คน 100 คน ตายอย่างวิทยาศาสตร์เหมือนกัน คือ หยุดหายใจ  หัวใจหยุดเต้น  สมองตาย   แต่ถ้าตายทางจิตวิญญาณ 100 คนก็ 100 แบบ  ไม่เหมือนกัน  ฉะนั้นจิตวิญญาณจึงเป็นเรื่องละเอียดอ่อนและมีพลังมากพอ  ที่จะทำให้คนๆนั้นๆมีกำลังใจและมีความสุข

             ฉันได้รับการร้องขอจากลูกสาวผู้ป่วย 2 คน  ให้ช่วยดูแลแม่เขาด้วย  เพราะแม่ไม่ยอมพูดจา  นอนปิดตาตลอด  ซึมเศร้า  ไม่ดื่มน้ำละรับอาหาร  ขณะนี้แม่นอนพักรักษาตัวที่หอผู้ป่วยของโรงพยาบาล  แม่ป่วยเป็นมะเร็งไทรอยด์มา  25 ปี  ผ่านการรักษาด้วยการผ่าตัด  ฉายแสงมาแล้ว  พวกเขาทราบดีว่า  ขณะนี้โรคมะเร็งไทรอยด์ระยะสุดท้ายซึ่งมีการลุกลามไปที่  ตับ  และปอด  แต่สิ่งที่เขารับไม่ได้คือ  แม่ไม่พูดจา  นอนปิดตาตลอด  ซึมเศร้า  ฉันจึงขึ้นไปเยี่ยมคุณดาว (นามสมมติผู้ป่วย)  เพื่อประเมินค้นหาปัญหาก่อนที่จะให้ความช่วยเหลือ

             สภาพคุณดาว  รู้สึกตัวดี  แพทย์/พยาบาลพูดด้วยคุณดาวก็ไม่ตอบ  นอนปิดตาตลอด  ดูแล้วซึมเศร้า  อ่อนเพลีย  เหนื่อยใส่สายออกซิเจน 3  ลิตรต่อนาที

“สวัสดีค่ะคุณดาว  พยาบาลชื่อฟ่งอยู่ทีมให้กำลังใจผู้ป่วยของโรงพยาบาล  วันนี้มาเยี่ยมและให้กำลังใจ”  ฉันทักทายและสร้างสัมพันธภาพ

“........”   เงียบ...คุณดาวยังนอนปิดตาเหมือนเดิม

“ตอนนี้คุณดาวเป็นอย่างไรบ้างค่ะ”  ฉันถามคำถามปลายเปิดเพื่อประเมินความรู้สึก

“.........”  เงียบ...คุณดาวยังนอนปิดตาเหมือนเดิม

“แม่บอกพี่เขาซิ  ว่าตอนนี้แม่เป็นอย่างไร”  ลูกสาวคนหนึ่งพูดขึ้นมาเพราะทนไม่ได้กับความเงียบ

“ไม่เป็นไรค่ะ  วันนี้ดูคุณแม่ยังไม่พร้อม  และร่างกายก็ดูอ่อนเพลีย  เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาเยี่ยมใหม่

แต่พี่ก็อยากทราบว่า  อดีตตอนแม่สาวๆคุณแม่มีอาชีพอะไรนะค่ะ”  ฉันหันไปพูดกับลูกสาว

“อาชีพนักร้อง ...และเป็นนักร้องหญิงคนแรกของทุ่งสงด้วย”   คุณดาวเธอลืมตาและตอบอย่างภาคภูมิใจ

“ร้องเพลงประเภทไหนค่ะ”   ฉันเองรู้สึกประหลาดใจและเริ่มเปิดสนทนาต่อ

“ร้องได้ทั้งลูกกรุง  ลูกทุ่ง”  คุณดาวตอบ

“เก่งมากเลยค่ะ  ปกตินักร้องส่วนใหญ่ร้องเพลงประเภทเดียว  แล้วปร้องเพลงที่ไหนค่ะ  ”ฉันชื่นชมและถามต่อ

“รับจัดตามงานต่างๆ   ไปกับครอบครัว  พ่อเขาเป็นนักดนตรีอิเลคโทน  ส่วนลูกสาวและลูกชายเป็นนักร้อง”  คุณดาวตอบด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแววตาสดใส

“นี้ถ้าคุณดาวไม่เหนื่อย  จะให้ร้องเพลงให้ฟัง”  ฉันนำสนทนาต่อ

“แม่...พวกเราจะร้องเพลงให้แม่ฟัง  แม่อยากฟังไหม”  ลูกสาวหันไปถามแม่

“อยากฟัง”   คุณดาวตอบพร้อมพยักหน้า

“ฉะนั้นร้องเพลงที่คุณดาวชอบ   เอ.... ไม่ทราบว่าชอบเพลงอะไรค่ะ”  ฉันเสนอความคิด

“เพลงกลิ่นโคลนสาบควาย   เรือมนุษย์  และเพลงค่าน้ำนม”  ลูกสาวตอบ

             หลังจากลูกสาวร้องเพลงกลิ่นโคลนสาบควาย  เรือมนุษย์จบ  พอขึ้นเพลงค่าน้ำนมปรากฏว่า  ผู้ป่วยร้องเพลงคลอไปด้วย  ฉันรู้สึกประทับใจกับภาพที่เห็นมาก  แม่ลูกที่ร้องเพลงด้วยกัน  จับมือ  และโอบกอดกันและกัน  ซึ่งภาพทั้งหมดลูกสาวและผู้ป่วยอนุญาติให้บันทึกเป็นวีดีโอ  และภาพนี้ฉันได้นำมาใส่แผ่น CD เก็บไว้ให้ครอบครัวญาติพี่น้องได้เปิดดู

             ผู้ป่วยมีกำลังใจมีความสุข  ขอกลับไปเสียชีวิตที่บ้านอย่างสงบ  งานศพช่วงหัวค่ำมีพิธีพระสวด  แต่หลังจากนั้นมีรายการดนตรี(ผู้ป่วยได้สั่งเสียไว้ก่อนตาย)