...

     คืนนี้..ผมยังคงนอนค้างที่โรงเรียนของตัวเองตามลำพัง..เป็นคืนที่ 3 แล้วครับ..

          อากาศก็ยังคงหนาว และลมก็ยังคงพัดแรง..

               ผู้คนในละแวกนี้ ส่วนใหญ่สนุกสนาน บันเทิงกันมาก ๆ เสียงเพลงดังมาเป็นครั้งคราว..

                    หลายท่านมาชวนผมสนุกให้เต็มที่ ในงานปีใหม่ที่จะถึงนี้ครับ..

                        ด้วยแนะนำผมว่า ชีวิตนั้นแสนสั้น เราจึงควรหาความสำราญกันให้เต็มที่..

               แต่ผมก็ขอออกตัวว่า..ไม่ค่อยจะถนัดกับงานเลี้ยงครับ..

         จริง ๆ แล้ว..ในใจผมไม่เห็นด้วยเท่าที่ควรเสียมากกว่าน่ะครับ

     เพราะผมได้เรียนรู้จากตนเองและสังเกตจากท่านอื่น ๆ .. แล้วพบว่า..

การแสวงหาความสำราญนั้น..ไม่มีจุดที่สิ้นสุด และพอใจอยู่กับมันได้นานหรอกครับ..

     มันเปรียบเสมือนการถมทะเล..ที่ไม่มีวันเต็ม.. ฉันใด ฉันนั้น..

          ผมเอง ก็เหงาเป็นเหมือนกัน.. บางทีก็เป็นเอามากเสียด้วยครับ..

               แต่ผมใช้วิธีการเปลี่ยนอิริยาบถ ไปทำในสิ่งที่เป็นประโยชน์บ้าง..ไม่มากก็น้อย..

                   และเขียนบันทึกนี้บ้าง เป็นบางครั้งบางคราวครับ

...

ชยพร  แอคะรัจน์

...