เมื่อเดือนที่แล้วดิฉันเข้าห้องผ่าตัดเพื่อเตรียมดูแลผู้ป่วย  ไม่นานแพทย์ผ่าตัดเข้ามาในห้อง...คุณลุงที่เป็นผู้ป่วยตั้งคำถามถามหมอที่จะผ่าตัดว่าจะทำอะไรให้เขาบ้าง

  "เอ๊ะ!..ลุงนี่...พูดไม่รู้เรื่อง  หมอก็บอกไปตั้งหลายรอบแล้วไง...บอกแล้วไงว่าขาของลุงอาจจะต้องทำหลายอย่าง ต้องเข้าไปดูก่อน  ถ้าพบว่า..........จะทำ........แต่ถ้าไม่ใช่ก็ต้องเปลี่ยนเป็นแผน๒คือ............หรืออาจจะเป็นแผน๓คือ..................ทีนี้ลุงเข้าใจหรือยัง" คุณหมอตอบน้ำเสียงขุ่นๆคล้ายอารมณ์จะเริ่มเสีย

"เข้าใจแล้วครับ"  ลุงตอบ

ฉันเห็นบรรยากาศไม่ค่อยจะดีจึงก้มลงกระซิบข้างหูลุงเพื่อปลอบใจว่า "คุณลุงลืมที่คุยกับคุณหมอไว้หรือคะ"

ลุงตอบว่า "เปล่าครับ..ผมถามเพราะอยากรู้ว่าคุณหมอจะจำได้เหมือนกับที่บอกผมไว้หรือเปล่า"

"อ๋อ.....คุณลุงคอนเฟิร์มค่ะ...." ฉันรีบบอกแพทย์ แล้วบรรยากาศก็ดูดีขึ้น

              ฉันพบเหตุการณ์แบบนี้แล้วสะท้อนใจ  เห็นใจและเข้าใจความรู้สึกของทั้งสองฝ่ายดี แพทย์ผู้ทำหน้าที่ดูแลผู้ป่วยก็ต้องให้ข้อมูล..คงจะให้แล้วให้อีก...ผู้ป่วยก็หลายคน ข้อซักถามก็มีมาก ยิ่งเป็นผู้ป่วยที่เป็นโรคที่ซับซ้อนจะต้องนำความรู้ทางการแพทย์มาแปลเป็นไทยแล้วอธิบายด้วยภาษาชาวบ้านง่ายๆให้เข้าใจไม่ใช่เรื่องง่ายเลย(โดยเฉพาะคนไทยภาคอิสานแล้วแพทย์ไม่ใช่คนในท้องที่)

              ฝ่ายผู้ป่วยก็ไม่มั่นใจ กลัวหมอลืมตามข้อตกลงที่ว่าไว้  เป็นความกลัวที่เกิดขึ้นได้...เกิดได้แม้ในคนปกติ เช่นญาติผู้ป่วย...ยิ่งเป็นผู้ป่วยสูงอายุ  อาจหลงลืมง่ายอีกด้วย

......สาธุ....ขอให้ลุงลืมเรื่องหมอดุและทำเสียงเขียวทีเถอะ...สาธุ..สาธุ..สาธุ