(1) ชีวิตก็เป็นเช่นนี้เอง....ผจญกับการโยกย้าย และเปลี่ยนแปลงเสมอ...ด้วยด้อยปัญญาจึงเผลอผูกติด..จึงจำก้มหน้ารับรอยซ้ำแห่งการผันแปร...ฯ
(2) เธอฯ....ผู้งอกงาม...ผู้เติบโต....ผู้โบยบิน... ในขณะที่ ฉันฯ.....ผู้เฝ้ามอง....ผู้ห่วงใย..ผู้มีภาระมากเกินกว่าจะร่วมติดตามฝันของใคร...ฯ
(3) จากเวลานั้น...และตลอดไป...จักไม่มีเธอคนเดิมและฉันคนเก่า...จะมีเพียงโลกที่ไม่ใช่ของเราสอง.....แม้แต่ในความทรงจำที่เคยคิดว่ามี...แต่ไม่มี.....
(4) จงโปรดอย่าเอ่ยคำใด...จงโปรดจดจ่อในการงานและหน้าที่ของโลกแห่งความจริง..จงอย่ากล่าวคำให้สัญญา...พร้อมๆกับอย่ามั่นใจในคำสัญญาใด...เพราะชีวิตก็เป็นเช่นนี้เอง.......เท่านี้เอง...ฯลฯ.......
