เราสองคนแม่ลูกอยู่ด้วยกันมา ตลอด 15 ปี
ถึงเวลาที่ลูกจะออกไปใช้ชีวิตในโลกที่กว้างขึ้นเรื่อยๆกับผู้คนที่ไม่ได้รู้จักกัน
และมีความแตกต่างกัน ทั้งเชื้อชาติ ภาษา วัฒนธรรม อากาศ เวลา และอื่นอีกมากมาย
แม่ยอมให้ลูกไป ตามความฝันของลูก เพื่อหาประสบการณ์ชีวิตด้วยตนเองในสังคมใหม่ ประเทศใหม่
ที่ลูกไม่เคยสัมผัสมาก่อน หากลูกผ่านไปได้ ใน 1 ปี ชีวิตที่เหลือ ก็ไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้ว
และลูกจะเข้าใจมนุษย์โลกมากขึ้น ว่า การศึกษา สำคัญกับคนทุกคน
ไม่ใช่การเรียนรู้แต่ในห้องเรียน กับวิชาต่างที่กระทรวงการศึกษากำหนด
นี้คือ ทุกวิชาที่รวมกัน เป็นหนึ่งวิชา คือวิชาชีวิต ของหนูกับโลกกว้าง
ที่เป็นจริงไม่ใช่ ในหนังที่เราเห็นอย่างเดียว
ลูกต้องไปสัมผัสเอง แก้ปัญหาเอง และสิ่งสำคัญที่สุดคือการมีสติ
ให้มากๆทุกๆช่วงของชีวิต...ของหนูซิ้นดี้นะคะ
ดีใจด้วยค่ะ