บันทึกสั้น1/8/2557"ปาร์ตี้มัฟฟิน ณ.ลานดินแดง"

เรื่องราว เรื่องเล่า ของคนทำขนม ที่มีบ้างทำแล้วไม่ได้กิน เพราะกินไม่ได้ :)

แม้คุณจะมือโปร ก็ตาม คุณอาจจะ พลั้งพลาด ได้เช่นกัน 

เล่าขำ ๆ คิดขึ้นมาแล้วยิ้มๆ เขียนเล่นๆ นะคะ 

(วันก่อนคิดขึ้นมาจึงเขียนสั้นไว้ที่อนุทิน)

(1)...

ด้วยป้าแจ๋ว ต้นเรื่อง 

ป้ามีบลูเบอรี่แช่แข็งที่หลานสาวเธอซื้อมา 

แต่ตอนนี้ หลานสาวของป้าเธอนั้น ได้โบยบินไปในโลกกว้างกว่าครัวป้าแจ๋วแล้ว 

เธอไปเป็นนักเรียน "เชฟ" ที่ ม.ราชภัฏสวนดุสิต ที่เมืองหลวง 

ป้า ตั้งใจจะเคลียบลูเบอรี่ ค้างเก็บในตู้เย็น เป็นขนมไปแจกน้องๆเด็กๆที่ทำงานเก่า

ด้วยป้านั้น เป็นแม่ครัวรุ่นเก่า ที่ยังไม่เคยทำขนมมัฟฟิน..

แม้จะเป็น แม่ครัว รุ่นเก่า แต่ ป้า ก็ทันสมัย น๊า 

ป้าก็ เข้า ไปถาม Googie เลย

เพราะ ป้า ใช้ภาพมาตัดสิน ... หน้าตาดูหน้ากิน ทำออกมาแล้วคงจะเป็นดังภาพนี้ 

เรื่องนี้ ได้แง่คิด ว่า 

 "อย่าใช้ภาพมาตัดสินว่าจะทำแล้วได้กิน"

เมื่อวานลัลลาอยู่ในครัวช่วงพักเบรคงานประจำ

ค้นหาสูตรขนมมัฟฟินบลูเบอรี่ในเน็ต...ภาพที่เห็น น่ากินมากๆๆ

จึงมโนเลย ว่าทำออกมาแล้วต้องแบบนี้ ....โอ้ ลัลลาร้องเพลง

เวลาผ่านไป ขนมมัฟฟินของฉันใยต่างจากภาพ ไกลกันคนละฟ้า

5555 สรุปว่า จงอย่าเชื่อในสิ่งที่เห็น หากยังไม่ได้สัมผัส :)

(2)...

"จงอย่าเชื่อในสิ่งที่เห็น หากยังไม่ได้สัมผัส"

มัฟฟินฝีมือป้า 24 ชิ้น สีม่วงสวยงาม แฝงไว้ซึ่งความกระด้าง

อย่าได้ ...หยิบเข้าปาก นะเจ้าค่ะ อาจจะทำให้กระเพาะไม่ย่อย ก็เป็นได้

ป้าจึง มีแผนร้าย ...ที่ซ่อนอยู่ภายใน ...ป้าเดิน ไปเปิดประตู หลังบ้าน

ป้า... "ฮาโล ...

ขณะนั้น บ่าย3กว่า แดดยังคงแรง 

ป้า..."ใครอยู่แถวนี้ บ้าง"

น้อง หมาตัวนั้น ... "ป้าๆ มีอะไรเหรอ เรียก เหรอ !"

ป้า..."มาเร็วกินหนม หร่อยน๊า กินป่าว" ..

สายตาของป้า จึงไปสบตากับสายตาคู่หนึ่งซึ่งจ้องมองป้าอยู่เช่นกัน

ขณะที่ป้าก็สบตาน้องๆ มือนั้นก็โยน ชิ้นขน นั้นไปด้วย 

โยนไปไกล ในลานดินแดง นั้น ชื้นขนมมันไม่ได้แตกกระจาย

มันคงแข็งมากๆ ^__^ 

สามีของป้า เดินออกมาดู ว่า ป้าทำอะไร 

ป้าบอกว่า ... "กะลังแบ่งขนมให้น้องหมา และน้องไก่ ฝั่งโน้น

ขณะนั้นในมือป้า ขนมหมดแล้ว เหลือแต่กล่องเปล่าๆ

สามีป้า ... "ไหนเหรอไม่เห็นขนมสักชิ้น"

ป้า ... "นั่นไง" พร้อมชี้ให้ดู

สามีป้า ..." ก้อนสีม่วงๆนั่นรึ มันสวยดี เนาะเต็มลานเชียว"

ขณะที่หมาตัวนั้นเดินมา ตัวแรก คาบหนมของป้าด้วยความปรีดา

ในทันใด หมาใหญ่ กว่า มาคำราม จ้องหน้า หมาตัวเแรก

มันจึงวางขนมชิ้นนั้นลงเบาๆ แล้วเดินก้มหน้าเลี่ยงไปทางอื่น

แล้วรีบคาบชิ้นอื่นที่ป้าโยนไว้ วิ่งไปซ่อนแอบกิน :)

...เจ้าหมาน้อยคงได้สัมผัสแล้ว บอกว่า ..."กินได้อ่ะป้า ขออีก" :)

(3)...

ขนมยี่สิบสี่ชิ้นที่เกลี่ยลานดินนั่นสีม่วงเด่นเชียว

เป้าหมายการโยนคือ น้องหมาและ ไก่(ของคนที่โรงอิฐ)

จากที่เริ่มเก็บโดยหมาตัวแรกตัวอืกเดินตามกันมา

ตัวโตสี่ห้าตัว ตัวเล็กๆก็ประมาณสี่ตัว ไก่อีกฝูง

ไก่ไม่มีปัญหาไม่แย่งกัน แบ่งปันกันดี ชิ้นเดียวกินกันหลายตัว

ส่วนหมาก็ทะเลาะกันลั่น...ตัวใตกว่าขมขู่ แสดงอำนาจแสดงความเป็นเจ้าของหวงไว้เองทั้งหมด

ยืนเฝ้าจ้องมอง ไม่กินแต่หวง กลัวตัวอื่นจะมาเอาไป

สังเกตุ เจ้าหมาตัวนั้นนอบน้อมมาก. ค่อยก้มตัวย่อตัวแสดงอาการเหมือนจะบอกว่า

"ข้าน้อยขอคาราวะท่านผู้อาวุโส "

จากนั้นก็เดินไปเก็บขนมชิ้นที่2 แล้วเดินอ้อมเลี่ยงๆไปอีกมุมหนึ่ง

สักพักคงกินหมด จึงกลับมาใหม่หลายหน

แต่หมาอาวุโส ตัวนั้นไม่กินแต่เฝ้าไม่ห่าง

กับเรื่องเล็กๆ....ความสุขวันแจกขนมมัฟฟินทีเราเองกินไม่ได้:)