ในบ่ายวันนี้ (26 มิถุนายน 2557) ที่เป็นการประชุมเตรียมความพร้อมสำหรับการสัมมนาบุคลากรสำนักศึกษาทั่วไปที่จะเกิดขึ้นในระหว่างวันที่ 28 มิถุนายน ถึงวันที่ 1 กรกฎาคม 2557 หลังจากการประชุมในช่วงแรกผ่านไป พวกเราก็เข้าสู่กระบวนการ KM กันเล็กน้อย (ถึงปานกลาง) โดยที่ก่อนเริ่มการ KM ทุกคนได้มีโอกาสชมคลิปวิดีโอที่จัดทำขึ้นโดยคุณหน่อย วิสุทธิ์ พุฒิผา เมื่อคราวที่เราไปสัมมนากันที่พัทยา ซึ่งเป็นคลิปวิดีโอที่มีแต่ความสนุกสนาน รื่นเริง ดูแล้วก็อดที่จะคิดถึงบรรยากาศในวันนั้นไม่ได้จริงๆ เป็นที่น่าเสียดายว่าหลายคนที่อยู่ในคลิปที่เคยไปด้วยกันวันนั้น ครั้งนี้เราจะไม่ได้ไปด้วยกันแล้ว เพราะต่างมีภารกิจที่ต้องแยกย้ายกันไปทำที่แตกต่างกันออกไป

          ปัจจุบันพี่น้องศึกษาทั่วไป มีการหมุนเวียนเปลี่ยนแปลงหน้าที่ไปตามกาลเวลา จากที่เคยมีกันเพียงไม่กี่คนในบ้านหลังเล็กๆ ก็เพิ่มทวีขึ้นมาอีกหลายเท่าจนเติบโตเป็นบ้านหลังใหญ่ แต่ทว่าวันนี้หลายคนเริ่มมีหน้าที่การงานที่มั่นคง มีการขยับขยายเปลี่ยนแปลงหน้าที่กันไป บ้างก็ไปรับราชการครู บ้างก็ไปเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย บ้างก็ออกไปประกอบธุรกิจส่วนตัว ไม่เว้นแม้แต่ผู้บริหารที่มีการเปลี่ยนแปลงบทบาทไปตามห้วงเวลาอันเหมาะสม แม้ว่าวันเวลาที่พี่น้องศึกษาทั่วไปของเราหลายๆคนได้ก้าวเดินออกจากบ้านหลังนี้ไปก็นานมาแล้ว แต่ความรู้สึกดีๆและความคิดถึงก็ยังคงมีให้กันอยู่เช่นเดิม ซึ่งผมเชื่อว่าหลายคนคงรู้สึกเช่นเดียวกัน มีอยู่หลายครั้งที่ในวงสนทนาของพวกเรามักจะพูดถึงคนๆนั้นที่เคยร่วมบ้าน GE ด้วยกันมา ถ้าถามผมว่าทำไมถึงได้พูดถึงอยู่บ่อยๆ ผมคงตอบได้คำเดียวว่า “เพราะเค้ามีสิ่งดีๆให้จดจำ” จริงๆแล้วผมอยากจะเขียนถึงหลายๆคนที่ทุกวันนี้ผมยังคิดถึงและระลึกถึงอยู่ แต่ผมว่าคงจะยาวไปสำหรับบันทึกนี้ ผมขอยกตัวอย่างบุคคลท่านหนึ่ง ซึ่งผมมีโอกาสได้ร่วมงานและดูแลงานในฐานะหัวหน้ากลุ่มงานอยู่พักหนึ่ง และผมเชื่อว่าหลายคนคงจะจำกันได้กับชื่อเล่นที่เป็นเอกลักษณ์ของเค้าคนนี้ “พี่หำแหล่” หรือชื่อจริงนายดวงพร นามหิงษ์ 


          คนๆนี้มีเรื่องราวมากมายที่ทำให้ผมได้จดจำ แต่สิ่งที่เห็นได้ชัดคือ ความมุ่งมั่น ทุ่มเท ตั้งใจทำงานอย่างสุดกำลังความสามารถให้กับสำนักศึกษาทั่วไป ไม่ว่างานจะยากเย็นแสนเข็ญแค่ไหน พี่แกก็จะทำโดยไม่บ่นซักคำ งานใช้สมองใช้ความคิด งานแบกงานหาม งานใช้กำลังทุกอย่างร่วมด้วยช่วยกันหมด โครงการน้อยใหญ่ก็ผ่านมามากมาย ซึ่งกว่าจะจัดโครงการได้สำเร็จ ก็ทำเอาหมดแรงไปตามๆกัน ทั้งโดนคำตำหนิ คำติฉินนินทามากมาย แต่ก็ไม่สามารถทำให้พี่แกหมดกำลังใจในการทำงานไปได้ และวันนี้คนๆนี้ก็ก้าวเดินออกจากบ้านศึกษาทั่วไปไปอย่างสง่างาม เพราะได้ฝากสิ่งที่ดีๆไว้ให้กับสำนักศึกษาทั่วไปอยู่มากมาย จนใครหลายๆคนก็ยังคงจดจำพี่แกได้ไม่ลืม

          วันนี้เป็นครั้งแรกที่ผมเขียนเรื่องเล่า ใจจริงแล้วผมหวังเพียงแค่ว่าอยากจะ “มีส่วนร่วม” กับสำนักศึกษาทั่วไปในการเขียนร่วมโครงการเรื่องเล่าเร้าพลังของงาน CADL สำนักศึกษาทั่วไป เท่านั้น แต่เมื่อเขียนไปเขียนมา ในระหว่างที่เขียนผมก็มีคำถามเกิดขึ้นในหัวว่า “วันนี้เราได้ทำสิ่งดีๆเพื่อบ้าน GE หลังนี้ของเราแล้วหรือยัง” เผื่อวันข้างหน้าเราไม่มีโอกาสที่จะทำงานเพื่อบ้านหลังนี้ของเราแล้ว เราจะได้มีสิ่งดีๆหรือเรื่องราวดีๆให้เพื่อนๆพี่ๆน้องๆ GE ของเราได้จดจำและคิดถึงเราบ้างเท่านั้นเป็นพอ

ปล.ด้วยรักและห่วงใย ห่วงหา ระลึกถึงผู้บริหารและบุคลากร GE ทุกคนเสมอครับ