"ว่ายวนบนวัฏ" (กลอน)

น้ำแห่งโอฆะ

----------- น้ำน้อยนิด ฤทธา ไม่น่าขาม

น้ำในกาม ข้ามยาก ลำบากแท้

กลายเป็นน้ำ ถ้ำเหว เจลทะเล

ที่ท่วมเท ท้องทาง สัตว์ย่างเดิน

------------- สัตว์ทั้งหลาย ว่ายวน บนห้วงน้ำ

พัดพาตาม แรงกิเลส เป็นเหตุเหิน

ไปตกบ่อ กับดัก ปลักจมเพลิน

จึงก้าวเดิน จมดิ่ง สิงทะเล

------------ ห้วงห้องน้ำ ตามท่า ปูปลาหลาก

ห้องห้วงยักษ์ ดักปูปลา คราสรวลเส

เป็นแดนเสพ แดนสร้าง ฝังทะเล

ที่เที่ยวเตร่ เร่ร่อน สัญจรตาย

----------- น้ำคือภพ ภูมิชีพ บีบคั้นสัตว์

แหล่งยื้อชาติ อาตม์ตน ไม่พ้นสาย

เป็นภพภูมิ หุ้มห่อ ทอเป็นใย

จึงเวียนว่าย แหวกวก ตกอบาย

๑๑/๑/๕๘

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน จับความคิด



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

The West has a saying "Water is Life". They use it to describe just about everything: Land is good with water. Air is good with water (vapour). Town is good with water (supply). Industries grow good with water (which is later polluted)...

Life (all, human and animals and plants and ...) has body with some 80+% water! I totally agree that water is the real 'universe' for life. But I have doubts that animals live miserably -- in dukkha. One knows dukkha when one has tanha, tosan and moha. (Human do have them!)