นิราศอิตาลี (๔)

7) นี่ก็ดึกแล้วหนาคราเครื่องขึ้น

เงาทะมึนเมฆหนาไม่พาหลง

โอ้ตัวฉันจำพรากจากโฉมยง

ไม่นานคงกลับไปอยู่เคียงคู่กัน

เครื่องบินผ่านเมฆไปได้ระดับ

พร้อมเสร็จสรรพน้ำท่ามาให้ฉัน

มัสมั่นข้าวเปล่ามาเสิร์ฟกัน

สลัดนั้นจัดมาพาได้กิน

8) ขนมปังเนยดีก็มีให้

เสิร์ฟกับไวน์รสดีช่างมีศิลป์

ขนมหวานสดชื่นรื่นดวงจินต์

ดุจองค์อินทร์ดื่มมหาชลาลัย

แต่ท้องหิวหิวนั้นฉันทนได้

แต่หิวใจใจหวั่นจนสั่นไหว

เดินทางไกลไกลเกินเดินกลับไป

ขอดื่มไวน์เมาหลับระงับทรวง

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน นิราศอิตาลี



ความเห็น (0)