ไม่ขึ้นที่สูง...จะรู้ได้อย่างไร
"ไม่ขึ้นที่สูง...จะรู้ได้อย่างไรว่า
ท้องฟ้า...ปุยเมฆ...สวยงามอย่างไร
ไม่ลงลึกในหุบเขา...จะรู้ได้อย่างไรว่า
ใต้พื้นแผ่นดิน...ชุ่มชื่นอย่างไร
ไม่ต่อสู้อุปสรรค...จะรู้ได้อย่างไร
ความสำเร็จ...เป็นเช่นไร
ความสำเร็จนั้น...เกิดขึ้นได้จาก
ความเข้มแข็ง...จากการเรียนรู้
และต่อสู้อย่างถึงที่สุด"
"แทนสัจธรรม"
ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่าน...ข้อคิดในการดำเนินชีวิต...จากบันทึกนี้ค่ะ :):)
บุษยมาศ แสงเงิน
๘ มกราคม ๒๕๕๗
ขอขอบคุณสำหรับดอกไม้กำลังใจจากทุก ๆ ท่านค่ะ :):)
ขึ้นที่สูง
กระผมถามภรรยาว่า บารมีนั้นมีอยู่ที่ใหน..ก็จะแจ้งให้กับท่านอาจารย์บุษมาศฟัง..ภรรยาบอกว่าบารมีน่ะเค้าอยู่ไม่ได้หรอก..ที่ต่ำม่ะ..ติดดินติดติดหญ้าเขาไม่อยู่หรอก..เพราะบารมีเป็นของสูง..ยิ่งเป็นบุญบารมีแล้วย่อมอยู่ไกลกิเลสทั้งปวง..อยากได้หรือ..อยากได้..อยู่ที่ไหนล่ะ..กรุงเทพก็มี.จะให้พาไปไหม...เอ่อ..แหมดีจัง..เดี๋ยวให้ลูกๆไปเรียนคนนึงไปทำงานคนนึง..ซัก 11 โมงกินข้าวมันไก่ร้านเจ้ยีแล้วกัน..กระผมว่าอ๋อ..วัดสะเกษภูเขาทองน่ะเอง.แต่ไม่ใช้บนภูเขาทองนะ..ฮ๋า..จริงหรือนี่..
ก็ตรัสแล้วห้ามคืนคำ สรุปความก็ต้องไปยืนอยู่ตีนภูเขาทอง..พัก 4 ครั้งในระหว่างทางขึ้น..แล้วไปหงายหน้าพระประธานหลับภายใน 50 กว่าวินาทีเสียงกรนดังสนั่นเกือบเท่าประมาณวงมโหรี..ไม่ถึง 10 นาทีก็ตื่น..เมียจุดธูปพร้อมแจ้งฟฤติกรรมมาให้เสร็จ...เหนื่อยจนลืมขอบารมี..นั่งรอเพราะมีน้ำจืดติดตัว..ภรรยาก็ไปไหว้สิ่งศักดิ์สิทธ์จนทั่วประมาณชั่วโมงแล้วชวนกลับ..เป็นไงคะท่าน..ไม่ไหวแล้วหรือ..ครูก็รู็นะกระผมแก่กว่าครู 1 รอบ..ลองอายุเท่ากันซี่ไม่เกี่ยงหร๊อก..ขาลง..จับราวบันได(ถ้ามี) สลับกับการลงถอยหลัง..พอถึงกลางทางก็ถูกถามว่า..ขอบารมีมาแล้วรู้สึกเป็นไงบ้าง..อ้าว..นะโมตัสสะ 3 จบอย่างเดียว..กลับไปขอใหม่ใหม.............ไม่เอาแล้ว...บารมีนี้มันได้ยากจริงหนอ...