การที่ประชาชนทรงสิทธิการมีสุขภาพดีนั้น เป็นสิทธิขั้นพื้นฐานที่มนุษย์ทุกคนควรได้รับเกี่ยวกับสุขภาพ อนามัย ซึ่งในประเทศไทยได้มีบัญญัติทั้งในกฎหมายรัฐธรรมนูญ และบัญญัติ พรบ.หลักประกันสุขภาพแห่งชาติเอาไว้ด้วย ซึ่งมีมาตราที่เกี่ยวข้องดังนี้
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2550
มาตรา 4 บัญญัติว่า "ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ สิทธิ เสรีภาพ และความเสมอภาคของบุคคลย่อมได้รับความคุ้มครอง"
มาตรา 51 บัญญัติว่า "บุคคลย่อมมีสิทธิเสมอกันในการรับบริการทางสาธารณสุขที่เหมาะสม และได้มาตรฐาน และผู้ยากไร้มีสิทธิได้รับการรักษาพยาบาลจากสถานบริการสาธารณสุขของรัฐ โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย
บุคคลย่อมมีสิทธิได้รับการบริการสาธารณสุขจากรัฐซึ่งต้องเป็นไปอย่างทั่วถึง และมีประสิทธิภาพ
บุคคลย่อมมีสิทธิได้รับการป้องกันและขจัดโรคติดต่ออันตรายจากรัฐอย่างเหมาะสม โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายและทันต่อเหตุการณ์
* พระราชบัญญัติหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2545
มาตรา 3 บัญญัติว่า "บริการสาธารณสุข หมายความว่า บริการด้านการแพทย์และสาธารณสุขซึ่งให้โดยตรงแก่บุคคลเพื่อการสร้างเสริม สุขภาพ การป้องกันโรค การตรวจวินิจฉัยโรค การรักษาพยาบาล และการฟื้นฟูสมรรถภาพ ที่จำเป็นต่อสุขภาพและการดำรงชีวิต ทั้งนี้ ให้รวมถึงการบริการการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือกตามกฎหมายว่าด้วยการ ประกอบโรคศิลปะ"
มาตรา 5 วรรค 1 บัญญัติว่า "บุคคลทุกคนมีสิทธิได้รับบริการสาธารณสุขที่มีมาตรฐานและมีประสิทธิภาพตามที่กำหนดโดยพระราชบัญญัตินี้"
เมื่อพิจารณาจากมาตรา 4 ประกอบมาตรา 51 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยจึงตีความได้ว่า บุคคลตามนัยของมตรา 51 นั้น ไม่ใช่คนที่เป็นชนชาติไทยเท่านั้นแต่หมายความถึงมนุษย์ทุกคน เมื่อรัฐธรรมนูญซึ่งเป็นกฏหมายสูงสุดของประเทศให้ความหมายโดยนัยเช่นนั้น ดั้งนั้นพระราชบัญญัติซึ่งมีศักดิ์ต่ำกว่ารัฐธรรมนูญ จึงต้องตีความคำว่าบุคคลเป็นมนุษย์ทุกคนเช่นเดียวกับที่รัฐธรรมนูญได้ บัญญัติไว้เหมือนกัน
