2.1 การสร้างวาทกรรมเพื่อลดทอนพลัง และคุณค่าของหลักประชาธิปไตยสมบูรณ์ตามหลักสิทธิ เสรีภาพ และความเสมอภาคในความรับรู้ของคนในสังคม
ภายหลังการปฏิวัติ 2475 เนื่องจากหากคณะผู้ก่อการยึดเอาแนวทางตามหลักอุดมคติประชาธิปไตยแบบสากลเป็นแนวทางหลัก แนวคิด หลักการ หลายประการอาจนำไปสู่การแตกหัก หรือเบียดขับพื้นทางอำนาจของกลุ่มชนชั้นนำในระบอบการเมืองเก่า เช่นโครงการสมุดปกเหลืองของปรีดี พนมยงค์ที่จะนำพาเศรษกิจไทยเป็นแบบหรือคล้ายรัฐสวัสดิการ (โปรดดู ธิกานต์ ศรีนารา. เค้าโครงเศรษฐกิจของหลวงประดิษฐ์ มนูธรรม. http://www.kpi.ac.th/wiki/index.php/%E0%B9%80%E0%B8%84%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B9%82%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%A8%E0%B8%A3%E0%B8%A9%E0%B8%90%E0%B8%81%E0%B8%B4%E0%B8%88%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%94%E0%B8%B4%E0%B8%A9%E0%B8%90%E0%B9%8C_%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%B9%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1) เป็นต้น อย่างไรก็ตามสภาพการณ์ในขณะนั้นชนชั้นนำเหล่านี้ตกอยู่ในภาวะหวาดวิตกว่ามีกลุ่มการเมืองบางขั้วพยายามนำพาประเทศไทยไปสู่ความเป็นประชาธิปไตยสมบูรณ์ในทางเนื้อหาโดยเฉพาะในเรื่องการเปลี่ยนประเทศเป็นสาธารณรัฐ (คำว่าสาธารณรัฐ หมายถึง การไม่มีกษัตริย์ ให้ประชาชนปกครองกันเอง) หรืออย่างน้อยก็ต้องการเบียดขับพื้นที่ทางการเมืองของกลุ่มอำนาจดั้งเดิมโดยเฉพาะในเรื่องฐานทางเศรษฐกิจ ความเปลี่ยนแปลงที่ก่อให้เกิดความหวาดวิตกนี้ก็เช่นข้อเสนอจากฝั่งคณะราษฎรที่เสนอไม่ให้ข้าราชการกับเชื้อพระวงศ์ลงดำรงตำแหน่งทางการเมือง
ก่อนหน้ารัฐประหารปี 2490 เกิดมีการสวรรคตของรัชกาลที่ 8 มีการใส่ให้นายปรีดี พนมยงค์ว่าเป็นผู้บงการให้เกิดการสวรรคต ภายหลังการรัฐประหารเพื่อทำลายขั้วการเมืองของนายปรีดี พนมยงค์ ใน พ.ศ. 2490 อันถือเป็นช่วงเวลาฟื้นคืนอำนาจของกลุ่มอนุรักษ์นิยม นับแต่นั้นมากลุ่มอำนาจดังกล่าวก็ได้ดำเนินการสร้างคำอธิบายที่ลดทอนความสำคัญของประชาธิปไตยลง โดยมุ่งเน้นไปที่การสะท้อนข้อเสียของหลักการประชาธิปไตยตามหลักสากลดังเช่นตัวอย่างคำอธิบายของหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช และหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช (โปรดดูที่ สายชล สัตยานุรักษ์. ประวัติศาสตร์การนิยามความเป็นไทยในรอบ ๑๐๐ ปี การสร้างความเป็นไทยกระแสหลัก และ
"ความจริง"ที่"ความเป็นไทย"สร้าง.http://thaiis.com//midnightuniv-org-v1/midnight2545/document9581.html )มีรายละเอียดดังต่อไปนี้
