โลกกว้างใหญ่ เหมือนไร้รั้ว มากัวกั้น

เหมือนสวรรค์ อันวิจิตร พิศมัย

น้ำดินป่า อากาศ อันวิไล

ชั่งสดใส ให้ตื่นตา ดูน่าชม

            โลกเป็นไป เช่นนั้น กระนั้นหรือ

หรือมันสื่อ ถือสัจ พัฒน์เหมาะสม

ด้วยกาลกรอง โลกนิ่ง ให้ยิ่งกลม

และสะสม สรรพสิ่ง ให้อิงกัน

           โลกคือที่ เวทีสัตว์ วิวัฒน์กฎ

เปลี่ยนปรับหด ยืดขยาย ไปตามฐาน

ปรับปรุงศักย์ รักษ์ที่ มีชำนาญ

ตามกลกาล ผ่านยีนส์ ถิ่นเผ่าไพร

            สรรพสัตว์ วัฒนา เกิดมาดับ

วนเวียนปรับ เปลี่ยนแปลง แสดงไข

เกิดเติบโต โชว์ทักษะ มรณาไป

นี่หรือไร ใครถือสิทธิ์ อิสรภาพ

            สัตว์ในน้ำ ที่งามสี ก็มีมาก

ฝูงปลายักษ์ ดูขวักไขว่ ไม่ไหลหลับ

ปลาตัวน้อย ถอยหลบ สยบยับ

บ้างถูกจับ งับกินฟรี หนีไม่ทัน

            สัตว์บนบก ก็ตกใน ภัยดังว่า

ต้องรักษา ตัวตน ให้พ้นผ่าน

ทำรวงรัง สร้างโพรง ทรงชีวัน

รอดประหาร พาลภัย ไม่ถาวร

            สัตว์บนฟ้า อากาศ ใช่อาจหาญ

ก็มีวัน ถูกจับ ดับด้วยศร

หรือถูกล่า เป็นอาหาร กาลสัญจร

ต้องม้วยมรณ์ ยามร่อนบิน สิ้นชีวา

             สัตว์หลบลง โพรงดิน ไม่สิ้นภัย

หลบลงใต้ แผ่นน้ำ ถ้ำเคหา

ยังไม่สิ้น ถิ่นภัย ไล่ตามมา

คนยังหา สืบเสาะ เบาะแสทาง

             สัตว์ถูกจับ ในกับดัก สลักกรง

หมดสิ้นลง อิสระ คากรงขัง

ให้อาหาร ทานน้ำ ตามตาราง

ปลอดภัยจัง แต่สิ้นหวัง ทางเสรี

             มวลสัตว์สร้าง สังคม ให้กลมเกลียว

เดินท่องเที่ยว เกี่ยวก้อย ไปทุกที่

อวดพลัง สร้างกลุ่มใหญ่ ไล่ไพรี

แต่ยังมี ศัตรู คอยจู่โจม

            เป็นกฎหลัก รักษ์ดุล สมบูรณ์แบบ

ให้กฎแถบ ถักถ่วง ปวงผสม

เปิดโอกาส พัฒน์ชาติ สัตว์ภิรมณ์

ได้เชยชม สมสู่ ทุกคู่ครอง

            ธรรมชาติ ปราศลำเอียง เสี่ยงตามโชค

อยู่บนบก ตกในน้ำ ตามถ้ำหนอง

ปรับตัวได้ ใช้ชีวิต ตามครรลอง

แต่ก็พร่อง ผองภัย ในโลกา

             นี่คือสัตว์ พัฒนา ตามป่าเขา

ชั่งน่าเศร้า ทุกเผ่าพันธุ์ ต้องผ่านผา

ต้องตกห้วง ลงเหว เจลมรณา

ไม่พ้นฤทธิ์ อิสระ อย่างถาวร

             แม้แต่เรา เผ่ามนุษย์ ยังสุดฤทธิ์

เรียกร้องสิทธิ์ อิสระ ต้องมาก่อน

มีสิทธิ หน้าที่ อย่าริดลอน

ใครอย่าถอน อย่าถ่าย ให้เสรี

             มองให้กว้าง ให้ลึก ตรึกให้หนัก

สัตว์ถูกกัก ถูกกรง ลงสองที่

๑) ถูกโลก ปกครอบ กรอบวิถี

๒) ถูกตี ในกรอบ ของกองกาย

              เราถูกกาม ตามตื้อ กระพือเพื่อม

กระสันเอื้อม โอบอุ้ม รุมกระหาย

สัญชาต หัดให้ ใจละลาย

นี่คือภัย ครอบคลุม รุมอุรา

               อีกในโลก รกด้วยกฎ บทบัญญัติ

ทั้งกฎศาสน์ กฎนิติ ที่รักษา

ให้เราอยู่ ในลู่แคบ แนบชีวา

เพื่อรักษา สามัคคี มีกฎหมาย

             เราไม่เคย รอดพ้น กลความทุกข์

เรายังถูก เพทภัย ทำลายได้

ถูกผูกจับ ปรับติดคุก ทุกข์เจียนตาย

ถูกโรคร้าย รายล้อม จนตรอมตรม

             อีกความตาย ร่ายมนต์ จนหม่นหมอง

ที่หมักดอง เป็นหนองใจ จนไข้ข่ม

เราไม่เคย อิสระ ตามอารมณ์

ทุกๆ ลม หายใจ มีตายครอง

              สัตว์ทั้งปวง ถูกบ่วงโลก พกพัดพา

เราเพียงหา สรณะ เป็นที่ข้อง

เราปลุกปลอบ ตอบโลก อย่าลำพอง

แต่กลับต้อง นองน้ำตา ลาโลกไป

             นี่คือสิทธิ์ จิตใจ เราได้สื่อ

ว่าเราคือ ผู้ครองโลก กกชีพได้

อิสระ เสรี มีกำไร

แต่สุดท้าย ไม่มีใคร ได้โลกจริง

------------------------(๒๒/๗/๕๗----------------------