สิทธิในชีวิตของมนุษย์เป็นสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐานประการหนึ่ง ที่มีความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง กล่าวคือ หากมนุษย์คนใด ไร้ซึ่งชีวิตแล้ว ก็ย่อมสิ้นสภาพความเป็นมนุษย์ไป จึงมีความจำเป็นอย่างยิ่ง ที่กฎหมายจะต้องคุ้มครองสิทธิในการมีชีวิตของมนุษย์ ณ ที่นี้ ผู้เขียนจะขอกล่าวถึงประเด็นปัญหา การละเมิดสิทธิในชีวิตของมนุษย์ ซึ่งหมายรวมถึง สิทธิเสรีภาพในร่างกาย และศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ด้วย โดยขอยกตัวอย่างในกรณีศึกษา ในส่วนของกลุ่มบุคคลที่ประสบปัญหา ถูกละเมิดสิทธิในชีวิต ได้แก่ กลุ่มชาวอุยกูร์ [1]
ชาวอุยกูร์เป็นกลุ่มชนพื้นเมืองของมณฑลซินเจียง ประเทศจีน ซึ่งเป็นกลุ่มคนมุสลิมที่มีลักษณะชาติพันธุ์ ภาษา และวัฒนธรรม เป็นพวกเติร์ก อันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากชาวฮั่นที่เป็นผู้ปกครองและเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ใหญ่ที่ครอบครองดินแดนส่วนที่เหลือของจีน ชาวอุยกูร์ส่วนใหญ่ในซินเจียงก็ยังรู้สึกว่าพวกเขามีความเชื่อมโยงทางวัฒนธรรมกับชาวเติร์กทางด้านตะวันตก หรือประเทศตุรกี มากกว่ารัฐบาลกลางที่ปักกิ่งทางด้านตะวันออก
ชาวอุยกูร์เป็นกลุ่มชนพื้นเมืองของมณฑลซินเจียง ประเทศจีน ซึ่งเป็นกลุ่มคนมุสลิมที่มีลักษณะชาติพันธุ์ ภาษา และวัฒนธรรม เป็นพวกเติร์ก อันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากชาวฮั่นที่เป็นผู้ปกครองและเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ใหญ่ที่ครอบครองดินแดนส่วนที่เหลือของจีน ชาวอุยกูร์ส่วนใหญ่ในซินเจียงก็ยังรู้สึกว่าพวกเขามีความเชื่อมโยงทางวัฒนธรรมกับชาวเติร์กทางด้านตะวันตก หรือประเทศตุรกี มากกว่ารัฐบาลกลางที่ปักกิ่งทางด้านตะวันออก
จากกรณีที่เจ้าหน้าที่ตำรวจจากกองบังคับการตรวจคนเข้าเมือง จังหวัดสงขลานำชาวอุยกูร์ออกจากสวนยางพารา 200 คน ซึ่งเป็นเด็กถึง 110 คน สันนิษฐานว่าเข้าเมืองผิดกฎหมายจากการเดินทางเข้ามาทางเรือ ชาวอุยกูร์นี้ มาจากประเทศจีนแผ่นดินใหญ่ ที่หนีภัยจากทางการจีนเพื่อเดินทางไปยังประเทศที่สาม สาเหตุที่ต่างด้าวเหล่านี้ต้องลี้ภัย เนื่องจากชาวอุยกูร์ มีปัญหากับทางการจีนมาเป็นเวลานานโดยทางการจีนมองว่าชาวอุยกูร์ ซึ่งเป็นกลุ่มคนมุสลิมที่มีลักษณะชาติพันธุ์ ภาษา และวัฒนธรรม เป็นพวกเติร์ก อันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากชาวจีน จึงทำให้ทางการจีนมองว่าชาวอุยกูร์เป็นพวกแบ่งแยกดินแดน จึงมีการส่งกำลังทหารเข้าไปกวาดล้างประหัดประหารกันมาตลอด ทำให้ชาวอุยกูร์บางส่วนพยายามลี้ภัยไปยังประเทศที่สาม เพื่อหนีภัยสงคราม
แต่สิ่งที่น่ากังวลกว่าคือ หากทางการไทยส่งตัวกลับประเทศจีน เชื่อว่าจะต้องถูกทำร้ายทารุณอย่างแน่นอน เพราะว่าจากที่กล่าวมาในข้างต้น ในประเทศจีน ชาวอุยกูร์นี้ ถูกกล่าวหาว่ากลุ่มนี้เป็นผู้ก่อการร้าย ซึ่งมีโทษประหารชีวิต ถ้าพิสูจน์ได้ว่า มีภัยดังกล่าวเกิดขึ้นจริง กลุ่มชาวอุยกูร์ที่หลบหนีมายังประเทศไทยนี้อาจเป็นผู้หนีภัยความตายได้
ทั้งนี้ หากประเทศไทยตัดสินใจส่งกลับไป โดยไม่สนใจว่าเขาจะถูกทรมานหรือไม่ ถือได้ว่าประเทศไทย ได้ละเมิดสิทธิในชีวิตร่างกายในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย ตามม.32 บัญญัติว่า
"บุคคลย่อมมีสิทธิและเสรีภาพในชีวิตและร่างกาย
การทรมาน ทารุณกรรม หรือการลงโทษด้วยวิธีการโหดร้ายหรือไร้มนุษยธรรม จะกระทำมิได้ แต่การลงโทษประหารชีวิตตามที่กฏหมายบัญญัติ ไม่ถือว่าเป็นการลงโทษด้วยวิธีการโหดร้ายหรือไร้มนุษยธรรมตามความในวรรคนี้"
เช่นนี้ แม้ว่าสิทธิและเสรีภาพนี้จะถูกกำหนดอยู่ในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยเท่านั้น แต่สิทธิและเสรีภาพในชีวิตร่างกายเป็นสิทธิในชีวิต เป็นสิทธิมนุษยชน คือมนุษย์ทุกคนควรได้รับสิทธิในชีวิตร่างกาย ไม่ใช่แค่คนไทยเท่านั้นที่จะมีสิทธิในชีวิตร่างกายภายใต้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยได้ ดังนั้น แม้ว่าชาวอุยกูร์จะไม่ใช่ชาวไทย ก็ได้รับการคุ้มครองสิทธิในชีวิตร่างกายภายใต้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยด้วยเช่นกัน
ดังนี้ จึงเห็นได้ว่า สิทธิและเสรีภาพในชีวิตและร่างกาย เป็นสิทธิขั้นพื้นฐานที่มีความสำคัญ ปัญหาการละเมิดสิทธิมนุษยชนดังกล่าวในข้างต้น จึงควรได้รับการเยียวยาแก้ไข เพื่อให้เกิดการคุ้มครองเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน
