เห็นปุยเมฆขาววับวาวปลิวผ่าน บนม่านฟ้ากว้างไกล้หน้าต่างไสว
เป็นใยบางตาวันฟ้าอำไพ ผ่องใสสีครามงามเหมือนฉากกั้น
มองไกลฟากฟ้าเมฆหนาเป็นพุ่ม เหมือนกลุ่มสีพ่นบนฉากเฉิดฉันท์
บ้างเหมือนต้นไม้ไล้แสงตะวัน ลดหลั่นชั้นซ้อนอ่อนแก่แรเงา
มองตํ่าลงมาพสุธามัวมนท์ มองขึ้นข้างบนฟ้ากว้างเปลี่ยวเหงา
คนรอบข้างก็ต่างแปลกหน้ากับเรา หัวใจสุดเหงาเหมือนเราเดียวดาย
หันมองเวหาฟากฟ้ากว้างเกิน กลางฟ้าเหาะเหิรเหลียวหาสหาย
ขาดคนเข้าใจขาดคนข้างกาย หน้าต่างชิดไกล้มองท้องนภา
เคยท่องเที่ยวไปกับใครเคยไกล้ เดี๋ยวนี้ห่างหายไม่หวนมาหา
วันนี้ไม่ใครเป็นหูเป็นตา เข้าเมืองเหมือนป่าหนาวอุราจริงเรา
มองเมฆสกาววับวาวปลิวว่อน เหิรจรจากลาโหยหาใจเหงา
ขึ้นฟ้าลาลับขอกลับบ้านเรา ฝากความเหงา ไว้กัน สุวรรณภูมิ
