เมื่อวานอะไร อย่างไรกับตนเอง ยังไม่ได้เขียนเลย
ขอเขียนซะหน่อยแล้วกันนะคะ กับหน้าที่ ที่ได้รับมอบหมาย ก็เหมือน "ส้มหล่น"
ที่มาทำกิจกรรมกีฬา มหาสนุก
จะว่าไป ไม่ทำก็ได้ แต่มาทบทวนอีกที อันนั้นก็ไม่ดี อันนี้ก็จะไม่เอา จะเรื่องมากไป ไหม
คำถามที่ถามตนเองว่า ทำได้ไหม
อืม มันของชัวส์ ของถนัด แบบที่ไม่ต้องเหยียบอะไร ฝืนอะไรนัก แค่ตั้งสติ อย่าหลงมาก อย่างครั่ง อย่าบ้า
ก็พอจะใช้สติทำอะไรที่เป็นความรู้สึกข้างในได้
ทดเกม ไว้ในใจหลายอย่าง เดินทางไปตอนเช้า ประสานพี่ืๆ เช็คของ
การจับไมค์ กระตุ้นบรรยากาศ เป็นของที่เคยทำมาตั้งแต่มัธยม ยาวมาจนมหาวิทยลัย
ที่ไม่ใข่ผู้นำโดยตำแหน่ง แต่ก็สามารถ กระตุ้นความันส์ได้ ไม่ยากนัก
เชื้อเก่ายังมี หยิบออกมาใช้ แค่ระวัง อย่าเวอร์
นี่คือ คำเตือนกับตนเอง พอลงมือทำ พี่ ๆ น่ารักมาก
ได้รับความร่วมมืออย่างดี
เกมหัวใจเดียว ได้พี่เตือนพี่ฐา ช่วยคิดมา
ร่วมเล่น น่ารักซะไม่มี หัวเราะ สดใส กับบรรยากาศเพื่อนร่วมงานที่แข่งขันเอาสนุก
เกม แต่งตัว คิดเอง แบบขำ ๆ น้อง ๆ พี่ ๆ ที่มาร่วมเล่น น่ารักมาก ทั้งใส่ผ้า กระเป๋า ทาแป้ง ทาเล็บ แบบวิ่งเปรี้ยว
ขั้นรายการด้วย การจับสลาก ได้พี่ธี พี่ฐา มาสร้างบรรยากาศ
โดยการนำของผู้อำนวยการ พอเที่ยง แค่ไหนก็แค่นั้น พักทานข้าว
หนูก็เข้าสู่พื้นที่ของตนเอง เพราะตั้งแต่รับปากกับหลวงปู่และครู ก็ตัดสินใจไม่กินข้าวหลังเที่ยง และจนบัดนี้ก็ยังคงรักษาอยู่กับตนเอง
การทำกิจกรรม ได้เห็นตัวจริงที่ชอบอะไรสนุกสนานมันส์ ๆ ยังเหลืออยู่มากค่ะ แค่ที่ผ่านมา เหยียบมันไว้บ้าง
หลอกตัวเองบ้าง แต่ก็เอาหล่ะ เบื้องต้นก็ต้อง สำรวมหน่ะก็ดีแล้ว ไม่งั้นมันจะกู่ไม่กลับ
แต่ก็รู้กับตนเอง ณ ที่ใจว่า ข้างในมันปากมาก คิดมาก ขี้โมโห ชอบร้องรำทำเพลง
แค่พยายามระวังไม่ให้มันล้นออกมา
ก็ยังคงเลือกเดินบนเส้นทางนี้ ไม่ได้ดีเด่ แต่ก็พอมีจังหวะ ได้ยิ้มได้ผ่อนคลายใจกับตนเองบ้าง
ไม่เหมือนเมื่อก่อน ร้องรำทำเพลง ซะจนเหนื่อยหอบก็ไม่เลิกไม่แล้ว
กินสไปร์เมามายไม่เลิกไม่แล้ว นี่เลิกกินมาหลายปี
อาการจิตเมายังแก้ไม่ตกเลย มันยากอยู่นะกว่าจะแก้ได้ เพราะมันเคยซะแล้ว
เคยเมามาซะแล้ว แต่ก็เอาหล่ะ
สรุปกับตนเองว่า งานนี้เต็มสิบให้ 7 พอได้ งานไม่เสีย ใจไม่ล่ม ศีลไม่ร่วง ก็ว่ากันไปเป็นเรื่อง ๆ
