beeman 吴联乐
นาย สมลักษณ์ (ลักษณวงศ์) วงศ์สมาโนดน์

สมุดบันทึกการเรียนรู้ของบีแมน <๙> : เรื่องเล่าของ รัชฎาภร บุญพิมพ์ (กอล์ฟ)


รัชฎาภร บุญพิมพ์ (กอล์ฟ) นิสิตรหัส 54 วิชาเอกชีววิทยา คณะศึกษาศาสตร์

ในชั่วโมงสอน Apiculture วางแผนไว้ว่าจะให้นิสิต 2 คน สัมภาษณ์กัน แล้วนำเรื่องมาเล่าสลับกัน แต่เปลี่ยนแผนใหม่ให้คนหนึ่งเล่า (Dialogue) และอีกคนหนึ่งฟังอย่างตั้งใจ (Deep listening) แล้วถามแบบให้เล่าต่อ (AI=Appreciative Inquiry)

เรื่องเล่าของเธอที่จำได้มีดังนี้ เกิดที่จังหวัดอุทัยธานี เป็นลูกคนโต และมีน้อง ๑ คน ตอนที่เรียนอยู่ชั้น ม.๖ พ่อได้เสียชีวิตลง ก่อนเสียชีวิตพ่อสั่งไว้ให้เธอเรียนต่อ โดยทิ้งเงินไว้ให้ก้อนหนึ่ง

เธอรับหน้าที่บริหารเงินก้อนนั้น โดยแบ่งเงินออกเป็น ๒ ก้อน ก้อนหนึ่งเอาไว้ใช้จ่ายยามฉุกเฉิน และอีกก้อนหนึ่งเอาไว้ใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน เธอนำเรื่องราวไปปรึกษาครูที่โรงเรียน และได้แนะนำให้ไปขอทุนจาก อบจ. ซึ่งเธอได้ทุนจากอบจ.อุทัยธานี (อีกคนคือเต้ก็ได้ทุนนี้จากอบจ.อุทัยธานี เช่นกัน) เธอยังได้กู้เงินกยศ. และได้ทุนใช้จ่ายค่าหอพักครึ่งหนึ่งด้วย......เธอได้ส่งน้องสาวให้ไปเรียนที่กำแพงเพชร ส่วนแม่ยังอยู่ที่อุทัยธานี

เธอเป็นคนคิดมาก แต่เก็บเรื่องที่ตัวเองคิดไว้ ไม่ค่อยเล่าให้คนอื่นฟัง เมื่อดูโดยผิวเผินเหมือนว่าเธอไม่ค่อยมีทุกข์อะไร แต่ความจริงเธอก็เป็นคนคิดมาก จะคิดมาก และคิดลบก่อน ภายหลังจึงเปลี่ยนคิดลบให้เป็นคิดบวก

เมื่อเรียนจบ ก็อยากไปสอบบรรจุเป็นครู ถ้าได้อาจไปอยู่ที่ไกล 2 ปี แล้วขอย้ายมาอยู่ที่อุทัยธานีจะได้ใกล้บ้านแม่..นับว่าชีวิตต้องมีการวางแผนตลอดเพื่อการก้าวเดินแต่ละก้าวจะได้มั่นคง

ต่อข้อถามที่ว่า ถ้าเธอไปเป็นครูแล้วมีนักเรียนที่มีปัญหาแบบนี้เธอจะทำอย่างไร เธอรู้แต่นักเรียนไม่อยากให้เธอรู้ เธอก็จะทำตัวให้สนิทสนมกับเด็กจนเด็กเล่าเรื่องให้ฟัง แล้วเธอก็จะเล่าเรื่องของเธอบ้าง ให้กำลังใจ และช่วยเหลือแนะนำหาแหล่งทุนให้ลูกศิษย์

เธอเล่าเรื่องที่เข้าไปทักทาย บีแมน ที่ GotoKnow เป็นเพราะเธอได้ไปเรียนวิชาชีววิทยาเบื้องต้นที่บีแมนได้สอน แล้วเห็นว่าวิธีการสอนของบีแมนแปลกไปกว่าคนอื่น ได้สอนเรื่องราวที่เป็นทักษะชีวิต และมีการสอนให้ผ่อนคลายโดยเพลง "ดั่งดอกไม้บาน" ดังนั้นเธอจึงสนใจ และเข้าไปสืบค้นใน Google ด้้วยคำว่า อ.บีแมน แล้วเธอก็พบเจอใน GotoKnow โดยได้สมัครเป็นสมาชิกและไปให้กำลังใจโดยให้ดอกไม้ เพราะว่าสิ่งที่เธอได้ไปอ่านนั้นมันมีประโยชน์ แต่ว่ามีคนอ่านแค่ ๑๐ คน เธอกลัวว่าบีแมนจะไม่เขียนต่อ แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริง คือหยุดไปเกือบปี

ที่เธอไปทักทายนั้น หวังว่าบีแมนจะจำเธอได้ แต่ความจริงคือจำไม่ได้ เพราะว่าตอนหลังจำคนไม่ค่อยได้ และปีหนึ่งสอนคนเยอะมาก จึงจำได้แต่หน้าแต่จำชื่อไม่ได้ อันนี้เป็นจุดอ่อนของบีแมนแน่นอน

พบว่าเรื่องเล่าครั้งละคนนี้ ทำให้จำผู้เรียนได้ดี แต่ใช้เวลามากคือ ๑๑ ชั่วโมง ถ้านำไปใช้ในโรงเรียน อาจเป็นชั่วโมง Lunch talk ได้ โดยให้ผู้เล่าทานข้าวก่อน แล้วผู้ฟังนำข้าวมาทานด้วยกันพร้อมทั้งฟังเรื่องเล่าด้วย

หมายเลขบันทึก: 583970เขียนเมื่อ 14 มกราคม 2015 12:25 น. ()แก้ไขเมื่อ 14 มกราคม 2015 12:52 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

สงวนลิขสิทธิ์ © 2005-2021 บจก. ปิยะวัฒนา และผู้เขียนเนื้อหาทุกท่าน
ขอแนะนำ ClassStart ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี