ไม้ผลัดใบ...

กาลเวลาผ่านผันไป...สิ่งต่าง ๆ ผกผันไปตามกาลเวลา...

เช่นเดียวกับ "ตัวฉัน" เอง...ณ ก้าวย่างเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย

๑ ตุลาคม ๒๕๔๗ ครบวันนี้ก็เต็ม ๑๐ ปีพอดี...

ที่ฉันเปลี่ยนสถานะการทำงานจากรั้วประถมศึกษาสู่

รั้วมหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม...

นับว่า...เวลาผ่านไปเร็วมาก ๆ เผลอแป้ปเดียวผ่านไปแล้ว

๑๐ ปี ที่ฉันได้เข้ามาทำงานให้กับมหาวิทยาลัย...

ทำให้ฉันได้รู้ ได้เห็นเรื่องราวต่าง ๆ มากมาย

ฉันเก็บสิ่งต่าง ๆ มาเป็นครู หรือบทเรียนสอนฉันเอง...

เมื่อ ๒๖ กันยายน ๒๕๕๗ มหาวิทยาลัยได้เลี้ยงส่ง

เกษียณอายุราชการให้กับข้าราชการและลูกจ้างประจำ

ในความคิดของฉัน ๆ ยังคิดว่า ฉันยังเป็นเด็ก ๆ เสมอ

แม้ว่า อายุจะปาเข้าเลขที่ ๕๒ แล้ว...

ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะ "แก่"...แต่ความจริงก็คือ "ความจริง"

ในคืนเกษียณอายุราชการ "พี่ภัคร" เป็นอาจารย์น้องใหม่

ได้แสดงการรำมังคละให้กับผู้ที่เกษียณอายุราชการ

พร้อม ๆ กับอาจารย์น้องใหม่ท่านอื่น ๆ...

ฉันนั่งคิด เพราะอาจารย์ท่านอื่น เรียกฉันว่า "แม่" ตาม

"พี่ภัคร"...อั๊ยยะ!!! ฉันกลายเป็นแม่พวกเขาไปหมดแล้วนี่!!!

รู้ตัวว่า "แก่" ก็คราวนี้เอง...เหมือนใบไม้...ฉันพร้อมที่จะร่วงหล่น

ลงสู่พื้นดิน...สำหรับ "พี่ภัคร" อาจารย์น้องใหม่ เปรียบเสมือน

ใบไม้ที่เริ่มผลิใจแตกใบอ่อน ๆ เพื่อสู่ใบไม้ที่แกร่งกล้าของ

ต้นไม้...เปรียบเสมือน "ไม้ผลัดใบ" เสียจริง ๆ...คล้าย ๆ กับ

ชีวิตคนเรา...มีใครต่อใครพอรู้ว่า "พี่ภัคร" เป็นลูกชายของฉัน

ทุกคนร้องเป็นเสียงเดียวกันว่า "จริงอ่ะ!!!"...

หมายความว่าไงละคร้าาาาา..."แม่งง!!! ในคำอุทานนะคะ"...

...

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ

บุษยมาศ  แสงเงิน

๓๐ กันยายน ๒๕๕๗