ประชาธิปไตยไม่ได้หมายความว่าเป็นการปกครองที่ถือเอาข้างมากแต่เสียงเท่านั้น เพราะถ้าเอาโจร 500 คนมาประชุมกับพระ 5 องค์และเสนอญัตติให้อภิปรายกันว่าจะไปปล้นเขาดีหรือไม่ดี เมื่อลงมติกันทีไร โจร 500 ต้องลงมติไปปล้นเขาเพราะเอาชนะพระได้ทุกที แต่ทั้งนี้ไม่ได้หมายความเลยว่ามติของเสียงข้างมากที่ให้ไปปล้นเขานั้นเป็นการถูกต้องด้วยทำนองคลองธรรม….. ม.ร.ว. เสนีย์ ปราโมช
ข้อความดังกล่าวเป็นการกล่าวถึงจุดอ่อนของหลักเสียงข้างมาก (Majority Rule) ทั่วไป นอกจากนี้ในช่วง พ.ศ. 2490-2492 ม.ร.ว. เสนีย์ ปราโมช และ ม.ร.ว. คึกฤทธิ์ ปราโมช เป็นตัวอย่างของบุคคลสาธารณะในขณะนั้นที่ได้สร้างคำอธิบายจำนวนมากสื่อสารกับสังคมผ่านงานเขียนในคอลัมน์หนังสือพิมพ์ที่สะท้อนแนวคิดในลักษณะเดียวกับนักเขียน ปัญญาชนอนุรักษ์นิยมจำนวนมาก คือการสนับสนุนต่อการใช้อำนาจนอกระบบของฝ่ายทหาร และฝ่ายนิยมเจ้า เพื่อโค่นล้มรัฐบาลนายปรีดี พนมยงค์ หรืออีกตัวอย่างเช่นภายหลังการรัฐประหาร พ.ศ. 2501 จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ได้ออกประกาศคณะปฏิวัติมีความส่วนหนึ่งว่า
คณะปฏิวัติมีความมุ่งหมายที่จะทำประเทศให้เป็นประชาธิปไตย มีความมุ่งหมายที่จะสร้างประชาธิปไตยขึ้นในประเทศไทยให้เป็นผลสำเร็จและเห็นว่าจะบรรลุผลตามความมุ่งหมายนี้ได้จะต้องแก้ไขข้อผิดพลาดในอดีตเสีย จึงทำการปฏิวัติเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2501 ยกเลิกระบอบประชาธิปไตยที่นำมาจากต่างประเทศทั้งดุ้นเสีย และเสนอว่าจะสร้างระบอบประชาธิปไตยที่เหมาะสมกับลักษณะพิเศษและสภาวการณ์ของไทย จะสร้างประชาธิปไตยของไทย ประชาธิปไตยแบบไทย
ตัวอย่างแรกสะท้อนถึงปัญหาในระบอบประชาธิปไตย ในขณะที่ตัวอย่างหลังนี้อธิบายถึงการใช้อำนาจนอกระบบเพื่อถ่วงดุลปรับแต่งประชาธิปไตยให้เข้าที่เข้าทางเหมาะสมกับเอกลักษณ์ของชาติ แม้ว่าจะมีตัวอย่างคำอธิบายอื่นๆ อีกจำนวนมากที่ไม่ได้ยกมาในที่นี้ แต่ก็ไม่ยากที่จะหาอ่านหาฟังทัศนะทำนองนี้ได้ในปัจจุบันจากคนรุ่นหลังที่ถูกวางวาทกรรมแนวคิดเหล่านี้เข้าไปอย่างเข้มข้น ทั้งนี้เนื้อหาในวาทกรรมดังกล่าวพอสรุปรวบยอดได้คือ ระบอบประชาธิปไตยมีแนวโน้มเปิดโอกาสให้คนเลวมีอำนาจเพราะเขาอาจได้รับคะแนนเสียงข้างมากจากคนเลือกซึ่งไม่มีคุณภาพหรือไร้ศีลธรรม ซึ่งภาวะดังกล่าวอาจนำประเทศชาติไปสู่ความล่มจม ดังนั้นจึงต้องมีอำนาจ บารมีจากภายนอกเข้ามาจัดการ ดูแลกำกับ สั่งสอนระบอบประชาธิปไตยอีกทีหนึ่ง
หนังสืออ้างอิง
ตะวัน มานะกุล. The Inception: ว่าด้วยการตัดต่อ "ประชาธิปไตย" ในไทย.
