พิษไข้เริ่มส่ออาการมากขึ้นเรื่อย ๆ ตั้งแต่คืนก่อนวันวาเลนไทน์

หลังจากที่อากาศเริ่มร้อนมาแล้วหลายวัน แต่จู่ ๆ ก็กลับเย็นลงอีกครั้งหนึ่ง

อาการแสบคอแสบจมูก ครั่นเนื้อครั่นตัว ก็เริ่มบุกมามากขึ้นตลอดทั้งคืน

ได้แต่ทำสมาธิสู้ทุกครั้งเมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้น

 

เช้าวันวาเลนไทน์ รู้สึกตัวชัดเลยว่า งานนี้ต้องเป็นไข้หนักแน่ ๆ

แต่ด้วยภารกิจหลายอย่างที่รออยู่ในช่วงวันหยุดยาว ทำให้ต้องรีบจัดการให้หายเป็นไข้โดยเร็ว

 

ผมหอบร่างกายที่อ่อนเพลียออกไปซื้ออาหารเช้าและหายามาเตรียมต้อนรับต่อสู้กับอาการเจ็บไข้

ตอนเปิดประตูรถเข้าไปเห็นหนังสืออาจารย์ประมวล เพ็งจันทร์

แว็บแรกนั้น ทำให้ผมเข้าใจสิ่งที่ท่านบรรยายเอาไว้ในหนังสือ

ตอนที่เป็นไข้ สลบ หมดแรง เพราะไม่ได้ทานข้าวดื่่มน้ำ หนอ

 

และระลึกได้ว่า กายสังขารนี้ไม่เสถียรเลยหนอ เปลี่ยนแปลงไปตามเหตุปัจจัยหนอ

 

 

กายคตาสติ เมื่อระลึกถึงอยู่เนือง ๆ ย่อมส่งผลให้หมดความยินดียินร้าย หมดภัยและความขลาดลงได้ ใจวางอุเบกขาต่อทุกขเวทนาได้ ส่งผลให้จิตใจสงบ ไม่ฟุ้งซ่าน บรรเทาราคะและความยึดมั่นถือมั่นในกาย ถอนความเห็นผิดว่าสวยว่างามลงได้