ดุริยะสัญญานิพนธ์
ครั้งที่12
บางวันข้าพเจ้านั่งเฝ้ารถเข็น
เป็นพ่อค้า
ผลิตเครื่องดนตรีไทยและหนังสือแบบเรียนดนตรี
จากใต้ถุนบ้านนำมาวางขาย
ลูกค้ากล่าวว่าข้าพเจ้ามีฝีมือชั้นครู
ด้วยความรู้ผลิต เล่น จำหน่าย
สมควรเป็นศิลปินแห่งชาติ
จากเจ้าหน้าที่แมวมองบ้าง
ข้าพเจ้ายิ้มเฉยเพราะเข้าหูบ่อย
ข้าพเจ้าทราบข่าวมาอีกว่า
บางศิลปินที่ข้าพเจ้าให้เลียนแบบ
เป็นศิลปินแห่งชาติไปแล้ว
ดีใจในลักษณะสำรวม
ตำแหน่งศิลปินแห่งชาติ
รางวัลศิลปินที่ทำคุณให้กับชาติด้านวัฒนธรรม
มิใช่ศิลปินชั้นครู
หาได้ทำประโยชน์แก่ส่วนรวมไม่
มัวเป็นศิลปินคุ้ยเขี่ยหาความรู้ใส่ตัว
วัฒนธรรมชาติก็มีรางวัลให้อยู่
คือศิลปินของชาติอันมีค่ายิ่งกว่าสมบัติศิลปิน
ณัฐนพมนูอินทาภิรัต
