หนูอาจจะลืมคนข้างหลังหนูไป ^_^

ตอนนี้หนูสำเร็จไปก้าวหนึ่่งแล้วนะค่ะ อยากให้พ่อกับแม่และย่ารับปริญญาหนูทั้งสามใบ

สู้ๆอ่านหนังสือต่อล่ะค่ะ


คำสำคัญ (Tags): #คนข้างหลัง
หมายเลขบันทึก: 587190เขียนเมื่อ 8 มีนาคม 2015 14:42 น. ()แก้ไขเมื่อ 8 มีนาคม 2015 14:57 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (4)

การพูดโน้มน้าว สอน ดึงดูดใจ ให้คนสามารถร้องไห้ได้นั้น ไม่ธรรมดา เลยทีเดียว...ชื่นใจบันทึกอันอบอุ่นนี้มากครับ

ขอบคุณที่แวะเข้ามารับชมนะค่ะ

ขอบคุณบันทึกดีๆที่นำมาให้อ่านค่ะ

ขอบคุณนะค่ะที่แวะมาเยี่ยมชมคุณอร วรรณดา

สงวนลิขสิทธิ์ © 2005-2021 บจก. ปิยะวัฒนา และผู้เขียนเนื้อหาทุกท่าน
ขอแนะนำ ClassStart ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี