ศุกร์ที่ผ่านมาพวกเราได้ฟังเรื่อง "สายลมแห่งการให้อภัยและก้อนหินแห่งความทรงจำ" จากสาวน้อยผู้อ่อนหวาน  ส่วนผู้บันทึกภาพในครั้งนี้คือ หนุ่มน้อยแนวหน้า ด้วยครูนกมีภารกิจต้องปรับอุปกรณ์บางอย่างในชั้นเรียนเพราะวันนี้เราย้ายมาเรียนที่ห้องโสตทัศนศึกษาเลยมอบหมายให้เข้าช่วยบันทึกภาพเพื่อนที่ออกมานำเสนอ  เรื่องที่เธอเล่าคือ


        มีคน 2 คนเป็นเพื่อนซี้กัน.. ร่วมเดินทางไปในทะเลทราย
        ระหว่างทาง… เกิดทะเลากัน เพื่อนคนหนึ่ง..ระงับอารมณ์ไม่อยู่…ตบหน้าอีกฝ่าย             เพื่อนที่ถูกทำ ร้าย….เจ็บปวด…แต่ไม่เอ่ยวาจา…
        กลับเขียนลงบนผืน ทรายว่า “วันนี้…ฉันถูกเพื่อนรักตบหน้า”
           พวกเขายังคงเดินทางต่อ…กระทั่งถึงแหล่งน้ำพวกเขา ตัดสินใจอาบน้ำ…
        แต่เกิดอุบัติเหตุคนที่ถูกตบหน้ากลับจมน้ำ
        เพื่อนอีกคนไม่รั้งรอ รีบลงไปช่วยทันที คนรอด ตาย…ยังคงไม่เอ่ยวาจา…
        กลับสลักลง ไปบนหินใหญ่…”วันนี้…เพื่อนรักช่วยชีวิตฉัน ไว้”

       อีกคนไม่เข้าใจ…เลยถามว่า เมื่อถูกฉันตบหน้า เธอเขียนเรื่องราวลงพื้นทราย
แล้วเรื่องที่ได้ช่วยจมน้ำ ทำไมจึงต้องสลักบนหิน”  
       อีกคนยิ้มพราย…กล่าว ตอบ  “เมื่อถูกคนที่รักทำร้าย…เราควรเขียนมันไว้บนพื้นทราย ซึ่ง “สายลมแห่งการให้อภัย” จะทำหน้าที่พัดผ่าน ลบล้างไม่เหลือ

       แต่เมื่อมีสิ่งที่ดีมากมาย เกิดขึ้นเราควรสลักไว้บน “ก้อนหินแห่งความทรงจำในหัวใจ” ซึ่งต่อให้มีสายลมแรงเพียงใด ก็ไม่อาจ ลบล้าง ทำลาย

ที่มา : “ก้อนหินแห่งความทรงจำในหัวใจ” 

       ข้อคิดที่ได้คือ เรื่องดีเราควรจดจำ แต่เรื่องร้ายๆ เราควรเรียนรู้เพื่อจะให้อภัย และลืมเลือนให้เร็วที่สุด
       อยากให้สาวน้อยที่เล่าเรื่องให้อภัยต่อเพื่อนผู้ถ่ายภาพเราด้วยนะคะ....ถ่ายแล้วน่ารักสู้ตัวจริงไม่ได้