"ธุรกรรม ชีวิต"

                     ขณะนี้ เราทั้งหลายคงรับรู้ กระแสสังคมทั้งโลก ที่กำลังตื่นเต้น ตื่นใจ กับการต้อนรับปีใหม่ อย่างร่าเริง เนื่องจากมีกิจกรรม ที่เป็นเอกภาพกรรม ร่วมกันเป็นหนึ่งเดียวคือ ยินดีกับวันปีใหม่ ต่างก็อวยชัย อวยพร ขอพร ขอความสุข สวัสดี ขอจงโชคดี มั่งมี ไร้โรคา ฯ จนกลายเป็นธรรมเนียมไป

                     กิจกรรมร่วม ก็เกิดตามมาคือ เดินทาง ท่องเที่ยว กินดื่ม ชมธรรมชาติ ฯ ตอบสนองจากที่ได้ทำงานมาทั้งปี กิจกรรมนี้เอง จึงสร้างความคึกคักให้กับเส้นทาง งานต่างๆ ร้านอาหาร การซื้อขาย แหล่งท่องเที่ยว ฯ ซึ่งที่ตามมาคือ การขนส่งติดขัด อุบัติเหตุ เสียทรัพย์ เสียชีวิต ฯ การแสดงออกเช่นนี้ เรากระทำอยู่ตลอดทุกปี

                     สิ่งที่เราทำมาก็ทำซ้ำ ย้ำกรรม ย้ำย้อน เราได้ใช้ชีวิตทั้งชีวิตเสี่ยงภัย และเสี่ยงตายมาในแต่ละปี แต่เราก็รอดมาได้ กรณีเช่นนี้ ถือว่า เราใช้ชีวิตซื้อเวลาไว้ หรือซื้อความอยู่รอด หรือยื้อเวลาให้ยืดออกไปอีกตามความปรารถนาของเรา พุทธศาสนาสอนเรื่องการอยู่อย่างไม่ประมาท แต่นั่นยังคงไม่พอ ต้องหยุดทบทวนที่จะอยู่คนเดียวหรือนั่งเงียบๆ อยู่คนเดียว พินิจในตัวเองให้รู้ซึ้งว่า ชีวิตคือ เวลา เวลา คือ ชีวิต เพราะในที่อื่นๆ เราไม่ประมาท แต่คนอื่นก็ประมาท ซึ่งอาจมีผลต่อเราได้

                     สิ่งที่เราควรแสดงออกเพื่อให้รู้จักเวลาและชีวิต ในฐานะเป็นเครื่องรับประกันความอยู่รอดอย่างมีคุณภาพ โดยอาศัยกาลเวลาชีวิตเดิมพันว่า ชีวิตที่ทุ่มเทมา เราทุ่มเททรัพย์มากมาย เพื่อพยุงชีวิตไว้ ให้คุณ ให้ค่า ให้แก่นสาร ต่อจิตใจ และปัญญา เรามีกำไรมากน้อยเพียงใด และเราใช้ใช้ชีวิตเป็นแบบธุรกิจในการดำรงชีพอย่างไร  ซึ่งผู้เขียนมองเห็นเส้นทางดังนี้

                   ๑) เกิด แก่ ตาย คือ เส้นทางธุรกรรมของการดำรงชีวิตที่เราทุ่มเทไป มีแค่นี้ ไม่มีทางอื่น

                   ๒) รู้ ยอม  รับ คือ เส้นทางของชีวิตเป็นไปเพื่อความรู้ ความเข้าใจ ในตนเอง กฏ โลก และจักรวาล แล้วก็ยอมรับความจริงตามเส้นทางนี้ จากนั้นจึงรับเอาสิ่งที่มีค่าต่อตนเอง ที่สอดคล้องกับเจตจำนงของตน

                   ๓) ธุรกิจ กองทุน ซื้อขาย  คือ การเป็นอยู่บนโลกเหมือนทำธุรกรรมทางธุรกิจ ที่ต้องลงทุน เสี่ยงภัยการค้าขาย เพื่อให้ตนเองมีทรัพย์ มีสมบัติ ในการเลี้ยงตนเองได้

                  ๔) กำไร ขาดทุน เสมอตัว คือ ชีวิตดำเนินไปด้วยการทำธุรกิจ เรื่องที่ตามมาคือ มีกำไรหรือขาดทุน หรือเสมอตัว ความผิดพลาด ความผิดหวัง เติมความฝัน ขยายฝัน กิจการใหม่ๆ หรือก็ล้มฟุบ ล้วนต้องอยู่ในรูปแบบบริหารความเสี่ยงทั้งสิ้น

                  ๕) เสพสุข เสวยทรัพย์ ซากศพ คือ การมีชีวิตที่อยู่รอดปลอดภัย สิ่งที่สนองตนคือ การให้รางวัลแก่ตนเอง เช่น การกินดื่ม เที่ยว เสพสุข ตามความปรารถนา เพราะมีทรัพย์ที่หามาได้ ก็เพื่อการใช้ชีวิตให้คุ้ม คือ แสวงหาความสุข กาย ใจ เพราะสุดท้ายกาลเวลาแห่งความสิ้นสุด มันกำลังรอคอยคือ สิ้นลม

                  ๖) คุณค่า แก่นสาร ภพภูมิ คือ นี่คือ ผลลัพธ์แห่งมวลรวมทั้งหมดของกิจกรรม ธุรกิจชีวิต เมื่อนั่นเราควรประมวล ประเมินงานที่ทำ กรรมที่ก่อ ให้เห็นคุณ ว่าได้อะไร เห็นอะไร ควรจะดำเนินเช่นนั้นอีกต่อไป หรือจะปลดวางภาระให้คนรุ่นหลัง หรือจะแบกภาระอันหนักอึ้ง จนถึงภพต่อไป

                 ดังนั้น ชีวิตที่ดำเนินไปเหมือนนักธุรกิจ ก็คงหนีไม่พ้น กำไร คือ คุณค่าของกรรมตนเอง ขาดทุน คือ การสูญเสีย การหมดคุณภาพลง หมดเวลาชีวิตลง สุดท้ายก็ทิ้งลูก ทิ้งโลก ทิ้งทรัพย์ไป เหลือไว้แต่ คุณค่า ราคากรรม คือ ความบริสุทธิ์ ความหลุดพ้นวัฏแห่งกาลชีพนี้ 

-------------------<>---------------------