ฆ่าความโกรธได้จึงอยู่เป็นสุข

 

ค่า(ไม่)โกรธเป็นสุข

 

บุคคลฆ่าความโกรธได้จึงอยู่เป็นสุข

ฆ่าความโกรธได้จึงไม่เศร้าโศก   

เทวดา พระอริยะทั้งหลายสรรเสริญการฆ่าความโกรธ

ซึ่งมีรากเป็นพิษ มียอดหวาน

เพราะบุคคลฆ่าความโกรธนั้นได้แล้ว จึงไม่เศร้าโศก[1]

 

 

ผู้ชนะย่อมก่อเวร    ผู้พ่ายแพ้ย่อมนอนเป็นทุกข์

ผู้ละทั้งความชนะและความพ่ายแพ้ได้แล้ว

มีใจสงบ    ย่อมนอนเป็นสุข[2]

 

 

 

[1] มจร เล่ม ๑๕ หน้า ๗๙.

[2] มจร.เล่ม ๒๕ หน้า ๔๕